KAYIP VARİSLER

Bir şey söylemem gerekiyordu. Herhangi bir şey. Fakat boğazımda düğümlenen kelimeler dudaklarımdan çıkmayı reddediyordu.
Bunca zamandır geçmişimi öğrenmeye çalışmıştım. Kim olduğumu, neden buraya getirildiğimi, ailemin beni neden aramadığını anlamak istemiştim. Cevapların beni rahatlatacağını düşünüyordum.
Ne kadar yanılmışım.
Çünkü artık bir ailem olduğunu bilmekle kalmıyordum. Birilerinin beni o aileden bilerek kopardığını da biliyordum.
Ve o kişi, her gün karşılaştığım insanlardan biri olabilirdi.
“Kim?” diye sordum sonunda.
Sesim beklediğimden daha soğuk çıkmıştı.
Başbüyücü ellerini masasının üzerinde birleştirdi.
“Bunu henüz söyleyemem.”
“Hayır.” Bir adım geri çekildim. “Anlamaktan yoruldum.”
Odanın içindeki mumlar bir anda titredi.
Bunu ben yapmıştım.
Öfkelendiğimde büyüm kontrolümden çıkabiliyordu. Önceleri bunun yalnızca deneyimsizliğimden kaynaklandığını düşünüyordum. Şimdiyse içimde, ne kadar bastırırsam bastırayım uyanmaya çalışan başka bir şey olduğunu hissediyordum.
Başbüyücü bakışlarını mumlardan bana çevirdi.
“Gücünü kontrol etmelisin.”
“Belki de önce bana neden bu kadar güçlü olduğumu anlatmalısınız.”
Bu kez cevap vermedi.
Sessizlik, verebileceği bütün cevaplardan daha sinir bozucuydu.
Kapıya yöneldim. Tam çıkacakken arkamdan konuştu
Yavaşça döndüm.
“Ne?”
“Onun da bilmediği şeyler var. Sana yardım etmek isteyebilir ama bu, her zaman doğru kararlar vereceği anlamına gelmez.”
Damon'ın adını duyduğumda içimde tuhaf bir huzursuzluk oluşmuştu. Ona güvenmiyordum. En azından tamamen. Fakat onu tanıdığım kadarıyla, Damon'ın da bu hikâyenin dışında kalmadığı açıktı.
“Benden ne saklıyor?”
Başbüyücü gözlerini kaçırdı.
“Bunu ona sormalısın.”
Kapıyı arkamdan kapattığımda artık tek bir şeyden emindim.
Bu okulda herkes bir şey biliyordu.
Ve herkes, bildiklerini benden saklamakta anlaşmış gibiydi.
Koridor boyunca yürürken ellerimi yumruk yaptığımı fark ettim.
Duvarlardaki portreler her zamanki gibi konuşuyor, merdivenler kendi kendilerine yer değiştiriyor, öğrenciler derslerine yetişmeye çalışıyordu.
Dışarıdan bakıldığında her şey normaldi.
İnsanların en büyük yalanı da buydu zaten. Her şeyin yolunda olduğunu göstermek.
Birinin hayatını mahvetmek için her zaman bağırması gerekmezdi. Bazen yalnızca susması yeterdi.
Merdivenlerin son basamağına ulaştığımda Cole'u gördüm.
Elinde birkaç kitap vardı. Beni fark edince durdu ve yüzüme dikkatlice baktı.
“Ne oldu sana?”
“Hiçbir şey.”
“Julia, seni tanıyorum.”
“Öyle mi?” dedim. “O zaman bugün benimle konuşmaman gerektiğini de biliyor olmalısın.”
İşte o küçücük hareket.
Belki önemsizdi. Belki de değildi.
“Bütün okul senin onun odasına girdiğini konuşuyor,” dedi.
“Yalan söylüyorsun.”
Cole kaşlarını çattı.
“Ne?”
“Bütün okulun bundan haberi olamaz. Görüşme gizliydi.”
Aramızdaki mesafe birkaç adım olmasına rağmen ilk kez Cole'u bana uzak hissettim.
Bana cevap vermedi.
“Cole, ne biliyorsun?”
Derin bir nefes aldı.
“Burada herkesin bir sırrı var, Julia. Bazı sırları öğrenmemek daha iyidir.”
Ona baktım.
Sonra istemsizce güldüm.
Bugün duyduğum ikinci ezberlenmiş cümleydi bu.
