10. YAŞ GÜNÜ

Bazı doğum günleri vardır; pastanı keser, dileğini tutar, hediyelerini açarsın. Herkes sana sarılır, seni sevdiğini söyler ve bir yaş daha büyüdüğün için mutlu olur.
Bir de benim doğum günüm vardı.
Onuncu yaş günüm.
Büyücülük dünyasında on yaşına basmak, sıradan bir doğum gününden çok daha fazlasıydı. Çünkü o gün yalnızca büyücü olarak büyümeye devam edip etmeyeceğine karar vermiyordun. Aynı zamanda bütün hayatının hangi dünyada geçeceğini seçiyordun.
En azından bize anlatılan buydu.
Ama ben o sabah uyandığımda bunların hiçbirini düşünmüyordum.
Açıkçası aklımda yalnızca üç şey vardı: Kahvaltı, doğum günü pastası ve hediyelerim.
Evet, biraz bencilce gelebilir. Ama ne yapabilirim? On yaşına giriyordum! İnsan hayatında yalnızca bir kez on yaşına girer. Yani teknik olarak diğer yaşlara da bir kez girer ama siz ne demek istediğimi anladınız.
Yatağımda doğrulup esnedim. Penceremin arasından içeri giren güneş, odamın zeminine ince bir ışık çizgisi bırakmıştı. Birkaç saniye boyunca tavana baktım.
Sonra birden aklıma geldi.
BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜMDÜ!
Yataktan öyle hızlı kalktım ki ayağım halının kenarına takıldı. Neredeyse yüzüstü yere kapaklanıyordum. Son anda yatağımın kenarına tutunmayı başardım.
“Harika,” diye mırıldandım. “Daha gün başlamadan kendimi öldürmeye çalışıyorum.”
Sonra durdum.
Kendi kendime gülümsedim.
Bir gün gerçekten ölecek olursam bari doğum günümde olmasın.
Üzerime bir şeyler geçirip odadan çıktım. Koridorda yürürken okulun duvarlarına asılmış eski tablolara göz attım. Bazı tablolardaki insanlar hareket ediyor, bazılarıysa sanki beni takip ediyordu.
Evermore Institute'a geleli dört yıl olmuştu.
Dört yıl!
İlk geldiğim günü hâlâ hatırlıyordum. En arka sırada, pencerenin yanında oturmuştum. Yanıma Damon adında, konuşmayı benden bile fazla seven bir çocuk oturmuştu.
O zamanlar onunla ilgili tek düşüncem, ne kadar sinir bozucu olduğuydu.
Şimdi de pek farklı düşünmüyordum.
Yalnızca artık onun sinir bozucu olduğunu daha iyi biliyordum.
Dört yıl boyunca pek çok şey değişmişti. Büyü yapmayı öğrenmiştik. Okulun koridorlarını ezberlemiştik. Öğretmenlerin hangilerinin kolay kandırılabildiğini, hangilerinin en küçük yalanı bile fark ettiğini öğrenmiştik.
Ben özellikle son konuda oldukça başarılıydım.
Yalan söylemek, insanları ikna etmek ve yüzümde hiçbir şey olmamış gibi bir ifade taşımak benim için giderek kolaylaşıyordu.
Bazı şeyleri öğrenmek için öğretmene ihtiyaç duymuyordum.
Ama bunlardan bahsetmeye gerek yok.
Henüz değil.
Merdivenlerden inerken uzaktan gelen sesleri duydum. Büyük salonda birileri hazırlık yapıyordu. Bugün on yaşına giren öğrenciler için küçük bir kutlama düzenlenecekti.
Küçük kutlama dediklerine bakmayın. Okul yönetimi söz konusu olduğunda küçük kelimesi genellikle bütün günümüzü alan bir tören anlamına geliyordu.
Salona girdiğimde masaların süslendiğini gördüm. Beyaz örtüler, altın renkli kurdeleler ve havada yavaşça süzülen küçük ışıklar vardı. Salonun ortasına uzun bir masa kurulmuştu. Üzerinde çeşitli yiyecekler, içecekler ve birkaç büyük pasta bulunuyordu.
Gözlerim hemen pastalara takıldı.
Sonunda beni anlayan birileri vardı.
Tam bir dilim pasta almak üzereyken arkamdan bir ses geldi.
“Doğum günün kutlu olsun, Julia!”
Döndüm.
Damon'dı.
