Julia ve bebekliği

Merhaba! Benim adım Julia Garcia.
Nereden başlayacağımı pek bilmiyorum. Hayatım o kadar karışık ki bazen ben bile kendi hikâyemi anlatmakta zorlanıyorum. Ama sanırım en baştan başlamalıyım, tatlım. Her şeyin başladığı yerden…
Ben doğduğumda annem ve babam benim öldüğümü sanıyorlardı.
Ama ben ölmemiştim.
Sadece kötü bir çetenin eline düşmüştüm.
Kötü çete derken neyden bahsettiğimi merak ettiniz mi? Hayır, hayır, öyle sıradan bir çeteden bahsetmiyorum. Ben büyücülerden bahsediyorum.
Evet, yanlış duymadınız. Büyücüler!
Beni annemle babama ölü olarak göstermiş, ardından kendi okullarına götürmüşlerdi. Ben o okulu ilk kez gördüğümde henüz bir haftalıktım. Bir haftalık, minicik bir bebek!
Aslında bu yalnızca benim başıma gelmemişti. Benimle aynı yaşta olan, benden büyük ya da benden küçük bütün bebeklere de aynısı yapılmıştı.
Peki, neden?
Büyücü yetiştirmek için.
İyi ya da kötü, güçlü ya da güçsüz… Hiç fark etmiyordu. Onlar için önemli olan, büyü yapabilecek çocuklar yetiştirmekti. İsteyip istemediğimizi bile sormadan bizi doğar doğmaz kendi dünyalarına götürüyorlardı.
Evet, tatlım, kulağa korkunç geliyor. Çünkü gerçekten korkunç!
Ama asıl ilginç kısım daha sonra başlıyordu.
Sisteme göre on yaşımıza geldiğimizde bize bir soru soruluyordu:
Gerçekten büyücü olmak istiyor musun?
Eğer cevabımız evetse hiçbir şey değişmiyordu. Eğitimimize devam ediyor, büyücülük dünyasında yaşamayı sürdürüyorduk.
Ama cevabımız hayırsa…
Hafızamız bir büyüyle siliniyordu. Büyücülükle ilgili bütün anılarımız yok ediliyor, ardından normal insanların dünyasına gönderiliyorduk. Üstelik ailelerimiz de şaşırmıyordu. Çünkü onların hafızasına küçük bir hikâye yerleştiriliyordu. Böylece bizi sanki uzun zamandır yanlarındaymışız gibi hatırlıyorlardı.
Yani ailelerimiz bizim geri döndüğümüzü bile anlamıyordu.
Peki, bu sistemi seçmeyen hiç oldu mu?
Oldu.
Çocukluk aşkım Cole.
Ben onu sevdim. Onun beni sevip sevmediğini ise hâlâ bilmiyorum. Belki seviyordu, belki de benim için yalnızca sıradan bir arkadaştım. Ama gerçekten hayatımın aşkı olabilirdi.
Ne yazık ki gitti.
Gidenler geride kalır, değil mi?
Her neyse! Kendimi üzmeme hiç gerek yok. Hem daha anlatacak çok şeyim var.
Şimdi gelin, altı yaşımdayken neler olduğuna bakalım.
O zamanlar hayatımda Aurora adında biri vardı. Ablam.
Kendisi oldukça tatlı, sevecen ve iyi kalpli bir hanımefendiydi. Doğduğumdan beri bana o bakıyordu. Benim için bir abladan çok daha fazlasıydı. Beni büyütmüş, yanımda olmuş ve bilmediğim pek çok şeyi bana öğretmişti.
Tabii onunla ilgili küçük bir ayrıntı daha var.
Onu ben öldürdüm.
Evet, tatlım. Yanlış okumadın. Ama dur, hemen şaşırma! Her şeyi anlatacağım. Zaten hikâyemin en önemli kısımlarından biri de bu.
Şimdi altı yaşıma dönelim.
Okulun ilk günüydü.
