KAYIP VARİSLER

Sabah olduğunda gözlerimin altındaki morlukları aynada görünce gece boyunca uyumadığımı bir kez daha anladım.
Aslında uyumayı denemiştim. Defalarca hem de. Ama gözlerimi her kapattığımda o karanlık silüet, kaybolan fotoğraf ve doğum kaydımda yazan o cümle karşıma çıkıyordu.
İkinci çocuk güvenli yere götürüldü.
Güvenli yer.
Ne kadar da güzel bir ifadeydi.
Peki, ben neredeydim? Benim için güvenli olan yer neresiydi? Ve neden hiç kimse bana kendi hayatımla ilgili en basit gerçekleri bile anlatmıyordu?
Yataktan kalkıp üzerime bir şeyler geçirdim. Saçlarımı taramakla uğraşmadan topladım ve masanın üzerindeki doğum kaydını çantama yerleştirdim. Artık onu odamda bırakmaya cesaret edemiyordum.
Kapıyı açtığımda Cole tam karşıdaydı.
"Birazdan kapını kırmayı düşünüyordum," dedi.
"Ne kadar düşüncelisin."
"Rica ederim. Günaydın sana da."
Bana dikkatlice baktı.
"Hiç uyumamışsın."
"Sen de hiç susmamışsın."
"Harika. Demek ki eski Julia geri dönmüş."
Gülümsedi ama gözlerindeki endişeyi fark etmemek imkânsızdı.
"Bir şey buldun mu?" diye sordu.
Başımı iki yana salladım.
"Hayır. Ama bugün eski arşivlere gideceğim."
Cole'un yüzü anında değişti.
"Tek başına mı?"
"Evet."
"Julia, dün gece odamıza kadar birinin geldiğini konuştuk. Sence de bu biraz tehlikeli değil mi?"
"Biraz."
"Ve buna rağmen tek başına gitmeyi planlıyorsun?"
"Bak, benimle gelmeni istemiyorum."
"Neden?"
Çünkü sana bir şey olmasını istemiyorum, diye düşündüm.
Bu düşünce beni bile şaşırtmıştı. Cole benim en yakın arkadaşlarımdan biriydi ama onu bu işin içine çekmek istemiyordum. Geçmişim ne kadar karanlıksa, onun da o karanlığa karışma ihtimali o kadar büyüktü.
"Çünkü başıma ne geleceğini bilmiyorum," dedim. "Seni de tehlikeye atamam."
Cole birkaç saniye sustu.
Sonra çantasını omzuna taktı.
"Çok güzel. O zaman beraber gidiyoruz."
"Sen beni dinlemiyor musun?"
"Dinliyorum. Sadece söylediklerini yapmıyorum."
Gözlerimi devirdim.
Bazen Cole'u gerçekten boğmak istiyordum.
Ama belki de bu sabah yanımda olmasına ihtiyacım vardı.
Kahvaltı salonu her zamanki gibi kalabalıktı. Öğrenciler masalarda toplanmış, yaklaşan sınavlar hakkında şikâyet ediyor, bazıları da hafta sonu yapılacak büyü turnuvasını konuşuyordu.
Her şey normaldi.
Bense sanki başka bir dünyadan gelmiş gibiydim.
Tepsimi alıp Cole'un peşinden yürürken salonun diğer tarafında oturan Damon'ı gördüm.
Yanında birkaç arkadaşı vardı. Bir şey anlatıyor, arada gülüyordu. Her zamanki gibi rahat görünüyordu.
Sonra gözleri bana takıldı.
Gülümsemesi kayboldu.
Bana birkaç saniye baktıktan sonra bakışlarını çantama indirdi.
Doğum kaydımın orada olduğunu anlamış olabilir miydi?
Başımı çevirip Cole'un yanına oturdum.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Hiçbir şey."
"Bugün 'hiçbir şey' kelimesini biraz fazla kullanıyorsun."
"Belki de bugün çok fazla soru soruyorsundur."
Cole ellerini teslim olurcasına kaldırdı.
"Peki, hanımefendi."
Kahvaltımı bitirmeye çalışırken bir gölge masamızın üzerine düştü.
Başımı kaldırdım.
Damon karşımda duruyordu.