Dört yıl geçmiş olmasına rağmen hâlâ aynı kendinden emin ifadeyle bakıyordu. Saçları biraz uzamış, boyu da benimkine yaklaşmıştı. Fakat konuşurken yüzüne yerleşen o küçük gülümseme hiç değişmemişti.
“Teşekkür ederim,” dedim. “Pastamı yemek ister misin?”
Damon masaya baktı.
“Daha kahvaltı bile yapmadım.”
“Ben de sana kahvaltı teklif etmedim zaten.”
“Julia, saat daha sabahın sekizi.”
“Pasta yemek için saatin ne önemi var?”
Damon başını iki yana salladı.
“Seninle tartışmak gerçekten imkânsız.”
“Biliyorum. Teşekkür ederim.”
Pasta tabağımı alıp masanın kenarına oturdum. Damon da yanıma geldi.
Bir süre ikimiz de sessizce yedik. Sonra Damon, sanki aklına yeni gelmiş gibi konuştu.
“Bugün seçim günü.”
Elimdeki çatalı durdurdum.
İşte o an doğum günümün asıl anlamı aklıma geldi.
Seçim günü.
On yaşına giren her öğrenci, günün sonunda öğretmenlerin karşısına çıkacaktı. Büyücü olarak kalmak isteyip istemediğimizi söyleyecektik. İstemeyenlerin hafızaları silinecek, ardından normal insanların dünyasına gönderileceklerdi.
Bu kuralı yıllardır biliyordum.
Ama insan bir şeyin başına geleceğini bilse bile o an gelene kadar gerçekten anlamayabiliyordu.
“Biliyorum,” dedim.
Damon tabağındaki son lokmayı da yedi.
“Sen ne seçeceksin?”
Ona baktım.
“Büyücü olarak kalacağım. Başka ne seçecektim?”
Damon omuz silkti.
“Belki normal dünyayı seçersin diye düşündüm.”
Gülmeye başladım.
“Ben mi? Normal dünyada mı? Damon, sen beni hiç tanımamışsın.”
“Dört yıldır yan yana oturuyoruz.”
“Bu, beni tanıdığın anlamına gelmiyor.”
Damon cevap vermedi. Yalnızca yüzüme baktı.
Sonra sanki başka bir şey söylemek istiyormuş gibi ağzını açtı ama vazgeçti.
Ben de onu zorlamadım.
Çünkü bir anda aklıma Cole gelmişti.
Cole.
On yaşına girenlerden biri de oydu.
Ve Cole'un ne seçeceğini bilmiyordum.
Aslında onun normal dünyaya dönmek isteyebileceğini uzun zamandır düşünüyordum. Bazen büyü derslerinde sıkılıyor, bazen okuldan ayrılmak istediğini söylüyordu. Ama insan birinin gitme ihtimalini düşünmekle onun gerçekten gideceğini bilmek arasında büyük bir fark olduğunu sonradan anlıyordu.
Ben onu kaybetmek istemiyordum.
Bunu kendime bile söylemek istemiyordum ama gerçek buydu.
Damon tabağını masaya bıraktı.
“Cole'la konuşacak mısın?”
“Belki.”
“Bence konuşmalısın.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Sen ne zamandan beri bana tavsiye veriyorsun?”
“İstediğim zaman.”
“Ne güzel. Bir dahaki sefere fikrini sormayı unutmayacağım.”
Damon güldü.
Ben de istemeden gülümsedim.
Ama içimdeki huzursuzluk geçmemişti.
Çünkü birkaç saat sonra hayatımızın en önemli kararını verecektik.
Ve ben, her ne kadar bunu belli etmek istemesem de, o gün birini kaybetmekten korkuyordum.
Kutlama başladığında büyük salon neredeyse tamamen dolmuştu.
On yaşına giren öğrenciler bir tarafta toplanmıştı. Diğer öğrenciler de onları izlemek için salonun kenarlarına yerleşmişti. Öğretmen Chloe, elinde bir listeyle salonun önünde duruyordu.
Dört yıl önce bize ilk büyümüzü öğretmeye çalışan kadın hâlâ aynı ciddi ifadeye sahipti.
Yalnızca artık bizi daha iyi tanıyordu.
Özellikle beni.
Son dört yıl içinde birkaç büyü dersinde ortalığı karıştırmış, bir keresinde bütün sınıfın eşyalarını tavana yapıştırmış, başka bir sefer de öğretmenlerin odasının kapısını yanlışlıkla görünmez hâle getirmiştim.
Tamam, belki sonuncusu yanlışlıkla değildi.
