O GECE ORADAYDIN

Aurora'nın odasının kapısına geldiğimde saat gece yarısına yaklaşıyordu.
Koridor sessizdi. Duvarlardaki lambalar arada bir titriyor, pencerelerin ardından gelen rüzgâr sesi eski taş duvarların içinde yankılanıyordu. Elimi kapıya kaldırdım ama vuramadım.
Çünkü artık ne soracağımı biliyordum.
Beni doğduğum gece neden tek başına götürmüştü?
Bu sorunun cevabını öğrenmek istiyordum. Fakat cevabın ne olabileceğini düşündükçe içimdeki huzursuzluk büyüyordu.
Aurora, hayatım boyunca kendimi güvende hissettiğim nadir insanlardan biriydi. Korktuğumda yanımda durmuş, büyüm ilk kez kontrolden çıktığında beni sakinleştirmiş, herkes benden uzak dururken bana bir ailem varmış gibi hissettirmişti.
Bütün bunlar yalan olabilir miydi?
Belki de değildi.
Ama bazen bir insanın seni sevmesi, sana her şeyi anlattığı anlamına gelmezdi.
Kapıyı üç kez çaldım.
İçeriden bir ses geldi.
“Gel, Julia.”
Kapıyı açtığımda Aurora'yı çalışma masasının başında buldum. Önündeki kitap açıktı ama sayfaya bakmıyordu. Beni gördüğünde yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.
Ardından gülümsedi.
“Bu saatte burada ne işin var, küçük yıldız?”
Eskiden bu hitabı duyduğumda içim ısınırdı.
Bu geceyse boğazıma bir yumru oturdu.
“Seninle konuşmam gerekiyor.”
Aurora kitabını kapattı.
“Elbette. Gel, otur.”
Oturmadım.
Boynumdaki zinciri çıkarıp avucumda tuttum. Gümüş yüzüğün üzerindeki iki yıldız, odanın ışığında belli belirsiz parlıyordu.
Aurora'nın bakışları yüzüğe düştüğü anda gülümsemesi kayboldu.
İşte o an anladım.
Bu yüzüğü tanıyordu.
“Bunu nereden buldun?” diye sordu.
Sesi sakindi ama parmakları masanın kenarına sıkıca tutunmuştu.
“Bana önce başka bir sorunun cevabını ver.”
“Julia…”
“Doğduğum gece orada mıydın?”
Aurora gözlerini benden kaçırdı.
O küçücük hareket, bütün gece boyunca duyduğum en büyük cevaptı.
“Bana bak,” dedim. “Lütfen.”
Yavaşça başını kaldırdı.
“Evet,” diye fısıldadı. “Oradaydım.”
Dünyanın bir anlığına durduğunu hissettim.
Bunca zamandır geçmişimi arıyordum. Eski kayıtlar, mühürlü dosyalar, silinmiş isimler… Hepsi beni bir cevaba götürmeye çalışıyordu.
Ama cevap, karşımdaki kadındı.
“Peki neden bana hiç söylemedin?”
Aurora ayağa kalktı.
“Çünkü o gece yaşananları hatırlamanı istemiyordum.”
“Ben o geceyi hatırlamıyorum!”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neyi hatırlamamdan korkuyordun?”
Aurora'nın yüzündeki ifade değişti. Gözleri dolmuştu ama ağlamamak için kendini tutuyordu.
“Bazı anılar, insanın zihninde kalmasalar bile içinde iz bırakır. Senin içinde de öyle bir iz vardı. Çok küçüktün, Julia. Yaşadıklarını anlayabilecek durumda değildin.”
“Ne yaşadım?”
Cevap vermedi.
Bir adım yaklaştım.
“Beni kimden aldın?”
Aurora'nın yüzü bembeyaz oldu.
“Ben seni kimseden almadım.”
“Öyleyse neden beni doğduğum gece götürdün?”
“Çünkü orada kalamazdın.”
“Kim söyledi bunu?”
Aurora dudaklarını araladı ama kelimeler çıkmadı.
“Kim?” diye tekrarladım.
“Bunu sana anlatamam.”
