GEÇMİŞİN GÖLGELERİ

İnsanların iki tür korkusu vardır.
Birincisi, başına kötü bir şey geleceğini düşünürken hissettiği korkudur. Gece yatağında yatarken odanın köşesindeki gölgenin hareket ettiğini sanmak, karanlık bir koridordan geçerken arkasında birinin yürüdüğünü duymak ya da kapının aniden açılmasını beklemek gibi.
İkincisi ise çok daha kötüdür.
Başına kötü bir şey geldiğini bildiğin hâlde, bunu senden başka kimsenin bilmediğini sanmaktır.
Çünkü o zaman kendini güvende hissedersin.
Geçmişte yaptığın şeyleri kimsenin öğrenemeyeceğini düşünürsün. Sırlar seninle birlikte yaşar, seninle birlikte büyür ve bir gün onları unutabileceğine inanırsın.
Ta ki biri gelip sana geçmişinin hâlâ yaşadığını hatırlatana kadar.
Benim geçmişim de yaşıyordu.
Üstelik artık mektup gönderecek kadar cesurlaşmıştı.
O gece yatağımda sabaha kadar dönüp durdum. Yorganı üzerime çektim, sonra sıcaktan bunaldığım için attım. Yastığımı çevirdim. Pencereye baktım. Kapıya baktım. Hatta yatağımın altına bile baktım.
Hayır, yatağımın altında kimse yoktu.
Ama dürüst olmak gerekirse, orada biri olsaydı şaşırmazdım.
Çünkü hayatımda ilk defa bir sırrımın yalnızca bana ait olmadığını hissediyordum.
Komik olan şu ki, bir başkasının sırrını öğrenmek için yıllarını harcayabilirdim. Başkalarının ne sakladığını, neden yalan söylediğini ve ne zaman gerçeği açıklayacağını merak ederdim.
Ama konu kendime gelince işler değişiyordu.
Kendi sırlarımın açığa çıkmasını istemiyordum.
Özellikle de Aurora'yla ilgili olanların.
Yatağımın başucundaki çekmeceyi açıp siyah zarfı yeniden çıkardım. Kâğıdı belki onuncu kez okudum.
Bugün büyücü olarak kalmayı seçtin. Peki, sana bu seçimi yapma hakkını gerçekten kimin verdiğini hiç düşündün mü?
Altındaki cümleyi bir kez daha okudum.
Aurora'nın ölümünü bilen tek kişi sen değilsin.
Kâğıdı elimde buruşturdum.
“Pekâlâ,” diye fısıldadım. “Madem oyun oynamak istiyorsun, oynayalım.”
Kâğıdı tekrar düzelttim ve çekmeceme koydum. Ardından gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım.
Fakat tam dalacakken okulun büyük saatinin sesi duyuldu.
Gece yarısı.
Ve ben hâlâ uyanıktım.
Sabah olduğunda kendimi yataktan kaldırmak için büyük bir mücadele vermem gerekti.
Normalde kahvaltı için herkesten önce kalkardım. Özellikle de masada çikolatalı çörekler varsa.
Ama o sabah iştahım yoktu.
Bu, beni biraz endişelendirdi.
Çünkü iştahımın olmaması demek, gerçekten önemli bir şeyin yaşandığı anlamına geliyordu.
Üzerime kıyafetlerimi geçirip saçlarımı taradım. Aynadaki yansımama baktım.
Siyah saçlarım her zamanki gibi omuzlarıma dökülüyordu. Gözlerimin altında hafif gölgeler vardı. Uykusuz görünüyordum.
“Harika,” dedim aynaya. “Bir de hasta gibi görünmeye başladım.”
Aynadaki Julia bana cevap vermedi.
Zaten verseydi muhtemelen korkardım.
Odadan çıktığımda koridorda birkaç öğrenciyle karşılaştım. Hepsi bir önceki günkü kutlamadan bahsediyordu. Bazıları pastanın çok güzel olduğunu söylüyor, bazıları da seçim görüşmelerinin gereksiz yere uzatıldığından şikâyet ediyordu.