Ama kimseye zarar vermemiştim.
En azından o olayda.
Chloe elini kaldırdı ve salondaki uğultu yavaşça kesildi.
“Bugün burada çok önemli bir gün için toplandık,” dedi. “Aranızdaki bazı öğrencilerimiz on yaşına bastı. Bu, Evermore Institute'taki eğitimlerinin ilk aşamasını tamamladıkları anlamına geliyor.”
İlk aşama.
Ne kadar da güzel bir ifade.
Sanki dört yıldır burada yaşamak, büyü öğrenmek ve bize anlatılan her şeyi kabul etmek yalnızca bir başlangıçmış gibi.
Chloe konuşmasına devam etti.
“Bugün her birinizle ayrı ayrı görüşeceğiz. Size büyücülük dünyasında kalmak isteyip istemediğiniz sorulacak. Vereceğiniz karar, bundan sonraki hayatınızı belirleyecek.”
Salonda sessizlik oluştu.
“Büyücü olarak kalmayı seçenler eğitimlerine devam edecek. Normal dünyaya dönmeyi seçenlerse büyücülükle ilgili anılarını kaybedecek ve ailelerinin yanına gönderilecek.”
Bir süre durdu.
“Bu kararı verirken dikkatli düşünmenizi istiyorum. Kimse sizin yerinize karar vermeyecek.”
İçimden güldüm.
Ne kadar düşünceli bir sistem. Önce bizi ailelerimizden alıyorlar, sonra on yaşımıza geldiğimizde bize seçim hakkı veriyorlar.
Ama bunu yüksek sesle söylemedim.
Çünkü Chloe'nin bana bakmasını istemiyordum.
Yeterince dikkat çekmiştim.
Tören sona erdiğinde öğretmenler bizi isimlerimize göre çağırmaya başladı. Her öğrenci ayrı bir odaya götürülüyordu. Orada birkaç soru sorulacak, ardından kararımız kaydedilecekti.
İlk çağrılanlardan biri Cole oldu.
Onu salonun diğer ucunda gördüm. Üzerinde açık renkli bir gömlek vardı. Saçları her zamanki gibi dağınıktı. Bir an için ona seslenmek istedim ama boğazımdan tek bir kelime bile çıkmadı.
Cole bana baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
Ben de gülümsedim.
Ardından kapının arkasında kayboldu.
Bir süre sonra Stella da çağrıldı.
Cole'un kız kardeşi Stella. Her zaman sakin, nazik ve düzenli görünürdü. Üstelik büyü derslerinde de oldukça başarılıydı. Onun büyücü olarak kalmak isteyeceğini tahmin ediyordum.
Ama Cole…
Cole'u tahmin edemiyordum.
Damon yanıma yaklaştı.
“Endişeleniyor musun?”
“Hayır.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Damon, bir gün şu cümleyi kurmayı bırakır mısın?”
“Hayır.”
Derin bir nefes aldım.
“Peki, sen ne seçeceksin?”
Damon hiç düşünmeden cevap verdi.
“Kalacağım.”
“Bu kadar emin misin?”
“Evet.”
Nedenini sormadım. Belki de onun cevabı benimkinden daha kolaydı.
Benim için büyücülük yalnızca bir okul ya da bir meslek değildi. Bütün hayatım burada geçmişti. Ailemi tanımıyordum, normal dünyada beni bekleyen bir hayatım olup olmadığını bile bilmiyordum.
Ama Damon'ın da burada kalacağını bilmek tuhaf bir şekilde içimi rahatlatmıştı.
En azından tanıdığım birileri olacaktı.
Sonra adımı duydum.
“Julia Garcia!”
Başımı kaldırdım.
Chloe kapının önünde duruyordu.
“Benimle gel, lütfen.”
Damon bana baktı.
“İyi şanslar.”
Ona kısa bir gülümseme verdim.
“Bana ihtiyacın olursa ağlama.”
“Senin için ağlayacağımdan emin olabilirsin.”
“Çok komiksin.”
Ardından öğretmenin peşinden yürüdüm.
Koridorun sonunda, daha önce hiç girmediğim bir kapının önünde durduk.
Kapının üzerinde küçük bir plaka vardı:
ÖĞRENCİ DEĞERLENDİRME ODASI
Chloe kapıyı açtı.
İçeri girdim.
Ve o an, bunun sıradan bir görüşme olmayacağını anladım.
Oda beklediğimden daha büyüktü.
