GERÇEĞİN GÖLGESİ

Bazı sırlar öğrenilmek için değil, insanı yok etmek için saklanırdı.
Bunu o gece anladım.
Aurelis'in soğuk koridorlarında ilerlerken ayak seslerimin duvarlarda yankılanmasını dinliyordum. Her zamanki gibi sessiz değildi burası. Duvarların ardında bir şeyler hareket ediyor, eski tabloların içindeki yüzler ben geçerken başlarını çeviriyor, tavandaki kristal lambalar arada bir titriyordu.
Sanki okul nefesini tutmuş, benim bir sonraki adımımı bekliyordu.
Elimde arşivden aldığım küçük kâğıt parçası vardı.
Üzerinde yalnızca üç kelime yazıyordu:
İKİNCİ MÜHÜR AÇILDI.
Ne ikinci mührü biliyordum ne de birincisinin ne zaman açıldığını. Fakat o yazıyı gördüğümden beri içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Bir şeylerin değiştiğini hissediyordum.
Ve bundan nefret ediyordum.
Çünkü kontrol edemediğim şeyler, hayatım boyunca başıma gelen en kötü olayların başlangıcı olmuştu.
Kâğıdı avucumda buruşturup ceketimin cebine koydum. Tam merdivenlere dönecektim ki arkamdan bir ses geldi.
“Gece yarısı tek başına dolaşmak gibi kötü bir alışkanlığın mı var?”
Gözlerimi kapattım.
Elbette.
Başka kim olabilirdi ki?
“Senin de insanların arkasından sessizce yaklaşmak gibi sinir bozucu bir alışkanlığın var, Damon.”
Arkamı döndüğümde duvara yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Yüzünde o bildik, insanı çileden çıkaran ifade vardı.
Ama bu defa gözleri gülmüyordu.
“Ne arıyorsun burada?” diye sordum.
“Ben de sana aynısını soracaktım.”
“Önce ben sordum.”
“Gerçekten mi? Tartışmayı kazanmak için bu kadar basit şeylere mi başvuruyorsun?”
“Damon.”
“Julia.”
Birbirimize baktık.
Bazen onunla konuşmak, duvara kafa atmaktan daha mantıklı geliyordu.
Yanından geçip gitmeye çalıştım. Fakat kolunu uzatıp önüme geçti.
“Arşivde ne buldun?”
Adımlarım durdu.
Bu kadar hızlı fark etmesi hoşuma gitmemişti.
“Hiçbir şey.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Sen de kendini dünyanın merkezinde sanıyorsun. Bak, ikimiz de kusurluyuz.”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Sonra bakışları yüzümden ellerime kaydı.
Kâğıdı buruştururken avucumda oluşan mürekkep lekesini fark etmişti.
“Ne yazıyordu?”
“Özel hayatım seni ilgilendirmez.”
“Normal şartlarda ilgilendirmez. Ama Aurelis'in arşivinden bir şey çalıp gecenin bu saatinde koridorlarda saklanıyorsan, bu artık yalnızca senin özel hayatın olmuyor.”
“Ben hiçbir şey çalmadım.”
“Peki, o zaman cebindeki kâğıdı göster.”
Kalbim hızlandı.
Onun bunu nereden bildiğini anlamaya çalışırken yüzündeki ifade değişti. Bakışları sertleşti.
“Julia, dalga geçmiyorum.”
“Ben de.”
Bir süre konuşmadı. Ardından sesini alçalttı.
“Orada yalnız değildin, değil mi?”
Bu soru beklediğim hiçbir şeye benzemiyordu.
Kaşlarımı çattım.
“Ne demek istiyorsun?”
“Arşivde biri daha vardı.”
İçimdeki huzursuzluk bir anda büyüdü.
Bunu nereden biliyordu?
“Sen de oradaydın,” dedim. “Benden ne saklıyorsun?”
Çenesini sıktı.
“Her şeyi sana açıklamak zorunda değilim.”
“Harika. O zaman sen de bana soru sormayacaksın.”
Yanından geçip bu defa gerçekten uzaklaşacaktım ki arkamdan söylediği cümle beni olduğum yere çiviledi.