Ben hiçbirine katılmadım.
Çünkü aklımda tek bir şey vardı.
Garcia dosyası.
Dört yıl önce yasak koridorda Damon'la birlikte gördüğümüz dosya. Üzerinde soyadımın yazdığı, garip bir mühür taşıyan dosya.
O zamanlar onu incelemeye fırsat bulamamıştık. Ayak sesleri duyunca kaçmıştık.
Ertesi gün tekrar dönmeyi planlamıştık.
Ama dosya ortadan kaybolmuştu.
Şimdi düşündüğümde, belki de o dosyanın kaybolması bir tesadüf değildi.
Belki biri bizi görmüştü.
Belki biri benim orada olduğumu biliyordu.
Belki de bütün bunlar, on yaşına girmemi bekleyen bir planın parçalarıydı.
Bu düşünce hoşuma gitmedi.
Çünkü bir başkasının planının içinde olmayı sevmiyordum.
Kendi planlarımı yapmayı tercih ederdim.
Büyük salona vardığımda Damon'ı masada buldum. Önünde bir tabak dolusu yiyecek vardı. Beni görünce elini kaldırdı.
“Sonunda geldin.”
Karşısına oturdum.
“Ne yapayım, sabah sabah seni görmek için can atıyordum.”
“Belli oluyor.”
Tabağımdaki ekmeği elime aldım ama bir ısırık bile almadım.
Damon bunu fark etti.
“Bir şeyin mi var?”
“Hayır.”
“Dün de böyle dedin.”
“Çünkü dün de bir şeyim yoktu.”
Damon gözlerini kıstı.
“Julia, yalan söylerken sol kaşını kaldırıyorsun.”
Kaşlarımı hemen indirdim.
O ise gülmeye başladı.
“İşe yaradı!”
Ona bakakaldım.
“Bir gün seni gerçekten bir dolaba kilitleyeceğim.”
“Önce dolabın anahtarını bulman gerekir.”
“Büyü diye bir şey duydun mu hiç?”
“Duydum. Hatta oldukça iyi kullanıyorum.”
İstemeden gülümsedim.
Damon bazen ne kadar sinir bozucu olsa da beni düşüncelerimden uzaklaştırmayı başarıyordu.
Ama bu kez uzun sürmedi.
Bir süre sonra yüzümü ciddileştirdim.
“Damon, sana bir şey soracağım.”
O da ciddileşti.
“Ne oldu?”
“Dört yıl önce yasak koridorda bulduğumuz dosyayı hatırlıyor musun?”
Elindeki bardağı masaya bıraktı.
“Garcia dosyası mı?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Tabii ki hatırlıyorum. Üzerinde senin soyadın vardı. Sonra biri gelince kaçmıştık.”
“Sonrasında dosya kaybolmuştu.”
“Evet. Peki?”
Bir an duraksadım.
Ona mektuptan bahsetmeli miydim?
Hayır.
Henüz değil.
Önce ne olduğunu kendim anlamalıydım.
“Dosyayı tekrar bulmak istiyorum,” dedim.
Damon'ın yüzündeki ifade değişti.
“Şaka yapmıyorsun.”
“Hiç bu kadar ciddi olmamıştım.”
“Julia, orası yasak.”
“Bunu biliyorum.”
“İçeri girersek başımız belaya girebilir.”
“Bunu da biliyorum.”
Damon derin bir nefes aldı.
“Peki, neden şimdi?”
Çünkü biri geçmişimi biliyordu.
Çünkü Aurora'nın ölümünden haberdardı.
Çünkü artık bu okulda güvende olduğumdan emin değildim.
Ama bunların hiçbirini söylemedim.
“Merak ediyorum,” dedim.
Damon birkaç saniye boyunca yüzüme baktı.
Sonra başını iki yana salladı.
“Bir gün merakın yüzünden ikimizi de okuldan atacaklar.”
“En azından birlikte atılırız.”
“Bu hiç komik değil.”
“Bence biraz komik.”
Damon istemeden güldü.
Sonra etrafına bakındı.