Sınıfın kapısından içeri adımımı attığımda etrafıma bakındım. Çocuklar çoktan yerlerine yerleşmişti. Bazıları konuşuyor, bazıları gülüyor, bazılarıysa birbirlerini yıllardır tanıyormuş gibi davranıyordu.
Benimse oturacak yerim kalmamıştı.
Geriye yalnızca en arka sıradaki pencere kenarı kalmıştı.
Harika! Daha ilk günden sınıfın en arkasına düştüm.
İç çekerek oraya doğru ilerledim. Yanımda küçük bir beyefendi oturuyordu. Adı sanırım Damon'dı. Çok iyi hatırlamıyorum. Sonuçta bir gün onu dünyadan silecektim, değil mi?
Neyse, oturdum ve yerleştim.
Tam sınıfı incelemeye başlamıştım ki öğretmen içeri girdi. Biraz sesini yükselterek konuşmaya başladı.
“Çocuklar, hepinize merhaba! Benim adım Chloe. Burada hep beraber büyü öğreneceğiz ve nasıl yapacağınızı size tek tek göstereceğim. Şimdi ilk olarak birbirimizi tanıyalım.”
Öğretmen tanışma faslını kapı tarafındaki öğrenciden başlattı. Herkes sırayla adını ve yaşını söylüyordu.
Sonunda sıra Cole'a geldi.
Altı yaşındaymış. Nereli olduğunu bilmiyormuş. Bir de Stella adında bir kız kardeşi varmış.
Buraya kadar her şey normaldi.
Ama sonra sınıftaki birkaç çocuk gülmeye başladı.
Ben kaşlarımı çattım.
Bunda gülecek ne var?
Cole'un ablasının ve kız kardeşinin adının aynı olduğunu söyledikleri için gülüyorlardı. Çocuklar için bu çok komik bir şey olabilirdi ama ben pek anlamamıştım.
Tam o sırada yanımdaki Damon konuştu.
“Herkes gülüyor çünkü ablasıyla kardeşinin adı aynı. Bunda terslenecek ne var ki?”
Bir anda bana dönmüştü.
Dilimin tutulduğunu hissettim. Aslında söylemek istediğim çok şey vardı ama ağzımı açamadım.
Cole'la dalga geçilmesinden hoşlanmamıştım.
Normalde böyle şeylere ben de güler, eğlenirdim. Ama konu Cole olunca işler biraz değişiyordu.
Bir dakika, Julia. Daha ilk gününden insanlara düşman olmaya başlama.
Tabii ki o zamanlar bunun ne kadar zor olacağını bilmiyordum.
Damon'a cevap vermedim. Yalnızca önüme döndüm ve öğretmeni dinlemeye devam ettim.
İlk ders boyunca herkesin benimle aynı yaşta olduğunu fark ettim. Sanki özellikle altı yaşındaki bütün çocukları toplamış, sonra da aynı sınıfa tıkıştırmışlardı.
Buna biraz gıcık kapmıştım.
Öğretmene de ayrı bir gıcık kapmıştım.
Hatta sanırım onu öldürmem gerektiğini düşünmeye başlamıştım bile.
Ama merak etmeyin, daha ilk dersten öğretmen öldürmek pek mantıklı bir fikir değildi. En azından o gün için.
Ders bittiğinde okul günü de sona ermişti. Eşyalarımı toparlayıp doğruca Aurora'nın yanına gittim.
Ona sormak istediğim birkaç şey vardı.
Hem de çok önemli şeyler!
“Ablacığım!” diye seslendim yanına gider gitmez.
Aurora bana döndü ve gülümsedi.
“Söyle, tatlım.”
“Abla, sana bir şey soracağım.”
“Tabii ki sorabilirsin.”
“Bugün biri sana bakıcı dedi. Neden öyle demiş olabilir?”
Aurora'nın yüzündeki gülümseme biraz değişti. Sonra yanıma oturup saçlarımı düzeltti.