İçimde bir şey kırıldı.
“Anlatamaz mısın, yoksa anlatmak mı istemiyorsun?”
“İkisi de değil.”
“Bu nasıl bir cevap?”
“Julia, seni korumaya çalışıyorum.”
“Bunu herkes söylüyor!” Sesim istemeden yükseldi. “Başöğretmen de beni koruduğunu söylüyor. Dosyalar da birilerini korumak için mühürlenmiş. Sen de aynı şeyi söylüyorsun. Peki ya ben? Ben ne istiyorum, bunu hiç düşündünüz mü?”
Aurora sustu.
Gözyaşları yanaklarından aşağı süzülmeye başladı.
Onu ağlarken görmek istemiyordum. Bir yanım yanına gidip ona sarılmak istiyordu. Diğer yanım ise önümde duran bütün soruların cevaplarını almadan bir adım bile atmak istemiyordu.
“Bana yalan söyledin mi?” diye sordum.
Aurora gözlerini kapattı.
“Evet.”
Bu kez nefesim bile kesilmedi.
Çünkü cevabı zaten biliyordum.
“Ne hakkında?”
“Geçmişin hakkında.”
“Başka?”
Aurora cevap vermedi.
“Başka ne hakkında, Aurora?”
Uzun bir sessizliğin ardından başını eğdi.
“Her şeyi bilmediğimi söyledim. Bu doğruydu. Ama bildiğim bazı şeyleri de sana anlatmadım.”
Gözlerimi ondan ayırmadım.
“Beni kimden koruyordun?”
Aurora'nın sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaldı.
“Seni arayanlardan.”
“Kim onlar?”
“Bilmiyorum.”
“Yalan!”
“Keşke yalan olsaydı.”
İlk kez sesinde öfke duydum. Kendisine değil, geçmişte yaşananlara duyduğu bir öfkeydi bu.
“Doğduğun gece birileri hastaneye girdi. Kayıtlar değiştirildi. İnsanlar ortadan kayboldu. O gece orada bulunan herkesin anlattıkları birbirinden farklıydı. Bir tek şey kesindi: Seni orada bırakamazdık.”
“Beni götürme kararını kim verdi?”
Aurora'nın dudakları titredi.
“Bunu sana söylemem yasaklandı.”
“Kim tarafından?”
“Julia…”
“Kim tarafından?”
Aurora masanın üzerindeki çekmeceyi açtı. İçinden eski, koyu mavi bir zarf çıkardı. Zarfın kenarları yıpranmıştı. Üzerinde herhangi bir isim bulunmuyordu; yalnızca balmumuna basılmış bir mühür vardı.
İki yıldız.
Aynı yüzükteki gibi.
“Bu mektup yıllardır bende,” dedi. “Sana vermemem gerekiyordu.”
Zarfı bana uzattı.
“Neden şimdi veriyorsun?”
“Çünkü artık seni durduramam. Ne kadar saklarsam saklayayım, gerçek seni bulmaya devam edecek.”
Zarfı aldım. Parmaklarım mühür üzerinde dolaştı.
“İçinde ne var?”
“Bilmiyorum.”
Şüpheyle baktım.
Aurora hemen ekledi:
“Mektup bana kapalı olarak teslim edildi. Mührünü açmamam söylendi. Yıllarca da açmadım.”
“Kim teslim etti?”
“Yüzünü görmedim.”
“Peki bu mektubun benimle ilgili olduğunu nereden biliyordun?”
“Çünkü teslim eden kişi yalnızca bir şey söyledi.”
Aurora'nın gözleri yeniden doldu.
“‘Bir gün Julia geçmişini sormaya başladığında, bunu ona ver.’”
Mektubu göğsüme bastırdım.
Bütün bu yıllar boyunca cevapları ararken, belki de ilk ipucu birkaç adım ötemde saklanıyordu.
Ama mektubu açmak istemiyordum.
İlk kez bir sırrın peşinden koşmakla o sırrı gerçekten öğrenmek arasındaki farkı anlıyordum.
“Beni seviyor musun?” diye sordum aniden.
Aurora şaşkınlıkla bana baktı.
