EVDEKİ YABANCI

“İçeri gir, Julia. Artık kaçacak yerin kalmadı.”
Ses, evin içindeki karanlıktan yükseldiğinde ayaklarım yere çivilenmiş gibi hissettim.
Bu sesi tanımıyordum.
Ama sesin sahibinin beni tanıdığına emindim.
Üstelik yalnızca adımı bilmiyordu. Benim hakkımda, benim bile bilmediğim şeyleri biliyordu.
Arkamda duran Damon koluma hafifçe dokundu.
“İçeri girmek zorunda değilsin.”
Başımı çevirmeden cevap verdim.
“Eğer Aurora içerideyse, onu burada bırakamam.”
“Peki ya bu bir tuzaksa?”
“Ya değilse?”
Damon sustu.
Bazen insanın önünde iki yol olurdu ve ikisi de tehlikeliydi. Birini seçtiğinde diğerinin daha güvenli olduğunu asla bilemezdin.
Ben kapıyı seçtim.
Eşiği geçtiğim anda arkamdaki kapı yavaşça kapandı.
Ev dışarıdan göründüğünden çok daha büyüktü. Girişteki duvarlarda eski tablolar asılıydı. Ahşap merdivenler üst kata uzanıyor, tavandan sarkan lambalar sarı bir ışık yayıyordu. Her şey yıllardır kullanılmıyormuş gibi tozlu görünüyordu ama şöminede ateş yanıyordu.
Birileri burada yaşıyordu.
“Burası kimin evi?” diye fısıldadım.
Damon çevreyi inceliyordu.
“Bilmiyorum. Ama bu kadar güçlü bir büyünün okulun yakınında saklanabilmesi normal değil.”
Salonun ortasında bir masa vardı. Masanın üzerinde iki fincan duruyordu. Birinin içindeki çay hâlâ sıcaktı.
Diğer fincanın yanında ise küçük bir kâğıt bulunuyordu.
Üzerinde adım yazılıydı.
Kâğıdı açtım.
Bazen birini bulmak için onun nereye gittiğini değil, neden kaçtığını anlamalısın.
Altında bir ok çizilmişti.
Ok, merdivenlerin altındaki dar koridoru gösteriyordu.
“Bu kişi bizi yönlendiriyor,” dedi Damon.
“Biliyorum.”
“Yine de devam edeceksin.”
“Evet.”
Damon derin bir nefes aldı.
“Bazen seninle tartışmanın neden hiçbir işe yaramadığını düşünüyorum.”
“Çünkü genellikle haklıyım.”
“Bunu tartışmaya açmayacağım.”
İstemeden gülümsedim. Fakat koridorun sonundan gelen sesle gülümsemem kayboldu.
“Julia?”
Aurora'ydı.
Sesini tanımamak mümkün değildi.
Koşarak koridora girdim. Sonunda, küçük bir odanın kapısının önünde durdum.
“Aurora!”
Kapıyı açtığımda onu pencerenin yanında buldum.
Yüzü solgundu. Saçları dağılmış, gözlerinin altına koyu gölgeler yerleşmişti. Beni gördüğünde bir an rahatladı ama ardından bakışları Damon'a kaydı.
“Buraya neden geldin?” diye sordu.
“Beni sen çağırdın.”
Aurora'nın kaşları çatıldı.
“Hayır, Julia. Sana hiçbir şey göndermedim.”
İçimdeki rahatlama bir anda yok oldu.
Çantamdan notu çıkardım.
“Bu senin yazın.”
Aurora kâğıdı aldı. Uzun süre inceledi.
“Hayır.”
“Nasıl hayır? İmzan bile var!”
“İmzamı taklit etmişler.”
Bir adım geri çekildim.
“Öyleyse neden buradasın?”
Aurora'nın bakışları odanın köşesine kaydı.
“Çünkü ben de bir mesaj aldım.”
“Kimden?”
“Bilmiyorum. Bana burada geçmişinle ilgili bir gerçeği öğreneceğimi söylediler.”
“Ve sen de geldin?”
“Evet.”
“Beni uyarmadan mı?”
Aurora gözlerini kapattı.
“Bunun bir tuzak olduğunu bilmiyordum.”
İçimdeki öfke yeniden yükseldi.
“Sen hiçbir şeyi bilmiyorsun, değil mi? Beni doğduğum gece götürenlerin kim olduğunu bilmiyorsun. Mektubu kimin gönderdiğini bilmiyorsun. Beni neden sakladıklarını bilmiyorsun. Şimdi de buraya seni kimin çağırdığını bilmiyorsun!”