“Ah, Julia… Ben sana bu yıla kadar baktım. Burada size bakan kişilere bakıcı da deniliyor. Ama sen bana abla diyebilirsin, bakıcı da diyebilirsin. Benim için hiç sorun yok.”
Bir süre düşündüm.
“Peki, abla… Benim annem neden yok?”
Bu kez Aurora hemen cevap vermedi.
Yüzüne dikkatlice baktım. Sanki söylemek istediği bir şey vardı ama kelimeleri bulamıyordu.
“Julia, bunları şu an konuşamayız, tatlım. Öğretmenin sana anlatacak, tamam mı?”
“Öğretmen mi? O kim?”
Aurora hafifçe güldü.
“Bugün size ders anlatan kişiyi hatırlıyor musun? İşte o sizin öğretmeniniz. Size pek çok şey öğretecek. Hatta büyü öğreteceğini söylemiştir.”
“Evet, söyledi. Ama niye?”
“Tatlım, şimdi bunları çok konuşamayacağız. Ama elbet bir gün öğreneceksin. Ben olmasam bile…”
Son cümlesini biraz daha sessiz söylemişti.
O an ne demek istediğini anlamadım.
Zaten altı yaşındaki bir çocuğun her şeyi anlamasını bekleyemezdiniz, değil mi?
Başımı salladım.
“Peki…”
Sonra aklıma başka bir şey geldi.
“Abla, sana bakıcı deniyor ya… Kırılıyor musun?”
Aurora şaşkınlıkla yüzüme baktı.
“Tatlım, sen beni mi düşünüyorsun gerçekten?”
“Elbette! Sen benim ablamsın.”
Aurora gülümsedi ama gözlerinde biraz üzüntü vardı.
“Bazen kırıcı olabiliyorlar. Ama sorun yok. Ben alıştım. Sen de alışsan iyi edersin.”
Kaşlarımı çattım.
“Hayır, abla. Ben senin gibi olmayacağım. Ben katil olacağım!”
Aurora'nın gözleri büyüdü.
“Julia, deme öyle, tatlım. Katil olmak kötü bir şeydir, tamam mı?”
“Ama ben illa olacağım!”
“Peki, illa istiyorsan oyunlarında olabilirsin. Ama gerçek hayatta kimseye kötülük yapmak yok, anlaştık mı?”
Neden bu kadar ciddi olduğunu anlayamamıştım.
“Abla, bana ne? Ama seni nasıl kıracaklar ki?”
Aurora derin bir nefes aldı.
“Çünkü insanlar bazen başkalarına kötü davranabiliyor. Eğer kötü biri olursan kimse seni sevmeyebilir. Yanına gelmeyebilirler. Hatta oyuncaklarını bile çalabilirler.”
Bir anda gözlerim büyüdü.
“Ne?! Oyuncaklarımı mı çalacaklar?”
Aurora başını salladı.
“Evet, tatlım.”
“Şaka yapıyorsun, değil mi?”
“Keşke yapsaydım.”
Bir süre düşündüm. Sonra omuz silktim.
“Peki. Ama yine de katil olacağım.”
Aurora gülmeye başladı.
“Julia, sen çok tatlısın. Eminim çok iyi bir insan olacaksın.”
Ona baktım ve gülümsedim.
“Sen de çok iyi birisin, abla.”
Sonra bana sarıldı.
O sarılışın ne kadar değerli olduğunu o zaman bilmiyordum.
Bazen insan, hayatındaki son güzel anı yaşadığını ancak çok geç olduğunda anlıyor.
Bir süre sonra Aurora ayağa kalktı.
“Julia, şimdi yatma vakti, tatlım. Hadi yatağına koş bakalım.”
Hemen doğruldum.
“Yarış yapalım mı?”
Aurora gülümseyerek bana baktı.
“Peki, bakalım kim kazanacak.”
“Bir, iki, üç!”
Koşmaya başladım.
Arkamdan Aurora'nın sesi geliyordu.
“Yetişiyorum, Julia! Yetişiyorum!”
Ama yetişemedi.
Çünkü kazanan bendim!