“Ne?”
“Bana gerçeği söyleyemediğin için değil. Her şeyi bir kenara bırakalım. Beni gerçekten seviyor musun?”
Aurora masanın etrafından dolaşıp yanıma geldi.
“Julia, seni ilk kucağıma aldığım günü hiç unutmadım. Çok küçüktün. Ağlamıyordun bile. Herkes korkuyla ne yapacağını düşünürken sen elimi tutmuştun.” Sesi titredi. “O günden sonra sana bir şey olmasın diye her gece dua ettim. Seni sevmek benim için hiçbir zaman bir görev olmadı.”
Ona baktım.
Bu sözlerin doğru olduğuna inanmak istiyordum.
Belki de bazı gerçekler aynı anda iki farklı şey olabilirdi. Aurora beni gerçekten sevmiş olabilirdi. Aynı zamanda benden hayatımı değiştirecek bir gerçeği saklamış da olabilirdi.
“Keşke bana güvenseydin,” dedim.
Aurora gözlerini sildi.
“Ben kendime bile güvenemediğim günler yaşadım.”
Bu cümle içimde yankılandı.
Daha fazla soru sormadan odadan çıktım.
Mektup elimdeydi. Fakat zarfı açmaya henüz cesaret edemiyordum.
Koridorun sonunda Damon beni bekliyordu.
Duvara yaslanmıştı. Beni görünce doğruldu, yüzümdeki ifadeyi inceler gibi gözlerime baktı.
“Konuşabildin mi?”
“Evet.”
“Ne öğrendin?”
“Doğduğum gece oradaymış.”
Damon'ın yüzü ciddileşti.
“Başka?”
“Birileri beni hastaneden götürmüş. Kayıtlar değiştirilmiş. Beni arayan insanlar varmış.”
“Peki kim olduklarını biliyor mu?”
“Hayır. Ya da söylemiyor.”
Damon bir süre sustu. Sonra elimdeki zarfa baktı.
“Bu ne?”
“Bilmiyorum. Aurora yıllardır saklıyormuş.”
Mührü görünce yüzündeki ifade değişti.
“Bunu açtın mı?”
“Hayır.”
“Bence burada açmamalısın.”
“Niye? Bir sır daha mı saklayacağız?”
“Hayır. Ama bu mühür sıradan değil. Yanlış yerde açarsan içindeki büyü kaydı yok edebilir.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
Damon cevap vermeden önce duraksadı.
“Babamın eski kitaplarında benzer mühürler görmüştüm.”
Yine ailesiyle ilgili bir şey söylemişti ama ayrıntıya girmemişti.
Artık bunu fark ediyordum.
Damon da benim gibi geçmişinin bütün parçalarına sahip değildi. Bazen bir şey biliyor, bazen de bildiklerini söylemekten kaçınıyordu. Bunun nedeni bana güvenmemesi miydi, yoksa kendisinin de anlamadığı bir şeyden korkması mıydı, bilmiyordum.
“Peki nerede açmalıyız?” diye sordum.
“Arşivde. Oradaki koruma büyüleri mektubun içindeki kaydı sabit tutabilir.”
“Arşiv mühürlü.”
Damon'ın dudaklarında kısa, yorgun bir gülümseme belirdi.
“Seninle tanıştığımdan beri mühürlü yerlerin kapılarını açıyoruz zaten.”
İstemeden gülümsedim.
Bu, günlerdir yüzümde beliren ilk gerçek gülümsemeydi.
Ama çok kısa sürdü.
Çünkü koridorun öbür ucundan gelen ayak seslerini duyduk.
Başöğretmen bize doğru yürüyordu.
Elinde siyah bir dosya vardı.
Bizi görünce adımlarını yavaşlattı. Bakışları önce bana, sonra Damon'a, ardından elimdeki zarfa kaydı.
Yüzü sertleşti.
“Julia,” dedi. “O mektubu nereden aldın?”
Sorusu o kadar hızlı gelmişti ki bir an cevap veremedim.
“Bu sizi neden ilgilendiriyor?”
“Çünkü o mektubun sana verilmemesi gerekiyordu.”