Ortada uzun bir masa, masanın iki yanında sandalyeler vardı. Duvarlarda penceresiz, koyu renkli paneller bulunuyordu. Bir köşede eski bir saat asılıydı. Saatin tik takları odadaki sessizliği daha da belirgin hâle getiriyordu.
Masada üç kişi oturuyordu.
Chloe'nin yanında iki yabancı vardı. Biri yaşlı bir adamdı; saçları tamamen beyazlamış, yüzünde derin çizgiler oluşmuştu. Diğeri ise koyu renkli bir cübbe giyen, sert bakışlı bir kadındı.
İkisi de bana bakıyordu.
Sanki beni ilk kez görmüyorlardı.
Sanki benim hakkımda zaten bir şeyler biliyorlardı.
“Otursana, Julia,” dedi Chloe.
Sandalyeye oturdum.
Yaşlı adam önümdeki dosyayı açtı.
“Julia Garcia. On yaşında. Evermore Institute'ta dört yıldır eğitim görüyor.”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Büyü konusunda yaşıtlarına kıyasla sıra dışı bir yeteneğe sahip olduğu belirtilmiş.”
Bunu duyunca hafifçe gülümsedim.
Sonunda biri yeteneklerimi takdir ediyordu.
Kadın araya girdi.
“Bununla birlikte, kontrolsüz büyü kullanımıyla ilgili birkaç olay da kayda geçirilmiş.”
Gülümsemem yüzümde dondu.
İşte yine başladı.
Yaşlı adam dosyadaki sayfaları çevirdi.
“İlk değerlendirmemizde sana birkaç soru soracağız. Bunlara dürüstçe cevap vermeni istiyoruz.”
“Tamam.”
“Büyücülük dünyasında kalmak istiyor musun?”
“Evet.”
“Bu kararından emin misin?”
“Evet.”
Kadın ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“Normal dünyaya dönersen ailenin yanına gönderileceksin. Büyüyle ilgili anıların silinecek. Yeni bir hayatın olacak. Bunu anlıyor musun?”
“Anlıyorum.”
“Peki, neden burada kalmak istiyorsun?”
Bir an düşündüm.
Çünkü burada büyümüştüm.
Çünkü bildiğim her şey buradaydı.
Çünkü normal dünyada beni bekleyen insanları tanımıyordum.
Ve çünkü büyücülük benim için yalnızca öğrenmek istediğim bir şey değildi. Bazen kendimi ilk kez gerçekten bir yere ait hissediyordum.
“Çünkü büyücü olmak istiyorum,” dedim sonunda.
Yaşlı adam başını salladı.
“Peki. Başka bir soruya geçelim.”
Dosyadan bir sayfa çıkardı.
“Julia, öğretmenlerinden biri senin öfkelendiğinde büyülerini kontrol etmekte zorlandığını belirtmiş. Bu doğru mu?”
Omuz silktim.
“Bazen.”
“Bazen mi?”
“İnsanlar beni sinirlendirdiğinde.”
Kadın gözlerini kıstı.
“İnsanlar seni sinirlendirdiğinde onlara zarar vermeyi düşünüyor musun?”
Odanın havası bir anda değişti.
Bunu fark etmemek imkânsızdı.
Chloe bana baktı. Yaşlı adam kalemini bıraktı. Kadınsa yüzümdeki en küçük ifadeyi bile kaçırmamak istermiş gibi dikkatle izliyordu.
Ben de onlara baktım.
“Bu nasıl bir soru?”
“Lütfen cevap ver.”
Bir süre sustum.
Sonra gülümsedim.
“Bazen insanlara kızarım. Herkes kızar.”
Kadın gülümsemedi.
“Bu, sorumuzun cevabı değil.”
“Peki, cevabım ne olmalı?”
Yaşlı adam araya girdi.
“Julia, bu bir ceza değil. Seni anlamaya çalışıyoruz.”
Bunu duyunca neredeyse gülecektim.
İnsanları anlamaya çalışmak için neden penceresiz bir odada üç yetişkinle birlikte oturmak gerekiyordu?
Ama kendimi tuttum.
“Ben yalnızca büyü öğrenmek istiyorum,” dedim. “İnsanlar bana kötü davranmadığı sürece onlarla bir sorunum yok.”
Kadın hemen karşılık verdi.
“Peki ya kötü davranırlarsa?”
Başımı yana eğdim.
“Onları bir daha görmek istemem.”
“Ya bu yeterli olmazsa?”
Bir an için Aurora'yı düşündüm.