“Bu akşam mı?”
Başımı salladım.
“Bu akşam.”
Ve böylece kararımızı vermiştik.
Yasak koridora geri dönecektik.
O gün dersler bana hiç bitmeyecekmiş gibi geldi.
İlk dersimiz büyü kontrolüydü. Öğretmen, küçük nesneleri hareket ettirirken duygularımızı nasıl dengeleyeceğimizi anlatıyordu.
Normalde bu ders hoşuma giderdi.
Ama o sabah aklımda yalnızca dosya vardı.
Öğretmenin masasındaki kalem havaya yükselirken ben pencerenin dışına bakıyordum.
“Julia Garcia.”
Başımı çevirdim.
Öğretmen bana bakıyordu.
“Bize katılmak ister misin?”
Sınıftaki birkaç kişi kıkırdadı.
“Tabii,” dedim.
“Öyleyse önündeki taşı kaldır.”
Masamın üzerinde küçük, gri bir taş duruyordu.
Elimi uzattım.
Taş önce hafifçe titredi. Ardından havaya yükseldi.
Öğretmen başını salladı.
“Güzel. Şimdi onu yavaşça indir.”
Taş havada duruyordu.
Aşağıya indirmem gerekiyordu.
Ama o anda, aklıma dün sorgu odasında sorulan soru geldi.
İnsanlar seni sinirlendirdiğinde onlara zarar vermeyi düşünüyor musun?
Taş aniden hızla yükseldi ve tavana çarptı.
Sınıfta bir ses yankılandı.
Herkes başını kaldırdı.
Taş, tavandaki ahşap kirişe takılı kaldı.
Öğretmen gözlerini kapattı.
“Julia…”
“Ben hallederim.”
Elimi kaldırdım. Taş kirişten ayrıldı, havada döndü ve yavaşça masama indi.
“Özür dilerim.”
Öğretmen bana birkaç saniye baktı.
“Dikkatini derse vermelisin.”
“Vereceğim.”
Ama ikimiz de bunun doğru olmadığını biliyorduk.
Ders boyunca kendimi toparlamaya çalıştım. Yine de aklımın bir köşesinde aynı düşünce dönüp duruyordu.
Biri beni izliyordu.
Biri benim hakkımda bilgi topluyordu.
Ve belki de okul yönetimi, benim sandığımdan çok daha fazlasını biliyordu.
Ders bittiğinde çantamı topladım. Tam kapıya yönelecektim ki öğretmen beni durdurdu.
“Julia, bir dakika.”
İçimden derin bir iç çektim.
Tabii. Neden olmasın? Günüm daha da güzelleşsin.
Sınıftaki diğer öğrenciler çıkınca öğretmenin yanına gittim.
“Bir sorun mu var?”
Öğretmen masasına yaslandı.
“Dün yapılan değerlendirme hakkında konuşmak istiyorum.”
Bir an için kalbimin hızlandığını hissettim.
“Ne olmuş?”
“Özel derslere katılacağın söylendi mi?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Bu dersler senin için önemli olacak. Gücün diğer öğrencilerden farklı çalışıyor olabilir. Bunu anlamamız gerekiyor.”
“Benim gücümde ne var?”
Öğretmen bir süre sustu.
“Henüz bilmiyoruz.”
Bu cevabı hiç sevmedim.
“Peki, kim biliyor?”
“Julia, her şeyi hemen öğrenemezsin.”
İçimden gözlerimi devirmek geldi.
“Bunu bana herkes söylüyor.”
Öğretmen hafifçe gülümsedi.
“Belki de bir sebebi vardır.”
“Belki de herkes çok fazla sır saklıyordur.”
Bu kez gülümsemesi kayboldu.
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Sonra öğretmen sesini alçalttı.
“Bazı sırlar, insanları korumak için saklanır.”
Ona dikkatle baktım.
“Peki ya bazı sırlar insanları kontrol etmek için saklanıyorsa?”
Öğretmen hemen cevap vermedi.
İşte bu, benim için yeterliydi.