“Açıklayamamam, umursamadığım anlamına gelmiyor.”
“Ben açıklama istemiyorum artık. Gerçeği istiyorum!”
Aurora'nın yüzü acıyla gerildi.
“Biliyorum.”
Bu kez sesinde savunma yoktu.
Yalnızca yorgunluk vardı.
“Ve sana bir şey anlatmam gerekiyor.”
Damon kapının yanında durdu.
“Dinliyoruz.”
Aurora ona baktı.
“Bu konu seni de ilgilendiriyor olabilir.”
Damon'ın yüzündeki ifade değişti.
“Nasıl yani?”
Aurora cevap vermeden önce masanın üzerindeki eski kutuyu açtı. İçinden sararmış bir belge ve gümüş bir anahtar çıkardı.
Belgeyi bana uzattı.
“Bunu yıllardır saklıyorum.”
Kâğıdı açtım.
Üzerinde okulun eski mührü vardı. Altında ise bir görev kaydı bulunuyordu.
Güvenli bölgeye nakledilen çocuğun kimliği gizli tutulacaktır.
Çocuğun geçmişine ilişkin bütün kayıtlar, Konsey'in izni olmadan açılamaz.
Görevli: Aurora Vale.
Son satırın altında farklı bir el yazısıyla eklenmiş bir not vardı.
Görev tamamlanmadı.
“Bu ne demek?” diye sordum.
Aurora derin bir nefes aldı.
“Beni sana bakmam için görevlendirdiler. Sana büyüyü öğretmem, seni korumam ve kimliğinin açığa çıkmasını engellemem gerekiyordu.”
“Yani benim hayatım bir görev miydi?”
“Başlangıçta evet.”
Bu cevabı duymak, beklediğimden daha fazla acıttı.
Aurora hemen devam etti.
“Ama zamanla sen benim için bir görev olmaktan çıktın. Seni gerçekten sevdim, Julia. Bu konuda sana yalan söylemedim.”
“Peki görevin tamamlanmadıysa neden?”
Aurora'nın parmakları anahtarın üzerinde kapandı.
“Çünkü seni buraya getirmem, her şeyin bittiği anlamına gelmiyordu.”
“Ne bitmemişti?”
“Arama.”
Oda sessizleşti.
“Birileri seni aramaya devam ediyordu. Ben de kim olduklarını öğrenmeye çalışıyordum. Fakat ne zaman bir iz bulsam, o iz kayboluyordu. Bazen belgeler değişiyordu, bazen tanıklar hatırladıklarını unutuyordu.”
Marcelline'ın yüzünü düşündüm.
“Onun hafızasını değiştiren kişi…”
Aurora'nın gözleri büyüdü.
“Marcelline'ı buldun mu?”
“Evet. Ama artık beni hatırlamıyor.”
Aurora sandalyeye tutundu.
“Demek başladılar.”
“Kim başladılar?”
Aurora cevap vermedi.
Onun bu suskunluğundan nefret etmeye başlamıştım. Her cevabın önünde başka bir duvar yükseliyordu.
“Bana söyle,” dedim. “Ne biliyorsan söyle.”
Aurora uzun süre bana baktı.
Sonunda başını eğdi.
“Beni bağlayan bir yemin var.”
“Ne yemini?”
“Doğduğun geceyle ilgili bazı bilgileri, belirli bir işaret ortaya çıkmadan kimseye anlatmamam için yapılmış bir büyü.”
Boynumdaki yüzüğe baktım.
“Bu işaret mi?”
Aurora başını salladı.
“Evet.”
Yüzüğü avucumda tuttum.
“Öyleyse artık konuşabilirsin.”
“Her şeyi değil.”
Öfkeyle güldüm.
“Elbette. Çünkü neden bütün gerçekleri tek seferde öğreneyim ki?”
Aurora elimi tuttu.
“Julia, sana söyleyebileceğim bir şey var. O gece seni oradan çıkardığımda yalnızca bir çocuğu güvenli bir yere götürdüğümü düşünüyordum. Fakat koridordan ayrılmadan önce bir ses duydum.”
“Ne sesi?”
“Başka bir odadan gelen bir ağlama.”
Nefesim kesildi.
“Başka bir bebek mi vardı?”
Aurora hemen cevap vermedi.
“Ben yalnızca ağlamayı duydum. Odaya geri dönemedim. Kapılar mühürlenmişti ve yanımdaki görevliler beni götürmem için acele ediyordu.”
“Peki sonra?”
“Daha sonra hastanenin kayıtlarını araştırdım. Fakat o odaya ait hiçbir belge bulamadım.”