“Biliyor musun, bu okulda herkes aynı sözleri söylemeye başladı. Kimse bir şey anlatmıyor. Herkes beni koruduğunu iddia ediyor. Ama nedense kendimi hiç bu kadar tehlikede hissetmemiştim.”
Cole'un yüzü ciddileşti.
“Seni korumaya çalışıyorum.”
“Benden neyi koruyorsun? Gerçeği mi?”
Cevap vermesini bekledim.
Vermedi.
Bu kez arkamı dönüp yürüdüm. Peşimden gelmedi.
Öğleye kadar tek bir derse bile odaklanamadım.
Büyü tarihi dersinde öğretmenin anlattığı hiçbir şeyi dinlemedim. Önümdeki parşömenin kenarına aynı sembolü tekrar tekrar çizdim: ters çevrilmiş yıldız.
Nerede gördüğümü hatırlamaya çalışıyordum.
Bir ara kalemim elimden kaydı.
Kâğıda baktığımda sembolün altına farkında olmadan bir kelime yazdığımı gördüm.
AURELİS.
Kelimeyi tanımıyordum.
Ama onu ilk kez görüyormuşum gibi de hissetmiyordum.
Sanki zihnimin çok derinlerinde bir yerde bekliyordu.
Parşömeni hemen katlayıp çantama koydum.
Ders bittiğinde diğer öğrenciler sınıftan çıkarken öğretmenin masasına yaklaştım.
“Hocam, size bir şey sorabilir miyim?”
Öğretmen başını kaldırdı.
“Elbette, Julia.”
“Bir yerde gördüm.”
“Nerede?”
“Önemli mi?”
Bu kez gözlerimin içine baktı.
“Evet. Oldukça önemli.”
İçimdeki huzursuzluk büyüdü.
“Bana ne anlama geldiğini söyler misiniz?”
Öğretmen bir süre sustu.
“Aurelis, eski büyücü hanedanlarından birinin adıdır. Yıllar önce kayıtları mühürlendi. Bu isim hakkında araştırma yapmanı önermem.”
“Peki neden?”
“Çünkü bazı ailelerin geçmişi, onları hatırlayan insanlardan daha uzun yaşar.”
Bu sözleri söyledikten sonra konuşmayı bitirdiğini belli ederek kitaplarını topladı.
Ben ise olduğum yerde kaldım.
Okulun en eski bölümü, ana binanın arkasındaki dar bir koridordan ulaşılan alt kattaydı. Burada öğrencilerin çoğu bulunmazdı. Tozlu kitaplar, kilitli dolaplar ve kimsenin dokunmadığı eski belgelerle doluydu.
Görevli büyücüye birkaç soru sorduktan sonra hanedan kayıtlarının bulunduğu bölüme geçtim.
Aurelis adını aradım.
İlk kitapta hiçbir şey bulamadım.
İkincisinde de.
Üçüncü kitabın sayfalarını çevirdiğimde ise kenarları yanmış eski bir belgeye rastladım.
Üzerindeki yazılar silinmeye yüz tutmuştu. Yine de birkaç cümle okunabiliyordu.
“Aurelis hanedanının son mirasçıları, doğum gecelerinde meydana gelen olayların ardından kayıtlardan çıkarılmıştır.”
Altındaki satır yırtılmıştı.
Belgeyi dikkatlice kaldırdım.
Arka yüzünde küçük bir not vardı.
“İki isim silindi. Bir gerçek saklandı. Lanet tamamlanmadı.”
Aurelis. Kayıtları mühenmiş bir hanedan
Sayfaların kenarları yanmış, bazı satırlar keskin bir cisimle kazınmıştı. Kitap yalnızca eski değildi. Birileri onun içindeki bilgileri yok etmeye çalışmıştı.
Ve başarısız olmuşlardı.
Çünkü geriye kalan birkaç kelime bile hayatım boyunca öğrendiğim her şeyi sorgulamama yetiyordu.
İki isim.
İki kişi.
Bir lanet.
Peki ya bu iki kişiden biri bendiysem?
Düşüncemi tamamlayamadan arkamdan bir ses geldi.
“Bu kitabı nereden buldun?”
Hızla döndüm.
Damon kapının önünde duruyordu. Yüzündeki ifade her zamankinden farklıydı. Her zamanki alaycı bakışları yoktu. Gözleri doğrudan kitabın üzerindeydi.
“Burada ne işin var?” diye sordum.