Damon hemen araya girdi.
“Demek mektuptan haberiniz var.”
Başöğretmen ona baktı.
“Senin bu konuyla ilgilenmen gerekmiyor, Damon.”
“Bence artık gerekiyor.”
Başöğretmen bir adım yaklaştı.
“Julia, beni dikkatle dinle. O zarfı açarsan yalnızca kendi geçmişinle ilgili bir şey öğrenmeyeceksin. Bu okulda yıllardır saklanan başka sırları da harekete geçirebilirsin.”
“Belki de tam olarak bunu yapmam gerekiyor.”
“Ne yaptığının farkında değilsin.”
“Öyleyse bana anlatın!”
Sesim koridorda yankılandı.
“Beni kim buraya getirdi? Neden ailemden ayrıldım? Neden doğum kayıtlarım değiştirildi? Ve neden herkes benden bir şey saklıyor?”
Başöğretmen cevap vermedi.
Sonra beklemediğim bir şey yaptı.
Başını eğdi.
“Çünkü gerçeğin ortaya çıkması, bazı insanların hayatını tehlikeye atabilir.”
“Benim hayatım zaten tehlikede!”
“Biliyorum.”
Bu iki kelime beni olduğum yerde durdurdu.
Başöğretmen başını kaldırdı.
“Ve seni korumak için ne gerekiyorsa yapacağım.”
Ona baktım. Aurora da aynı şeyi söylemişti.
Herkes beni korumak istiyordu.
Ama kimse bana neyin peşinde olduğumu anlatmıyordu.
“Artık kararımı verdim,” dedim. “Bu mektubu açacağım.”
Başöğretmen uzun süre yüzüme baktı. Sonra elindeki siyah dosyayı açtı ve içinden tek bir belge çıkardı.
“Öyleyse bunu da görmen gerekiyor.”
Belgeyi bana uzattı.
Üzerinde hastanenin mührü, doğum tarihim ve bir isim vardı.
Bu kez isim silinmemişti.
AURORA VALE.
Altında, o geceye ait görev kaydı bulunuyordu.
Görevli: Aurora Vale.
Görev: Yeni doğan çocuğun güvenli bölgeye nakli.
Yetkilendiren: Başmühür Konseyi.
Belgenin en altındaki satırı okuduğumda parmaklarım uyuştu.
Nakil işlemi, çocuğun biyolojik ailesinin bilgisi dışında gerçekleştirilmiştir.
Başımı kaldırdım.
“Bunu biliyor muydunuz?”
Başöğretmen gözlerimin içine baktı.
“Evet.”
“Ve bana söylemediniz.”
“Hayır.”
“Bunca yıldır…”
Sesim kesildi. Cümleyi tamamlayamadım.
Damon yanımda sessizce duruyordu. Bu kez beni sakinleştirmeye çalışmadı. Belki de ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.
Belgeyi yeniden okudum.
Biyolojik ailesinin bilgisi dışında.
Demek ki beni doğuran insanlar, nereye götürüldüğümü bilmiyordu.
Belki de hâlâ bilmiyorlardı.
İçimde bir öfke yükseldi ama bu kez yalnızca Aurora'ya ya da başöğretmene değildi. Benim hayatım hakkında karar veren, ismimi kayıtlardan silen ve kim olduğumu öğrenmemi engelleyen herkese karşıydı.
“Beni buraya getiren kişi kim?” diye sordum.
Başöğretmen cevap vermedi.
“Başmühür Konseyi'ni kim yönetiyordu?”
Yüzündeki ifade değişti.
“Julia, o isim—”
“Adını söyleyin.”
Başöğretmen gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Konseyin başında, o gece, tek bir kişi vardı.”
Bir an sustu.
Sonra ismi söyledi.
“Lucien Voss.”
Bu adı daha önce hiç duymamıştım.
Ama Damon'ın tepkisini görünce, bunun sıradan bir isim olmadığını anladım.
Bir adım geri çekildi. Yüzündeki renk solmuştu.
“Bu imkânsız,” diye fısıldadı.
Ona döndüm.
“Onu tanıyor musun?”