Çünkü bazen insanların cevap vermemesi, verecekleri cevaptan daha çok şey anlatırdı.
“Derse geç kalacağım,” dedim.
Öğretmen başını salladı.
“Gidebilirsin.”
Kapıya yöneldim.
Tam çıkarken arkamdan seslendi.
“Julia?”
Döndüm.
“Dikkatli ol.”
Bunu söylerken yüzünde garip bir ifade vardı.
Korku gibi.
Belki de endişe.
O an ilk kez öğretmenimin de bir şeylerden korkabileceğini düşündüm.
Ve bu düşünce beni hiç rahatlatmadı.
Öğle arasında Damon'ı bulmak kolay olmadı.
Önce kütüphaneye baktım. Orada değildi.
Sonra bahçeye gittim. Orada da yoktu.
En sonunda yemekhanenin arka tarafındaki küçük masalardan birinde otururken buldum.
Yanına oturdum.
“Beni mi arıyordun?” diye sordu.
“Hayır. Seni bulmak için bütün okulu dolaştım ama bu tamamen tesadüf.”
Damon güldü.
“Tabii.”
Önündeki kitabı kapattı.
“Bu akşam için planımız hâlâ geçerli mi?”
“Evet.”
“Peki, içeri nasıl gireceğiz?”
Ona baktım.
“Senin büyü konusunda benden daha iyi olduğunu söylemiyor muydun?”
“Ben öyle bir şey söylemedim.”
“Bence söyledin.”
“Hayır, söylemedim.”
“Damon, konuyu dağıtma.”
Başını iki yana salladı.
“Kapıdaki mühür büyüsünü çözmemiz gerekecek. Geçen sefer kapının kilidini açamamıştık.”
“Bu sefer açacağız.”
“Nasıl?”
“Henüz bilmiyorum.”
Damon yüzüme baktı.
“Senin planların neden hep böyle?”
“Çünkü heyecanlı.”
“Çünkü plansız.”
“İkisi aynı şey değil.”
Damon cevap vermedi.
Bir süre sessizce oturduk.
Sonra çantasından küçük bir defter çıkardı.
“Dün gece okulun eski planlarını araştırdım.”
Bunu duyunca ona döndüm.
“Ne?”
“Yasak koridorun planlarını. Kütüphanede eski bir çizim buldum.”
Defteri bana uzattı.
Sayfada okulun alt katlarını gösteren eski bir harita vardı. Bazı koridorlar işaretlenmişti. Birinin üzerine kırmızı bir çizgi çekilmiş, yanına da küçük bir not yazılmıştı.
ARŞİV KATI — YETKİSİZ GİRİŞ YASAKTIR.
Parmağımla haritayı takip ettim.
“Burası neresi?”
Damon eğildi.
“Yasak koridorun arkasında bir bölüm daha var. Eski arşiv odaları. Belki dosyalar oraya taşınmıştır.”
Kalbim hızlandı.
“Yani Garcia dosyası orada olabilir.”
“Olabilir. Ama emin değiliz.”
Haritayı dikkatle inceledim.
Arşiv katına giden yol, okulun eski bölümünden geçiyordu. O bölüme öğrencilerin girmesi yasaktı. Öğretmenlerin bile oraya yalnızca özel izinle girebildiğini duymuştum.
“Bu akşam oraya gideceğiz,” dedim.
Damon başını salladı.
“Tamam. Ama bir şartım var.”
“Ne?”
“Bir şey ters giderse hemen geri döneceğiz.”
“Tamam.”
“Julia, ciddiyim.”
“Ben de.”
Bana uzun süre baktı.
Sonra defteri kapattı.
“Pekâlâ.”
Böylece planımız hazırdı.
En azından bizim planımız hazırdı.
Okulun bizim için ne hazırladığını ise henüz bilmiyorduk.
Akşam yemeğinde neredeyse hiçbir şey yemedim.
Damon bunu fark etti ama bu kez soru sormadı. Belki de yüzümdeki ifadeden, bugün konuşmak istemediğimi anlamıştı.