“Aurelis,” diye mırıldandı.
Başımı kaldırdım.
“Bu ismi biliyor musun?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden yüzün değişti?”
“Yüzüm değişmedi.”
“Damon, yalan söylemek konusunda gerçekten daha fazla çalışmalısın.”
Bana baktı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. Sonra kitabın kapağını kapatmaya çalıştı.
Elimi üzerine koydum.
“Dokunma.”
“Julia, ne bulduğunu bilmiyorsun.”
“Önce sen bir şey saklamadığını söyle.”
Bakışlarını kaçırdı.
İşte o an, kitabın içindeki sırlardan daha büyük bir sorunla karşı karşıya olduğumu anladım.
Damon benden bir şey saklıyordu.
Ve ne olduğunu öğrenmeden bu odadan ayrılmayacaktım.
Kitabı yeniden açtım.
İlk sayfada hanedanın tarihinden söz ediliyordu. Ancak cümleler birbirini takip etmiyor, bazı bölümler tamamen karartılmış görünüyordu.
Okuyabildiğim kadarıyla Aurelis, büyücülük dünyasında uzun yıllar boyunca söz sahibi olmuş eski bir hanedandı. Üyeleri yalnızca güçlü büyüler yapmalarıyla değil, başka büyücülerin kullanamadığı eski bir büyü türüne sahip olmalarıyla da tanınıyordu.
“Okudum.”
“Ne demek bu?”
“Bilmiyorum.”
Bu defa sesindeki tereddüt gerçek gibiydi.
Sayfayı çevirdim. Bir sonraki bölümde hanedanın çöküşünden bahsediliyordu.
Yıllar önce, tam olarak açıklanmayan bir gecede, Aurelis ailesinin kayıtları değiştirilmişti. Ailenin üyeleri ortadan kaybolmuş, isimleri resmî belgelerden silinmişti. Bazı büyücüler hanedanın tamamen yok olduğunu iddia etmişti.
Fakat kitabın yazarı buna inanmıyordu.
Son satırda şöyle yazıyordu:
“Bir hanedanın adı silinebilir. Kanı saklanabilir. Fakat gerçek, kendisini hatırlayacak birini daima bulur.”
Boğazım düğümlendi.
“Bu yalnızca bir tarih kitabı değil,” dedim.
Damon cevap vermedi.
Damon hafifçe gülümsedi.
Ama ben yeniden kitaba döndüğümde gülümsemesi kayboldu.
Çünkü sayfanın alt köşesinde küçük bir işaret vardı.
Ters çevrilmiş bir yıldız.
Dün gece bulduğum kâğıdın üzerindeki sembolün aynısıydı.
Sembolün bulunduğu sayfayı dikkatlice inceledim.
Yıldızın altında küçücük harflerle bir şey yazılmıştı. Mürekkep o kadar solmuştu ki kelimeleri seçebilmek için sayfayı pencereye yaklaştırmam gerekti.
Sonunda okuyabildim.
317.
“Bu bir oda numarası,” dedim.
Damon hemen yanıma geldi.
“Nerede gördün?”
“Dün gece bulduğum notta da aynı numara vardı."
“Oraya gitmeyeceksin.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Affedersin?”
“Biri seni özellikle oraya yönlendiriyor. Bunun tuzak olabileceğini düşünmüyor musun?”
“Elbette düşünüyorum.”
“Öyleyse neden gitmek istiyorsun?”
Çantamı omzuma taktım.
“Çünkü tuzak olsa bile, orada beni bekleyen kişinin kim olduğunu öğrenebilirim.”
Damon başını iki yana salladı.
“Seninle tartışmak imkânsız.”
“Sonunda anlaştığımız bir konu bulduk.”
Yanından geçip kapıya yöneldim.
Birkaç saniye sonra ayak seslerini arkamda duydum.
“Hayır. Birinin bizi öldürmeye çalışması durumunda yanında bulunmanın daha mantıklı olacağını düşünüyorum.”
Gözlerimi devirdim.
“Ne kadar düşüncelisin.”
“Biliyorum.”
Onunla uğraşmayı bıraktım.
Çünkü ne kadar sinir bozucu olursa olsun, bu kez yalnız gitmek istemediğimi kendime itiraf etmek zorundaydım.
Üçüncü kata çıktığımızda koridor neredeyse tamamen boştu.