"Seninle konuşmam gerekiyor."
Çatalımı tabağa bıraktım.
"Benimse kahvaltımı bitirmem gerekiyor."
"Julia."
"Damon."
Cole ikimize sırayla baktı.
"Ben gitsem mi, yoksa birazdan burada bir düello mu izleyeceğiz?"
"Git," dedik Damon'la aynı anda.
Cole kaşlarını kaldırdı.
"Ne kadar uyumlusunuz. Korkutucu."
Tepsisini alıp uzaklaştı ama giderken bana anlamlı bir bakış atmadan da duramadı.
Damon boşalan sandalyeye oturdu.
"Bu sabah odana geldim."
İçimde bir şey gerildi.
"Ne zaman?"
"Sen uyanmadan önce."
"Odama neden girdin?"
"Seninle konuşmak istiyordum."
"Kapıyı çalmak diye bir şey duydun mu?"
"Kapıyı çaldım."
Bir an durdum.
Dün geceki tıklamaları hatırladım. O sırada Cole gelmişti.
"Demek o sendin."
"Evet. Ama cevap vermedin."
Damon masaya doğru eğildi.
"Julia, dün gece bahçede gördüğün kişi ben değildim."
Elimdeki bardağı yavaşça bıraktım.
Ben ona bahçede birini gördüğümü söylememiştim.
"Benim ne gördüğümü nereden biliyorsun?"
Damon'ın yüzündeki ifade değişti.
İşte buydu.
İnsanların yalan söylerken yaptığı o küçük hata. Bildiklerinden fazlasını belli etmeleri.
"Bana cevap ver," dedim.
Damon etrafına baktıktan sonra sesini alçalttı.
"Çünkü o kişi yalnızca seni izlemiyor."
"Ne demek istiyorsun?"
"Bir süredir okulda bazı şeyler oluyor. Kütüphanedeki kayıtlar kayboluyor, öğretmenlerin arşivlerine giriliyor. Dün gece de batı kanadında bir büyü izi tespit edildi."
"Ve bütün bunların benimle ilgisi ne?"
"Henüz bilmiyorum."
Ona inanmak istiyordum.
Ama güvenmekle inanmak aynı şey değildi.
"Bir şey daha var," dedi.
"Ne?"
Damon cebinden küçük bir kâğıt çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.
Kâğıtta tek bir numara yazıyordu.
017.
Nefesim kesildi.
"Bu numarayı nereden buldun?"
"Babamın çalışma odasında."
Bir anda çevremizdeki sesler uzaklaşmış gibi oldu.
"Senin baban mı?"
Damon başını salladı.
"Eski bir dosyanın üzerinde yazıyordu. Dosyayı açmaya çalıştım ama büyüyle mühürlenmişti. Yalnızca bir cümleyi okuyabildim."
Kalbim hızlanıyordu.
"Hangi cümleyi?"
Damon gözlerini gözlerime dikti.
"İkinci varis bulunana kadar dosya kapalı kalacaktır."
Bir süre hiçbir şey söyleyemedim.
İkinci varis.
İkinci çocuk.
017 numaralı dosya.
Bunların hepsi birbirine bağlıydı.
"Julia, senin doğum kaydında ne yazıyor?" diye sordu.
Çantamın fermuarını sıktım.
Ona söylemeli miydim?
Bir yanım, Damon'ın da benim kadar bilgisiz olduğunu düşünüyordu. Diğer yanım ise onun ailesinin bu olayın tam ortasında olabileceğini söylüyordu.
Sonunda doğum kaydını çıkarıp masanın altından ona uzattım.
Damon kâğıdı dikkatlice inceledi. Anne ve baba bilgilerinin silindiği bölüme geldiğinde yüzü bembeyaz oldu.
"Bu imkânsız."
"Artık bu kelimeden bıktım. Neyi gördün?"
Damon parmağını kaydın altındaki silik satıra götürdü.
"Bu işaret..."
"Ne olmuş?"
"Bu, Garcia ailesinin mührü değil."
Kaşlarımı çattım.
"Benim soyadım Garcia."
"Biliyorum."
"Öyleyse kimin mührü?"
Damon başını kaldırdı.