Yemekhaneden çıktığımızda okulun koridorları yavaş yavaş boşalmaya başlamıştı. Öğrenciler odalarına dönüyor, öğretmenler son kontrollerini yapıyordu.
Saat ilerledikçe okul sessizleşti.
Ben de bekliyordum.
Beklemek, düşündüğümden daha zordu.
Çünkü bir şey yapmaya karar verdiğimde hemen yapmak isterdim. Sonrasını düşünmek bana göre değildi.
Ama bu kez dikkatli olmalıydım.
Damon'ın hazırladığı haritayı çantama koydum. Yanıma küçük bir fener aldım. Büyüyle ışık oluşturabilirdim ama ışığın her yerde görünmesini istemiyordum.
Saat gece yarısına yaklaşırken odadan çıktım.
Koridor boştu.
Merdivenlerden sessizce indim ve eski bölüme doğru ilerledim.
Bir köşeyi döndüğümde Damon'ı gördüm.
“Geç kaldın,” diye fısıldadı.
“Daha iki dakika oldu.”
“Benim için uzun bir iki dakikaydı.”
“Çok duygulandım.”
Damon gülmemek için kendini tuttu.
Sonra ciddileşti.
“Hazır mısın?”
Başımı salladım.
Birlikte yürümeye başladık.
Eski bölümün havası diğer koridorlardan farklıydı. Duvarlar daha koyuydu, taşların üzerinde ince çatlaklar vardı. Bazı lambalar yanmıyor, bazılarıysa arada bir titriyordu.
Bir süre sonra tanıdık kapının önünde durduk.
Yasak koridor.
Dört yıl önce buraya geldiğimizde çok daha küçüktük. O zamanlar merakımız korkumuzdan büyüktü.
Şimdi ise merakımın yanında başka bir şey daha vardı.
Öfke.
Çünkü birileri bana ait olan bilgileri benden saklıyordu.
Ve ben bundan nefret ediyordum.
Damon kapının üzerindeki işareti inceledi.
“Büyü hâlâ aktif.”
“Çözebilir misin?”
“Deneyeceğim.”
Elini kapıya uzattı ve alçak sesle bir büyü söyledi. Kapının üzerindeki sembol bir an parladı.
Sonra söndü.
Damon kaşlarını çattı.
“İşe yaramadı.”
Bir adım öne çıktım.
“Çekil.”
“Julia, bekle—”
Elimi kapının üzerine koydum.
Ne yaptığımı tam olarak bilmiyordum. Yalnızca kapının üzerindeki sembolün bana tanıdık geldiğini hissediyordum.
Sanki onu daha önce görmüştüm.
Belki bir kitapta.
Belki bir rüyada.
Belki de hiç hatırlamadığım bir anıda.
Gözlerimi kapattım.
İçimden tek bir kelime geçirdim.
Açıl.
Kapıdan hafif bir titreşim yayıldı.
Sembol önce gümüş rengine döndü, ardından karardı. Kilitten küçük bir tıkırtı geldi.
Kapı aralandı.
Damon bana baktı.
“Bunu nasıl yaptın?”
Omuz silktim.
“Bilmiyorum.”
“Julia, seninle ilgili her şey neden bu kadar tuhaf?”
“Çünkü çok özelim.”
“Ya da çok tehlikelisin.”
Bir an sustum.
Sonra gülümsedim.
“İkisi de olabilir.”
Kapıyı açıp içeri girdik.
Koridor karanlıktı. Fenerimi yaktım. Işık, duvarlardaki eski yazıları ve tozlanmış tabloları ortaya çıkardı.
Yavaşça ilerledik.
Bir süre sonra yerde bir şey gördüm.
Küçük, gümüş renkli bir düğme.
Eğilip aldım.
Üzerinde aynı sembol vardı.
Kapıdaki sembolün aynısı.
Düğmeyi cebime koydum.
“Bunu daha önce gördün mü?” diye sordum.
Damon başını salladı.
“Hayır.”
Koridorun sonuna geldiğimizde iki ayrı kapıyla karşılaştık.