Dersler başlamıştı. Duvarlardaki büyülü lambalar sabah ışığına rağmen yanıyordu. Uzaklardan öğretmenlerin sesleri geliyordu.
317 numaralı odayı aradık.
Fakat üçüncü katta böyle bir oda yoktu.
312.
313.
314.
Duvarın sonundaki taşlara yaklaştım. Parmaklarımı yüzeyde gezdirirken diğer taşlardan biraz daha soğuk olan bir noktada durdum.
Tam o sırada cebimdeki kâğıt ısınmaya başladı.
Hemen çıkardım.
Üzerindeki sembol parlıyordu.
Damon'ın yüzü ciddileşti.
“Geri çekil.”
“Bir saniye.”
Kâğıdı taşa yaklaştırdım.
Taşın üzerinde ince bir çizgi belirdi. Ardından duvarın içinden hafif bir tıkırtı duyuldu.
Bir kapı açılmaya başladı.
İkimiz de sustuk.
Duvarın arkasında dar bir geçit vardı. İçerisi karanlıktı. Geçidin sonunda ise üzerinde üç rakam bulunan eski bir kapı görünüyordu.
317.
Damon bana baktı.
“Son kararın mı?”
Kapıya baktım.
Sonra ona.
“Evet.”
Kapıyı açtım.
Oda, yıllardır kimsenin girmediği izlenimini veriyordu.
Havadaki toz, solmuş perdeler ve duvarlara yerleştirilmiş eski raflar, buranın okulun unutulmuş bölümlerinden biri olduğunu düşündürüyordu.
Ama masanın üzerindeki tek bir şey tozlanmamıştı.
Küçük, siyah bir kutu.
Kutunun kapağında Aurelis sembolü bulunuyordu.
“Dikkatli ol.”
Kutuyu açtım.
İçinde üç şey vardı.
Eski bir fotoğraf.
Gümüş bir yüzük.
Ve üzerinde ismimin yazılı olduğu bir zarf.
Parmaklarım titredi.
Zarfı açtım.
İçindeki kâğıtta yalnızca birkaç satır vardı.
Julia Garcia,
Eğer bu mektubu okuyorsan, geçmişine dair ilk kapıyı açmışsın demektir.
Bundan sonra öğrendiğin her şey, bugüne kadar sana anlatılanları değiştirebilir.
Mektup burada bitiyordu.
Altında imza yoktu.
Kâğıdı yavaşça indirdim.
“Bu kimden gelmiş olabilir?”
Damon fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta büyük bir salon vardı. Ortada üç yetişkin duruyordu. Yüzleri net değildi ama arkalarındaki duvarda aynı yıldız sembolü bulunuyordu.
Fotoğrafın arkasını çevirdi.
“Julia…”
Sesindeki değişiklik yüzünden hemen ona döndüm.
“Ne oldu?”
“Bu ne demek?”
Damon cevap veremedi.
Çünkü kutunun içindeki yüzük aniden parlamaya başlamıştı.
Yüzüğün üzerindeki iki yıldızdan biri gümüş, diğeri soluk mavi bir ışık yayıyordu.
Ardından odanın içindeki hava değişti.
Sanki duvarlar nefes alıyordu.
Masadaki kâğıtlar havalandı ve kutunun içinden ince bir ses yükseldi.
Bir kadın konuşuyordu.
“Eğer bunu duyuyorsanız, sakladığımız gerçek artık güvende değil demektir.”
Olduğum yerde donakaldım.
Damon bana baktı.
Kadının sesi yeniden duyuldu.
“Çocuklarım… Eğer bir gün bu kayda ulaşırsanız, bilin ki sizi terk etmedik.”
Nefesim kesildi.
Çocuklarım.
Bu kelimeyi duymak bile kalbimi sıkıştırmıştı.
Kadın devam etti.
“Sizi birbirinizden ayırmak zorunda kaldık. Çünkü düşmanlarımız ikinizi de arıyordu. Birinizi bulmaları, diğerinin de tehlikeye girmesi demekti.”
Gözlerim doldu.
Hayatım boyunca ailemin beni isteyip istemediğini merak etmiştim.
Şimdi bir ses bana terk edilmediğimi söylüyordu.
Ama bu, her şeyin yolunda olduğu anlamına gelmiyordu.
“Bizi kimden korudunuz?” diye fısıldadım.
Kadın sanki beni duyuyormuş gibi konuşmaya devam etti.
Bu kadın kimdi?