Sonra bu düşünceyi zihnimden uzaklaştırdım.
“Bilmiyorum,” dedim.
Bu kez yalan söylemiştim.
Hem de çok iyi bir şekilde.
Yaşlı adam dosyaya bir not yazdı.
Ardından beklemediğim bir soru sordu.
“Julia, Aurora adında birinin seni büyüttüğünü biliyoruz. Onunla ilişkin nasıldı?”
İçimde bir şey gerildi.
Aurora'nın adını nereden biliyorlardı?
Bunu belli etmemeye çalıştım.
“Bana bakıyordu. Bana pek çok şey öğretti.”
“Onu seviyor muydun?”
“Evet.”
“Peki, onun sana öğrettiği büyülerden bazılarını tehlikeli buluyor musun?”
Bir an için odadaki herkesin bana baktığını hissettim.
Sanki yanlış bir kelime söylersem bütün hayatım değişecekti.
“Hayır,” dedim.
Kadın dosyadaki bir sayfayı çevirdi.
“Peki, karanlık büyüler hakkında ne biliyorsun?”
İşte bu soruyu beklemiyordum.
Karanlık büyüler.
Aurora'nın bana öğrettiği bazı şeyler.
Bir anda aklıma yıllar önceki konuşmamız geldi. Bana kötü büyülerden söz ederken kullandığı ses tonu, beni uyardığı zaman yüzündeki ifade…
O zamanlar söylediklerinin ne kadar önemli olduğunu anlamamıştım.
Şimdi ise karşımdaki insanlar bunları öğrenmeye çalışıyordu.
“Derslerde öğrendiklerimiz kadarını biliyorum,” dedim.
Kadın bana uzun süre baktı.
“Yalnızca derslerde öğrendiklerin kadarını mı?”
“Evet.”
Odanın içindeki saat tik tak etmeye devam ediyordu.
Yaşlı adam dosyayı kapattı.
“Pekâlâ, Julia. Son bir sorumuz var.”
Başımı kaldırdım.
“Büyücü olarak kalmayı seçersen, okulun kurallarına uyacağına, gücünü kontrol etmeyi öğreneceğine ve başkalarına zarar vermeyeceğine söz veriyor musun?”
Bu kez hemen cevap vermedim.
Söz vermek kolaydı.
İnsanların duymak istediği şeyleri söylemek de kolaydı.
Ama bir sözü gerçekten tutmak…
İşte o farklıydı.
“Evet,” dedim sonunda.
Kadın gözlerini üzerimden ayırmadı.
“Emin misin?”
“Eminim.”
Yaşlı adam başını salladı.
“Kararın kaydedildi. Büyücülük eğitimine devam etmek istiyorsun.”
Bir belgeyi önüme koydu.
“Burayı imzala.”
Kalemi aldım ve adımı yazdım.
Julia Garcia.
İmzamı bitirdiğimde içimde garip bir rahatlama hissettim. En azından kararım verilmişti.
Büyücü olarak kalacaktım.
Kimse beni normal insanların dünyasına gönderemeyecekti.
Ama tam ayağa kalkacakken kadın yeniden konuştu.
“Julia.”
Ona döndüm.
“Efendim?”
“Gücünle ilgili daha fazla değerlendirme yapılacak. Bundan sonra bazı derslere özel olarak katılacaksın.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne dersleri?”
“Bunu daha sonra öğreneceksin.”
Yine aynı cevap.
Bunu daha sonra öğreneceksin.
Bu okulda herkes aynı cümleyi ezberlemiş olmalıydı.
Kapıya yöneldim.
Tam çıkmak üzereyken yaşlı adam son kez seslendi.
“Julia, bir şeyi unutma. Burada sahip olduğun güç seni özel yapabilir. Ama ne yapacağına yine sen karar verirsin.”
Arkamı dönüp ona baktım.
“Biliyorum.”
Sonra odadan çıktım.
Ama koridora adımımı attığım anda bir şey fark ettim.
Bu görüşme yalnızca seçim yapmak için değildi.
Onlar beni inceliyorlardı.
Gücümü, davranışlarımı ve geçmişimi araştırıyorlardı.
Ve nedense Aurora'nın adını da biliyorlardı.
Bu hiç hoşuma gitmemişti.
Koridorun diğer ucunda Damon'ı gördüm.
Duvara yaslanmış, ellerini kavuşturmuştu. Beni görür görmez doğruldu.
“Ne kadar sürdü!”
“Bilmiyorum.”