“Oradaki kayıtların bazıları senin hakkında değil, Julia. Senin doğumundan önce hazırlanmış.”
Yavaşça ona döndüm.
“Ne?”
Damon'ın yüzünde ilk defa bir şey gördüm.
Tereddüt.
“Bunu nereden biliyorsun?” diye sordum.
Cevap vermedi.
“Damon, nereden biliyorsun?”
“Çünkü o kayıtlardan biri benim ailemin arşivinde de vardı.”
Dünyanın geri kalanı bir anda sessizleşti.
Ailem.
Bu kelimeyi onun ağzından duymak bile garipti. Damon'ın ailesi hakkında çok az şey biliyordum. Bildiğim kadarıyla güçlü, köklü ve karanlık sırlarını yabancılardan saklamayı iyi bilen bir aileydi.
Tıpkı buradaki herkes gibi.
“Nasıl bir kayıt?”
“Bir doğum kaydı.”
Boğazım kurudu.
“Senin mi?”
“Hayır.”
“Öyleyse kimin?”
Damon gözlerini benden kaçırdı.
“Bilmiyorum.”
O an yalan söylediğini düşündüm.
Ama nedenini anlayamıyordum.
Ertesi sabah ders boyunca tek bir kelime bile dinlemedim.
Öğretmenimiz tahtaya kadim mühürlerin nasıl kırılacağını anlatırken ben defterimin kenarına aynı üç kelimeyi yazıp duruyordum.
İkinci mühür açıldı.
Birinci mühür neydi?
Ve neden doğumumdan önce benim hakkımda kayıtlar hazırlanmıştı?
“Julia Garcia.”
Başımı kaldırdım.
Sınıftaki herkes bana bakıyordu.
Öğretmenimiz, Profesör Elara, kollarını göğsünde birleştirmişti.
“Dersimizin hangi kısmında bizimleydin?”
“En azından fiziksel olarak buradaydım.”
Arka sıralardan birkaç kişi güldü.
Elara gülmedi.
“Ders bitiminde odama gel.”
İçimden harika, dedim.
Günün geri kalanı daha kötü geçemezdi.
Yanılmışım.
Ders bittiğinde koridora çıktım ve dolabımın üzerinde duran küçük siyah zarfı gördüm. Üzerinde ismim yazıyordu. Yazı el yazısıydı; ince, düzgün ve tuhaf biçimde tanıdıktı.
Zarfı açtım.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta büyük, taş bir binanın önünde duran üç kişi vardı. Ortadaki kadın açık renkli bir elbise giyiyordu. Yanındaki adamın yüzü gölgede kalmıştı. Kadının kucağında ise beyaz bir battaniyeye sarılmış bir bebek vardı.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu.
Sana anlatılan hikâyenin başlangıcı bile gerçek değil.
Parmaklarım soğudu.
Fotoğrafı yeniden çevirdim. Binanın girişindeki tabelayı seçmeye çalıştım. Harfler silinmişti ama en alttaki kelime okunuyordu.
Hastane.
Bebeğin yüzü görünmüyordu.
Kadının yüzü ise tuhaf biçimde tanıdık gelmişti.
Onu daha önce görmüş müydüm?
Nerede?
Birden arkamdan biri omzuma dokundu.
Fotoğrafı hemen kapattım.
“Ne saklıyorsun?”
Damon.
Yine Damon.
“Senin başka işin yok mu?” diye çıkıştım.
“Var. Ama sen her seferinde kendini tehlikenin ortasına atınca işlerim değişiyor.”
“Benimle ilgilenmeyi bırak.”
“Memnuniyetle.”
“Güzel.”
“Harika.”
Birbirimize ters ters baktık.
Sonra gözleri elimdeki zarfa kaydı.
“Bunu kim verdi?”
“Bilmiyorum.”
“İçinde ne var?”
“Bir fotoğraf.”
“Göster.”
“Hayır.”
Bu kez tartışmadı. Yalnızca yüzüme baktı ve ifadesi değişti.
“Julia, fotoğrafı göster.”
Sesindeki ciddiyet beni duraksattı.
Zarfı ona uzattım.