"Kraliyet ailesinin."
İçimden soğuk bir ürperti geçti.
Kraliyet ailesi, büyücülük dünyasının en eski ve en güçlü soylarından biriydi. Onların kanını taşıyanlar özel yetenekleriyle tanınır, aile sırları ise nesiller boyunca korunurdu.
Benim onlarla ne ilgim olabilirdi?
Damon kâğıdı bana geri verdi.
"Julia, sana bir şey soracağım. Ama dürüst cevap vermeni istiyorum."
"Sor."
"Hiç doğduğun hastaneye gittin mi?"
"Hayır."
"Doğduğun geceyi bilen biriyle konuştun mu?"
"Hayır."
"Öyleyse bugün eski kütüphaneye gitmemiz gerekiyor."
Başımı kaldırdım.
"Sen de mi?"
Damon hafifçe başını salladı.
"Çünkü sanırım babam benden de bir şeyler saklıyor."
Dersler bitene kadar zaman geçmek bilmedi.
Öğretmenin anlattığı hiçbir şeyi dinleyemedim. Defterimin kenarına sürekli aynı sayıları yazıyordum.

İkinci varis.
Kraliyet mührü.
Sonunda son ders de bittiğinde çantamı alıp sınıftan çıktım. Cole koridorda beni bekliyordu.
"Damon'la konuştun, değil mi?"
Ona şaşkınlıkla baktım.
"Bunu nereden biliyorsun?"
"Çünkü Damon az önce yanıma gelip seninle eski kütüphaneye gideceğini söyledi."
İçimden bir şey koptu.
"O sana ne söyledi?"
"Çok bir şey değil. Sadece bu akşam sizinle gelmemi istemediğini söyledi."
Gözlerimi kıstım.
"Ne?"
Cole kollarını göğsünde birleştirdi.
"Ben de aynısını düşündüm."
Damon'ın bunu neden yaptığını anlayamıyordum. Bir yandan benimle iş birliği yapmak istiyor, diğer yandan en yakın arkadaşımı uzak tutmaya çalışıyordu.
"Belki de seni korumaya çalışıyordur," dedi Cole.
"Benim korunmaya ihtiyacım yok."
"Julia, dün gece odana biri girdi. Sabah da Damon sana ailesinin gizlediği bir dosyadan bahsetti. Belki de biraz dikkatli olmak iyi bir fikirdir."
Cevap vermedim.
Çünkü Cole haklı olabilirdi.
Ama bu kez korkup geri çekilmeyecektim.
Bu gece eski kütüphaneye gidecektim.
Ve ne olursa olsun, doğumumla ilgili gerçeği öğrenecektim.
Gece yarısına birkaç dakika kala batı kanadının önünde duruyordum.
Koridor karanlıktı. Duvarlardaki eski tabloların yüzleri, ay ışığının altında daha da ürkütücü görünüyordu.
Damon kapının yanında bekliyordu.
"Geç kaldın," dedi.
Saatime baktım.
"Daha iki dakika var."
"İki dakika da geç kalmaktır."
"Bir gün seni gerçekten bir pencereden atacağım."
"Önce beni yakalaman gerekir."
Gözlerimi devirdim ve kapıya döndüm.
Damon avucunu eski kilidin üzerine koydu. Parmaklarının arasından ince, mavi bir ışık yayıldı. Kilit bir tık sesiyle açıldı.
Kapıyı ittiğimizde yüzümüze eski kâğıtların ve tozun kokusu çarptı.
İçerisi devasa bir odaydı. Tavana kadar uzanan raflar, kalın kitaplarla doluydu. Ortadaki uzun masanın üzerinde ise dağınık belgeler ve yarısı yanmış mumlar vardı.
Burası yıllardır kullanılmıyorsa mumlar neden buradaydı?
"Damon," diye fısıldadım.
"O da benim aklımdan geçti."
Masaya yaklaştık. Belgeleri tek tek incelemeye başladım. Çoğu eski büyü anlaşmaları ve aile kayıtlarıydı. Aradığımız 017 numaralı dosyayı bulamıyorduk.
Tam umudumu kaybetmeye başlamıştım ki rafın en altındaki küçük çekmecede bir etiket gördüm.