Damon'ın gözleri elimdeki belgeye kilitlenmişti.
“Tanımıyorum,” dedi. “Ama ailemin eski kayıtlarında bu isim geçiyordu.”
“Ne yazıyordu?”
Damon yutkundu.
“Lucien Voss'un yıllar önce öldüğü yazıyordu.”
Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
Ölmüş bir adam, doğduğum gece benim hayatımı değiştiren kararı vermişti.
Peki o zaman neden adı hâlâ mühürlü kayıtlarda geçiyordu?
Ve daha da önemlisi…
Eğer Lucien Voss gerçekten öldüyse, bütün bu sırları kim hâlâ onun adına koruyordu?
O gece odama döndüğümde mektubu masanın üzerine bıraktım.
Başöğretmen, arşivde açmamız için bize izin vermişti. Fakat bunu ertesi gün yapacaktık. Damon da benimle gelecekti.
Yalnız kalınca uzun süre zarfı seyrettim.
İki yıldızlı mühür, sanki içindeki sırları saklamak için son gücüyle direniyordu.
Sonunda parmağımı mührün üzerine koydum.
“Bana gerçeği göster,” diye fısıldadım.
Yüzük ısındı.
Mührün üzerinde ince bir çatlak belirdi.
Sonra zarfın içinden bir ses yükseldi.
Bir kadının sesi.
“Julia… Eğer bunu duyuyorsan, demek ki sana ulaşamadım.”
Olduğum yerde donakaldım.
Ses devam etti.
“Seni terk ettiğimi düşünme. Sana ulaşmaya çalıştım. Her gün, her gece… Ama seni aradığım her seferinde birileri benden önce geldi.”
Gözlerim doldu.
“Beni duyabiliyorsan bilmeni istediğim tek bir şey var. Seni seviyorum. Ne olursa olsun, seni hiç unutmadım.”
Kayıt aniden kesildi.
Zarfın içindeki kâğıt masaya düştü.
Üzerinde yalnızca bir cümle vardı.
Bana ulaşmak istiyorsan, doğduğun geceyi bilen son kişiyi bul.
Altında bir isim yazıyordu.
MARCELINE D'OR.
Bu ismi de daha önce duymamıştım.
Ama kâğıdın en altındaki not, beni yerime mıhladı.
O kişi hâlâ okulda.
Kapıya doğru döndüm.
Koridordan hafif bir ses gelmişti.
Birinin kapımın önünde durduğunu hissedebiliyordum.
“Kim var?” diye seslendim.
Cevap gelmedi.
Kapıyı açtığımda koridor bomboştu.
Yerde küçük, gümüş renkli bir zarf duruyordu.
Üzerinde benim adım yazılıydı.
Zarfı açtım.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta okulun eski avlusu vardı. Arka planda birkaç kişi duruyordu. Görüntü bulanıktı ama yüzlerden biri seçilebiliyordu.
Aurora.
Yanında, yüzünü gölgelerin sakladığı bir adam vardı.
Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:
Aurora sana her şeyi anlatmadı.
Altında başka bir satır vardı.
Ama asıl soru şu: Marcelline D'Or neden hâlâ senin yanında?
Fotoğraf elimden kayacak gibi oldu.
Marcelline D'Or.
Beni doğduğum geceye götürebilecek kişi.
Okulda hâlâ bulunan son tanık.
Ve birileri onun kim olduğunu bildiğimi öğrenmişti.
Fotoğrafı odama götürüp kapıyı kilitledim. Ardından pencereden dışarı baktım.
Avlunun öbür ucunda bir siluet duruyordu.
Yüzünü seçemiyordum.
Ama elini kaldırdığında avucundaki iki yıldızlı işareti gördüm.
Aynı mühür.
Aynı sembol.
Aynı karanlık sır.
Siluet arkasını dönüp karanlığın içinde kayboldu.
Ben ise pencerenin önünde, elimdeki fotoğrafla öylece kaldım.
Artık yalnızca geçmişimi aramıyordum.
Geçmişim de beni arıyordu.
Ve bu kez, benden önce davranmaya kararlıydı.
BÖLÜM SONU