“İyi misin?”
Bu soru beni biraz şaşırttı.
Damon genellikle dalga geçerdi. Bir şeyleri unutmuş gibi davranır, beni sinirlendirmekten keyif alırdı. Ama bu kez gerçekten merak ediyormuş gibi görünüyordu.
“İyiyim,” dedim.
“Ne sordular?”
“Bir sürü şey.”
“Ne gibi?”
Ona baktım.
“Bunu sana anlatmak zorunda mıyım?”
“Hayır.”
“Güzel.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Damon ellerini cebine soktu.
“Ben de büyücü olarak kalacağım.”
Bunu zaten tahmin etmiştim.
“Biliyorum.”
“Nasıl biliyorsun?”
“Çünkü sen büyüyü seviyorsun.”
Damon gülümsedi.
“Sen de seviyorsun.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Birlikte büyük salona doğru yürümeye başladık. Fakat aklım hâlâ sorgu odasındaydı.
Aurora'nın adını neden sormuşlardı?
Karanlık büyülerle ilgili kayıtları nereden biliyorlardı?
Ve en önemlisi, neden benim gücümü bu kadar merak ediyorlardı?
Damon'ın sesi beni düşüncelerimden uzaklaştırdı.
“Bu arada Cole'u gördün mü?”
Bir anda ona döndüm.
“Hayır. Neden?”
“Onun görüşmesi de bitmiş. Stella'yla konuşuyordu.”
Kalbim sıkıştı.
Cole kararını vermişti.
Ama ne karar verdiğini hâlâ bilmiyordum.
Onu bulmam gerekiyordu.
Hemen.
Cole'u okulun bahçesinde buldum.
Bir ağacın altında oturuyordu. Stella yanında duruyordu ama beni görünce biraz uzaklaştı.
Cole başını kaldırdı.
“Julia.”
Yanına gittim.
“Merhaba.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra yanına oturdum.
“Kararını verdin mi?” diye sordum.
Cole başını salladı.
“Evet.”
“Ne seçtin?”
Bir an sessiz kaldı.
Ardından gözlerini benden kaçırdı.
“Normal dünyaya döneceğim.”
Sanki bütün sesler bir anda kesilmişti.
Bahçedeki çocukların gülüşleri, kuşların sesleri, uzaktan gelen öğretmen konuşmaları…
Hiçbirini duyamıyordum.
Yalnızca Cole'un söyledikleri zihnimde yankılanıyordu.
Normal dünyaya döneceğim.
Bir süre ona baktım.
Sonra gülümsemeye çalıştım.
“Gerçekten mi?”
Cole başını salladı.
“Evet.”
“Neden?”
“Bilmiyorum, Julia. Sanırım burası bana göre değil.”
Bu cevabı duymak istemiyordum.
Büyücülüğü seviyordu. En azından ben öyle sanıyordum. Bazen derslerden sıkılsa da burada kalacağını düşünmüştüm.
Yanılmıştım.
“Peki, ya Stella?”
Cole kardeşine baktı.
“O burada kalacak.”
Stella başını salladı.
“Ben büyücü olmak istiyorum.”
Ona gülümsedim ama içimden bir şeylerin koptuğunu hissediyordum.
Cole gitmek istiyordu.
Stella kalacaktı.
Damon kalacaktı.
Ben kalacaktım.
Ve Cole…
Cole beni unutacaktı.
“Peki,” dedim sonunda.
Cole bana döndü.
“Julia…”
“Ne?”
“Üzgün müsün?”
Bu soruya nasıl cevap vereceğimi bilmiyordum.
Elbette üzgündüm.
Ama ona bunu söylemek istemiyordum. Çünkü kalması için yalvarmak istemiyordum. Eğer gitmek istiyorsa gitmeliydi.
Ben kimseyi yanımda kalmaya zorlayamazdım. Bunu yaparsam, bir gün yine gitmek istediğinde ne olacaktı? Yine aynı acıyı mı yaşayacaktım?
Hayır. Buna izin vermeyecektim.
Başımı çevirip koridorun sonuna baktım. Cole çoktan gözden kaybolmuştu. Sanki hiç var olmamış, sanki birlikte geçirdiğimiz bütün o güzel günler yalnızca benim hayal ürünümden ibaretmiş gibi…
Derin bir nefes aldım ve yürümeye başladım.
O gün kendime bir söz verdim: Bir daha hiç kimsenin gidişi, beni olduğum kişiden uzaklaştırmayacaktı.