Fotoğrafı çıkarıp inceledi. Önce binaya, sonra kadına baktı. Yüzündeki renk yavaş yavaş çekildi.
“Bunu daha önce gördün mü?” diye sordum.
Cevap vermedi.
“Damon?”
Fotoğrafı bana geri uzattı.
“Bunu kimden aldığını bulmalıyız.”
“Az önce bir şey sorduğumda cevap vermedin.”
“Çünkü cevabını bilmiyorum.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Belki de sen herkesi kendine düşman etmekten vazgeçip bir kere olsun düşünmeyi denemelisin.”
Sözleri canımı sıkmıştı.
“Bana akıl verme.”
“Öyleyse başına buyruk davranmayı bırak.”
“Benim hayatım!”
“Ve birisi o hayatla oynuyor!”
Sesi koridorda yankılandı.
İkimiz de sustuk.
Damon derin bir nefes aldı. Birkaç saniye boyunca bana bakıp durdu. Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
“Bu fotoğrafın neden gönderildiğini bilmiyorum. Ama gönderen kişi senin geçmişinle ilgili bir şey biliyor. Bunu tek başına araştırırsan seni kimin izlediğini fark etmeyebilirsin.”
“Beni korumaya mı çalışıyorsun?”
Soruyu sorar sormaz pişman oldum.
Damon'ın yüzüne o alaycı ifade geri geldi.
“Kendini bu kadar önemli sanma.”
“İşte tanıdığım Damon.”
“İşte katlanamadığım Julia.”
Yanımdan geçip gitti.
Fakat birkaç adım sonra durdu.
Arkasına dönmeden konuştu.
“Bu gece kütüphaneye gel. Sana bir şey göstereceğim.”
“Gelmezsem?”
“Gelmezsin.”
“Bu kadar mı?”
“Evet.”
Sonra ekledi:
“Ama o zaman gerçeği öğrenmek için biraz daha beklersin.”
Ve gitti.
Ben ise elimdeki fotoğrafla koridorun ortasında kaldım.
Çünkü artık bir şeyi biliyordum.
Geçmişim yalnızca benden saklanmıyordu.
Birileri, onu öğrenmemi de istemiyordu.
O gece kütüphaneye gittiğimde Damon çoktan gelmişti.
Önünde açık duran kitabın sayfaları sararmıştı. Yanına oturmak yerine karşısındaki sandalyeye geçtim.
“Beş dakikam var.”
“Ne kadar cömertsin.”
“Altı dakikaya düşürmemi istemiyorsan anlat.”
Kitabı bana doğru çevirdi.
Sayfada eski bir aile arması vardı. Armanın ortasında iki ayrı sembol, çevresinde ise birbirine dolanmış ince çizgiler bulunuyordu.
“Bu ne?” diye sordum.
“Eski bir büyücü hanedanının mührü.”
“Bunun benimle ne ilgisi var?”
Damon parmağını sayfanın altındaki yazıya götürdü.
“Bu hanedan yıllar önce ortadan kayboldu. Kayıtlara göre bütün varisleri öldü.”
“Ve?”
“Ölmediklerine dair söylentiler var.”
Gözlerimi kıstım.
“Beni buraya bir aile masalı anlatmak için mi çağırdın?”
“Sabırlı ol, Julia.”
Sayfanın kenarındaki küçük notu gösterdi.
İki varis. Tek mühür. Ayrı kaderler.
İçimde bir şey kıpırdadı.
Bu sözleri daha önce görmüştüm.
Aurelis arşivinde.
Aynı kelimeler. Aynı sıra.
“Damon…” dedim yavaşça. “Bu kayıtlarla arşivde bulduğumuz şeyler bağlantılı.”
“Ben de öyle düşünüyorum.”
“Peki, neden benim fotoğrafımın arkasında bu hastane vardı?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Ve senin ailende de neden doğum kaydı var?”
Bu defa yüzüme baktı.
Uzun süre konuşmadı.
Sonra kitabı kapattı.
“Çünkü ailem bazı gerçekleri saklıyor olabilir.”
“Bazı mı?”
“Julia.”
“Ne?”