Ve neden iki çocuktan söz ediyordu?
Kutunun içindeki yüzüğü elime aldım.
Üzerinde ince çizgiler vardı. Yüzüğü ışığa tuttuğumda iç kısmında küçük bir yazı fark ettim.
“İki ruh, tek lanet.”
Nefesimi tuttum.
Kitabın adını hatırladım.
İki Ruh, Tek Lanet.
Bu yalnızca bir söz değildi.
Birilerinin yıllar önce yazdığı, bizimse şimdi parçalarını bulduğumuz bir hikâyeydi.
Tam o sırada Damon'ın elindeki fotoğrafın arkasında yeni bir yazı belirdi.
Siyah mürekkep, sanki görünmez bir el tarafından yazılıyormuş gibi yavaşça ortaya çıkıyordu.
“İlk varis bulundu.”
Ardından ikinci bir cümle belirdi.
“İkinci varis hâlâ saklı.”
Damon fotoğrafı masaya bıraktı.
“Bunu burada bırakamayız.”
Kutudaki her şeyi çantama yerleştirdim.
“Bunları Başbüyücüye götürmeliyiz.”
“Ya mektubu gönderen kişi onun kendisiyse?”
Duraksadım.
Haklı olabilirdi.
Bize yardım eden biri, aynı zamanda bizi yanlış yönlendiriyor da olabilirdi.
Damon ışıkları söndürdü ve beni duvarın arkasındaki dar girintiye çekti. İkimiz de konuşmadan bekledik.
Kapı açıldı.
İçeri giren kişi yüzünü gizleyen koyu renkli bir pelerin giymişti.
Masaya yaklaştı.
Kutunun boş olduğunu gördüğünde durdu.
Ardından çok alçak bir sesle konuştu.
“Demek sonunda buldunuz.”
İçim buz kesti.
Bu kişi kutunun varlığını biliyordu.
Adımı biliyordu.
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan doğduğun geceye ait kayıtları bul. Ama sakın ailenin sana bıraktığı ilk mektubu okuma.”
Kapı kapandı.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Bir süre hiç kıpırdamadık.
Sonunda Damon bana döndü.
“Bu iş düşündüğümüzden çok daha büyük.”
Başımı salladım.
Çantamdaki zarfı hissettim.
Ailemden geldiğini düşündüğüm bir mesaj.
Ve şimdi, onu okumamam gerektiğini söyleyen gizemli bir yabancı.
Zarfı çıkardım.
Kapağını açtım.
İçinden daha önce görmediğim küçük bir fotoğraf düştü.
Fotoğrafta bir kadın vardı.
Uzun saçları omuzlarından dökülüyordu. Kucağında bir bebek tutuyordu. Yüzünde yorgun ama sevgi dolu bir ifade vardı.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu.
“Seni hiçbir zaman unutmadım.”
Gözlerim doldu.
Bunun doğru olup olmadığını bilmiyordum.
Fotoğraftaki kadının annem olup olmadığını bile bilmiyordum.
Ama yıllardır içimde taşıdığım boşluk, ilk kez bir cevaba dokunmuş gibiydi.
Okulun koridorlarına döndüğümüzde güneş batmak üzereydi.
Çantamdaki fotoğraflar ve mektuplar, artık hayatımın en önemli parçaları hâline gelmişti.
Fakat bilmediğim bir şey vardı.
317 numaralı odadan ayrıldığımız anda, okulun en üst katındaki kapalı bir odada başka bir kayıt çalışmaya başlamıştı.
Eski bir ekranın üzerinde iki isim belirdi.
İlk isim birkaç saniye sonra silindi.
İkinci isimse karanlıkta parlamaya devam etti.
Ardından ekranda tek bir mesaj belirdi.
VARİSLERDEN BİRİ UYANDI.
Odanın içindeki kişi mesajı okudu.
Yüzünü gölgelerden çıkarıp masadaki fotoğrafa baktı.
Fotoğrafta iki bebek vardı.
Kişi fotoğrafı ters çevirdi.
Arkasında yıllar önce yazılmış bir cümle bulunuyordu.
“İkisi de yaşarsa, gerçek geri dönecek.”
Fotoğrafı masaya bıraktı.
“Öyleyse,” diye fısıldadı, “bu kez ikisinin de gerçeğe ulaşmasına izin vermeyeceğiz.”
Ve ekran karardı.
BÖLÜM 7 SONU. 🖤