Başımı eğdim.
İlk kez, doğduğum gece yaşananların yalnızca benim hayatımı değiştirmemiş olabileceğini düşündüm.
Başka biri de oradaydı.
Belki de bütün bu sırların içinde, henüz adını bile bilmediğim başka bir insan vardı.
Ama kim olduğunu bilmiyordum.
Ve bunu hemen öğrenemeyeceğimi de hissediyordum.
Tam o sırada evin üst katından bir gürültü geldi.
Damon kapıya döndü.
“Burada yalnız değiliz.”
Aurora'nın yüzü bembeyaz oldu.
“Bu mümkün değil.”
“Bence bu evde mümkün olmayan çok az şey var,” dedim.
Merdivenlerden yukarı çıktık. Koridorun sonunda, kapısı aralık bir oda vardı. İçeriden soluk mavi bir ışık sızıyordu.
Damon önce girdi. Ardından ben ve Aurora.
Oda eski bir çalışma odasıydı. Duvarları kitaplarla kaplıydı. Ortadaki masanın üzerinde büyü sembolleriyle dolu büyük bir harita duruyordu.
Haritanın merkezinde okul vardı.
Çevresindeki farklı noktalar ince çizgilerle birbirine bağlanmıştı. Her çizginin sonunda bir isim bulunuyordu.
Bazıları karalanmıştı.
Bazılarıysa hâlâ okunabiliyordu.
Marcelline D'Or.
Aurora Vale.
Lucien Voss.
Ve en altta…
Julia Garcia.
İsmimin altında kırmızı bir işaret yanıp sönüyordu.
“Bu ne?” diye sordum.
Damon haritaya yaklaştı.
“Bunlar bir çeşit takip bağlantısı olabilir.”
“Yani bizi mi izliyorlar?”
“Büyük ihtimalle.”
Haritanın sağ tarafında küçük bir not vardı.
İlk kayıt açıldı.
Altında ikinci bir satır belirdi.
Tanığın hafızası kısmen silindi.
Sonra üçüncü satır yazıldı.
İkinci aşamaya geçilsin mi?
Masadaki semboller parlamaya başladı.
Aurora geri çekildi.
“Hayır. Bunu durdurmalıyız.”
“Nasıl?” diye sordum.
“Haritanın merkezindeki işareti kapatmamız gerekiyor.”
Damon masanın etrafından dolaştı.
“İşaretin etrafında koruma büyüsü var.”
“Ben hallederim,” dedim.
Aurora kolumu tuttu.
“Julia, bekle.”
Ama çok geçti.
Yüzüğümü haritanın merkezine yaklaştırdım.
Kırmızı işaret bir anda gümüşe dönüştü.
Bütün çizgiler titredi. Ardından haritanın üzerindeki isimler birer birer silinmeye başladı.
Marcelline.
Aurora.
Lucien.
Hepsi kayboldu.
Yalnızca benim ismim kaldı.
Ve onun hemen altında daha önce görünmeyen bir satır belirdi.
İkinci kayıt henüz bulunamadı.
Damon haritaya eğildi.
“İkinci kayıt ne?”
Aurora gözlerini kapattı.
“Bilmiyorum.”
Bu kez ona inanmak istedim.
Çünkü korkusu gerçekti.
Harita birden çatladı. Masanın üzerinden yayılan ışık odayı doldurdu. Sonra bütün ışıklar söndü.
Karanlığın içinde bir ses duyuldu.
“Teşekkür ederim, Julia.”
Ses, az önce evin girişinde duyduğumuz sesle aynıydı.
“Artık yerini biliyoruz.”
Damon kolumdan tutup beni geriye çekti.
Aurora elindeki anahtarı havaya kaldırdı ve eski bir büyü söyledi. Odanın kapısı kendiliğinden kapandı.
Bir an sonra duvarın arkasından bir şey vurdu.
Sonra bir kez daha.
Ve bir kez daha.
Sanki biri diğer taraftan içeri girmeye çalışıyordu.
“Buradan çıkmamız gerekiyor,” dedi Damon.
Aurora başını salladı.
“Alt katta gizli bir geçit var. Bizi ormana çıkarır.”
Kapıya yöneldik ama tam çıkacakken masanın üzerindeki harita yeniden parladı.
İsmimin altındaki son satır değişmişti.
İKİNCİ KAYIT BULUNDU.
Üçümüz de durduk.
“Bu imkânsız,” diye fısıldadı Aurora.
Damon haritaya yaklaştı.
“Birisi ikinci kaydı bulmuş.”
“Kim?” diye sordum.