Yatağıma çıktığımda zafer kazanmış bir komutan gibi gülümsüyordum.
Aurora yanıma oturdu ve bana kısa bir hikâye okumaya başladı. Onu dinlerken gözlerim yavaş yavaş kapanıyordu.
Bir süre sonra uykuya daldım.
Ama o gece rüyamda çok güzel bir şey gördüm.
Öğretmenimi öldürüyordum.
Ne kadar güzel, değil mi?
Tamam, tamam… Biliyorum, siz bunu anlamıyorsunuz. Hiç katil olmak istediniz mi? Muhtemelen hayır.
Ama ben istiyordum.
Ve sonunda olacaktım.
Ertesi sabah uyandığımda Aurora hâlâ uyuyordu.
Benimse aklımda harika bir fikir vardı.
Ona bir şeyler hazırlamak istiyordum. Belki güzel bir kahvaltı yapabilirdim. Mutfağa girdim ve etrafa bakınmaya başladım.
Sonra gözüm bir bıçağa takıldı.
Elime aldım.
Tam o sırada kapı çalındı.
Ardından dışarıdan tanıdık bir ses yükseldi:
“JULİAAA! OKUL ZAMANI!”
Cole!
Cole gelmişti!
Bir anda bıçağı elimden bıraktım ve kapıya doğru koştum. Bıçak yere düşerken çıkan ses bütün evi doldurdu.
Aurora da o sesle uyandı.
“Julia? Geç kalıyorsun, hadi!”
Ardından mutfağa baktı.
“Bu bıçak ne?”
Bir an durdum.
Sonra aklıma gelen en iyi cevabı verdim.
“Abla, benim okula gitmem lazım! Bay bay!”
Ve kapıya doğru koştum.
Arkamdan Aurora'nın sesini duydum ama durmadım.
Artık benden şüpheleniyordu.
Bunu hissedebiliyordum.
Eğer beni yakalarsa ne olacağını düşünmek bile istemiyordum. Okuldan kovulabilirdim. Büyücü olma şansımı kaybedebilirdim.
Buna izin veremezdim.
Bir plan yapmalıydım.
Aurora'nın uyuma saatlerini biliyordum. Okuldaki teneffüs saatlerim de tam onun uyuduğu zamanlara denk geliyordu.
Yani elimde bir fırsat vardı.
Ve ben fırsatları kaçırmayı hiç sevmezdim.
Sonraki günlerde teneffüslerde odama gidip gelme süremi ölçtüm. Her saniyeyi hesapladım. Ne kadar zamanım olduğunu, ne kadar hızlı hareket edebileceğimi ve sınıfa nasıl geri dönebileceğimi düşündüm.
Son teneffüsten bir önceki teneffüste kararımı verdim.
Sakince koştum ve odama gittim.
Hâlâ altı dakikam vardı.
Bıçağı aldım.
Ve Aurora'yı dokuz kez bıçakladım.
Ardından sınıfa geri dönmek için acele ettim. Son bir dakikam kalmıştı. Kamera kayıtlarını bir büyüyle sildim. Kötü büyüleri bana Aurora öğretmişti. Kendisi kötü biri değildi ama bana bunları da öğretmişti.
İronik, değil mi?
İnsan bazen kendi sonunu hazırladığının farkında bile olmuyor.
Ona ne olduğunu düşünmek istemedim. Zamanım azalıyordu. Koridorlardan geçtim, sınıfa doğru koştum ve gerektiğinde büyümü kullanarak daha hızlı ilerledim.
Sonunda sınıfa yetiştim.
Yerime oturdum.
Nefesimi düzenledim.
Ve hiçbir şey olmamış gibi beklemeye başladım.
Bir süre sonra Damon geldi.
Yanıma oturdu.
Bana baktı.
Ben de ona baktım.
Sonra ikimiz de sanki sıradan bir günmüş gibi konuşmaya başladık.
O gün, hayatımda çok şey değişmişti.
Ama Damon'ın bundan haberi yoktu.
Henüz.