“Bazen gerçeğin tamamını öğrenmek, bilmemekten daha tehlikelidir.”
Ayağa kalktım.
“Bunu bana söylemeye hakkın yok.”
“Biliyorum.”
Bu cevap beni hazırlıksız yakaladı.
Damon da ayağa kalktı. Bir an için aramızdaki bütün alaylar, tartışmalar ve öfke kaybolmuş gibiydi.
“Yine de seni uyarmam gerekiyordu,” dedi.
“Niye?”
Bakışları gözlerime kilitlendi.
“Çünkü bu işin sonunda birileri zarar görecek.”
“Kim?”
Dudaklarını araladı ama konuşmadı.
Tam o sırada kütüphanenin girişinden bir ses geldi.
“İkiniz de oradan uzaklaşın.”
Profesör Elara kapıda duruyordu.
Elinde siyah bir zarf vardı.
Benim aldığım zarfa tıpatıp benziyordu.
Fakat bunun üzerinde isim yoktu.
Yalnızca kırmızı bir mühür vardı.
Elara bize yaklaşırken yüzündeki ifadeyi hiç unutmayacağım.
Korkuyordu.
Bunu ilk kez görüyordum.
“Bu gece burada bulunmamanız gerekiyordu,” dedi.
Damon doğruldu.
“Bize ne sakladığınızı artık anlatmanız gerekiyor.”
Elara'nın bakışları ona kaydı.
“Senin de bilmediğin şeyler var, Damon.”
Sonra bana döndü.
“Özellikle senin.”
Kalbim göğsüme çarpmaya başladı.
“Fotoğrafı siz mi gönderdiniz?”
Elara cevap vermedi.
Zarfı masanın üzerine bıraktı.
“Yarın sabah ilk ışıklarla birlikte eski kuleye geleceksin, Julia. Tek başına.”
Damon hemen araya girdi.
“Hayır.”
Elara'nın yüzü sertleşti.
“Bu senin karar verebileceğin bir mesele değil.”
“Onu tek başına göndermeyeceğim.”
“Damon, lütfen,” dedim. “Ben konuşabilirim.”
Ama Elara başını iki yana salladı.
“Bu kez konuşmak yetmeyecek.”
Kapıya yöneldi. Çıkmadan önce son kez arkasına baktı.
“Ve ne olursa olsun, kulede duyacağın hiçbir sese cevap verme.”
Kapı kapandı.
Kütüphanede yalnız kaldık.
Damon bana baktı.
“Gitmeyeceksin.”
“Bana emir veremezsin.”
“Julia, bu bir tuzak olabilir.”
“Olabilir. Ya da hayatım boyunca beklediğim cevabın tek şansı.”
“Her şeyin bir bedeli vardır.”
“Ben zaten bedel ödemekten yoruldum.”
Sesim beklediğimden daha kırgın çıkmıştı.
Damon sustu.
Ben de sustum.
Sonra masadaki siyah zarfa uzandım.
Mührün üzerinde küçük bir sembol vardı: birbirine dolanan iki çizgi ve ortalarında ince bir çatlak.
Elimi ona yaklaştırdığım anda sembol parladı.
Bir saniye.
İki saniye.
Ardından kütüphanenin bütün lambaları söndü.
Karanlığın içinden bir fısıltı yükseldi.
Ne Damon'ın sesiydi ne de Elara'nın.
Ama bana sesleniyordu.
“Sonunda…”
Nefesimi tuttum.
“Bizi buldun, Julia.”
Ve o anda, avucumun içinde daha önce hiç görmediğim bir işaret belirdi.
İnce, gümüş renkli bir çizgi.
Tam ortasında küçük bir çatlak vardı.
Damon elimi tuttuğunda onun da yüzünde aynı dehşeti gördüm.
Çünkü bileğinin iç kısmında da aynı işaret oluşmuştu.
İkimiz de konuşamadık.
Karanlığın içindeki ses son kez fısıldadı.
“Mühür kırıldı. Artık hiçbiriniz saklanamazsınız.”
Sonra her şey sustu.
Ve ben ilk kez, geçmişimin yalnızca bana ait olmadığından korktum.