Haritanın altındaki boş alan yavaşça doldu.
Bir isim belirdi.
MARCELINE D'OR.
Ama bu kez ismin yanında başka bir ifade vardı.
Hatırlamaya başladı.
İçimde tuhaf bir his uyandı.
Marcelline'ın hafızası silinmişti. Peki şimdi neden yeniden hatırlamaya başlıyordu?
Belki de onun hafızası tamamen yok edilmemişti.
Belki birileri anılarını saklamıştı.
Ya da Marcelline, benim bilmediğim bir sebeple hatırlaması gereken şeyleri yeniden buluyordu.
Damon bana baktı.
“Onu bulmalıyız.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Aurora ise haritaya bakmayı sürdürüyordu.
“Hayır,” dedi sessizce. “Önce bir şeyi anlamanız gerekiyor.”
Ona döndüm.
“Ne?”
Aurora'nın yüzündeki ifade, hayatım boyunca gördüğüm en ciddi ifadeydi.
“Marcelline yalnızca doğduğun geceyi görmedi. O gece, birilerinin senden saklamaya çalıştığı şeyi de gördü.”
“Ne gördü?”
Aurora cevap vermeden önce kapının arkasından sert bir darbe daha geldi.
Bu kez kapı çatladı.
Aurora elindeki anahtarı sıktı.
“Bunu öğrenirsen, Julia, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Ona baktım.
“Zaten hiçbir şey eskisi gibi değil.”
Bir an sustu.
Sonra başını salladı.
“Öyleyse gitmeliyiz.”
Gizli geçide doğru ilerledik.
Merdivenlerin altındaki taş duvara ulaştığımızda Aurora anahtarı küçük bir oyuğa yerleştirdi. Duvar sessizce açıldı ve karanlık bir tünel ortaya çıktı.
İçeri girdik.
Arkamızdaki duvar kapanırken evin içinden bir ses yükseldi.
“Kaçabilirsiniz.”
Ses, duvarların içinden geliyordu.
“Ama artık sizi bulmak daha kolay olacak.”
Tünelde yürümeye devam ettik.
Bir süre sonra dışarı çıktığımızda gece yarısını geçmişti. Ormanın ağaçları arasında soğuk bir sis dolaşıyordu.
Damon derin bir nefes aldı.
“Şimdi ne yapacağız?”
Aurora bana baktı.
“Marcelline'ı bulacağız.”
Başımı salladım.
“Ve bu kez ondan gerçeği saklamasına izin vermeyeceğiz.”
Tam okula doğru yola çıkacaktık ki uzaktan bir çan sesi duyuldu.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Okulun eski alarm çanıydı.
Aurora'nın yüzü değişti.
“Bu iyi değil.”
“Ne oldu?” diye sordum.
“Bu çan yalnızca mühürlü bir kayıt açıldığında çalar.”
Damon bana baktı.
“Az önce haritayı etkinleştirdiğinde…”
Cümlesini tamamlamadı.
Çünkü ne olduğunu hepimiz anlamıştık.
Haritadaki ikinci kayıt bulunmuştu.
Ve okulda bir şey açılmıştı.
Telefonum olmadığı için saati kontrol edemedim ama bunun önemi yoktu. Boynumdaki yüzük yeniden ısınmıştı.
Avucumu açtım.
İki yıldızın arasındaki küçük nokta artık ışık saçıyordu.
Sonra zihnimde bir görüntü belirdi.
Uzun bir koridor.
Kapalı bir kapı.
Kapının üzerinde eski bir yazı.
017-B
Ve kapının ardında, karanlığın içinden gelen bir fısıltı:
“Julia…”
Görüntü kayboldu.
Ama bu kez sesin ardından başka bir cümle duymuştum.
Beni bul.
Gözlerimi açtım.
Damon endişeyle yüzüme bakıyordu.
“Yine bir şey mi gördün?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Ne?”
Okulun karanlık siluetine baktım.
“017-B numaralı kayıt. Nerede olduğunu bilmiyorum ama orada biri var.”
Aurora'nın yüzündeki renk çekildi.
“Hayır,” diye fısıldadı.
Ona döndüm.
“Ne demek hayır?”
Aurora gözlerini kapattı.
“Çünkü o kayıt bir dosya değil, Julia.”
Bir an sessizlik oldu.
“Peki ne?”
Aurora'nın sesi titredi.
“Bir odanın numarası.”
Uzakta çan bir kez daha çaldı.
Ve ben, okulun içinde yıllardır kapalı tutulan odayı bulmadan bu hikâyenin sona ermeyeceğini anladım.
BÖLÜM SONU