DOĞUM KAYITLARI — GİZLİ ARŞİV
Çekmeceyi açtım.
İçinde yalnızca bir dosya vardı.

Damon'la birbirimize baktık.
Dosyayı çıkardım. Üzerindeki mührü görünce kalbim hızlandı. Bu, doğum kaydımın üzerindeki mührün aynısıydı.
Kapağı açtım.
İlk sayfada iki isim vardı.
Birinin üzeri siyah mürekkeple çizilmişti.
Diğerinin yanına ise kırmızı bir damga vurulmuştu.
GİZLİ TUTULACAKTIR.
Damon kâğıdı elimden aldı. Gözleri ilk isme takıldı.
"Julia..."
Sesindeki tuhaflık yüzünden başımı kaldırdım.
"Ne?"
Damon parmağını silinmiş ismin bulunduğu yere götürdü.
"Burada senin adın yazıyor."
"Benim adımın silinmesi neden bu kadar önemli?"
Damon cevap vermedi.
Çünkü hemen altındaki satırı görmüştüm.
İkinci ismi.
Mürekkep dağılmıştı ama harfler hâlâ okunabiliyordu.
Damon.
Bir anda nefes alamadım.
Damon da kâğıda bakıyordu. Yüzündeki ifade değişmiş, bütün rengi çekilmişti.
"Bu bir hata olmalı," diye fısıldadı.
Ama dosyanın altındaki son satır, bütün itirazlarımızı susturmuştu.
İki çocuk aynı gece dünyaya gelmiştir. Kayıtların ayrılması ve kimliklerin gizlenmesi, kraliyet emriyle gerçekleştirilmiştir.
Gözlerim doldu ama ağlamadım.
Ağlayamayacak kadar şaşkındım.
Damon yavaşça bana döndü.
"Julia, bu..."
"Hayır."
Sesim beklediğimden daha sert çıkmıştı.
"Hayır, Damon. Bunun doğru olması mümkün değil."
Tam o sırada arkamızdan bir ses duyuldu.
"Dosyayı kapatın."
İkimiz de aynı anda döndük.
Kapının önünde okulun başbüyücüsü duruyordu.
Yüzü öfkeyle gerilmişti. Elindeki asayı bize doğrultmuştu.
"İkiniz de buraya gelerek büyük bir hata yaptınız."
Dosyayı göğsüme bastırdım.
"Burada ne saklıyorsunuz?"
Başbüyücü bir adım attı.
"Size son kez söylüyorum. Dosyayı bırakın."
Damon önümde durdu.
"Önce bize gerçeği anlatacaksınız."
Başbüyücünün gözleri ona kaydı.
"Senin bu meseleye karışmaman gerekiyordu."
"Demek beni tanıyorsunuz."
"Ne yaptığının farkında değilsin, Damon."
"Öyleyse anlatın!"
Başbüyücü bir süre sustu. Sonra bakışlarını bana çevirdi.
O an yüzünde gördüğüm ifadeyi hayatım boyunca unutamayacaktım.
Korku.
Benden korkuyordu.
"Julia Garcia," dedi yavaşça. "Sana yıllardır söylenen her şeyin neden yalan olduğunu öğrenmek istiyorsan, önce şu gerçeği kabul etmelisin."
Boğazım düğümlendi.
"Hangi gerçeği?"
Başbüyücü asasını indirdi.
"Sen hiçbir zaman sıradan bir büyücü olmadın."
Ardından dosyayı işaret etti.
"Ve Damon'la aranızdaki bağ, ikinizin de tahmin ettiğinden çok daha tehlikeli."
Başımı Damon'a çevirdim.
O da bana bakıyordu.
İkimiz de aynı sorunun cevabını bekliyorduk.
Başbüyücü derin bir nefes aldı.
"Çünkü yıllar önce, kraliyet ailesinin iki varisi ortadan kaybolduğunda..."
Bir an durdu.
"...bütün büyücülük dünyasına yalnızca birinin hayatta kaldığı söylendi."
Dudaklarım aralandı.
Başbüyücü son cümlesini söylediğinde, içimdeki bütün umutlar ve korkular birbirine karıştı.
"Oysa ikiniz de hayattaydınız"