Soldaki kapının üzerinde ESKİ KAYITLAR, sağdakinin üzerindeyse ÖZEL ARŞİV yazıyordu.
Damon sağdaki kapıyı gösterdi.
“Garcia dosyası buradaysa, büyük ihtimalle o odadadır.”
“Öyleyse neden hâlâ burada duruyoruz?”
Kapıya yaklaştım.
Bu kez kapının üzerinde herhangi bir mühür yoktu. Yalnızca küçük bir anahtar deliği vardı.
Damon cebinden ince bir tel çıkardı.
Ona baktım.
“Yanında neden tel taşıyorsun?”
“Çünkü seninle arkadaşım.”
“Bu, sorumu cevaplamadı.”
“Sonra anlatırım.”
Birkaç dakika boyunca kilitle uğraştı. En sonunda kapı küçük bir sesle açıldı.
İçeri girdik.
Oda beklediğimden çok daha büyüktü.
Duvarlar boyunca uzanan raflarda yüzlerce dosya vardı. Bazıları eski deri kaplı defterler, bazılarıysa mühürlenmiş zarflardı. Tavandan sarkan lambalar soluk bir ışık yayıyordu.
Her şey düzenli görünüyordu.
Fazla düzenli.
Sanki birileri buraya düzenli olarak geliyor ve kayıtları kontrol ediyordu.
Rafların arasında yürümeye başladım.
Birinci raf.
İkinci raf.
Üçüncü raf.
Sonra durdum.
G HARFİ.
Rafın üzerinde büyük bir harf vardı.
G.
Parmaklarımı dosyaların üzerinde gezdirdim.
Garcia.
Garcia.
Garcia.
Bir anda nefesimi tuttum.
Bir dosya bulmuştum.
Ama kapağında yalnızca soyadım yazmıyordu.
Üzerinde tam bir isim vardı.
JULIA GARCIA — DOĞUM KAYDI.
Damon yanıma geldi.
“Buldun mu?”
Cevap veremedim.
Çünkü dosyanın altındaki küçük tarih dikkatimi çekmişti.
Doğduğum gün.
Ve onun yanında başka bir tarih daha vardı.
Dosyanın oluşturulduğu tarih.
Bu tarih, benim okula getirildiğim günden yalnızca bir gün sonraydı.
Yani biri doğumumdan hemen sonra benim için bu dosyayı hazırlamıştı.
Dosyayı dikkatle açtım.
İlk sayfada birkaç satır yazı vardı.
Adı: Julia Garcia.
Doğum yeri: Rosewood Hospital.
Durum: Canlı.
Aileye bildirilen durum: Ölü doğum.
Bir an nefes alamadım.
Canlı.
Aileye bildirilen durum: Ölü doğum.
Bu, bildiğim bir şeydi.
Bana anlatılanlara göre ailem, doğumumdan sonra öldüğümü sanmıştı. Ama bunu ilk kez resmi bir kayıtta görüyordum.
Sayfayı çevirdim.
Altında bir not vardı.
Çocuğun büyü yeteneği erken dönemde tespit edilmiştir. Transfer işlemi onaylanmıştır.
Transfer.
İşte bu kelimeyi sevmemiştim.
Sanki bir eşya taşınıyormuşum gibi yazılmıştı.
Sanki bir insan değilmişim gibi.
Damon diğer sayfaya baktı.
“Julia…”
Sesindeki ton değişmişti.
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
Parmağıyla sayfanın altındaki boşluğu gösterdi.
Orada başka bir satır vardı.
Üzeri siyah mürekkeple kapatılmıştı.
Ama mürekkebin altında bir şeyler seçilebiliyordu.
İsimler.
Birden fazla isim.
Dosyayı ışığa doğru kaldırdım.
Yazının bir kısmı görünür hâle geldi.
Aynı doğum kaydı kapsamında…
Gerisi silinmişti.
“Aynı doğum kaydı kapsamında ne?” diye fısıldadım.
Damon başını salladı.
“Bilmiyorum.”
Sayfaları çevirmeye devam ettim.
Bir sonraki bölümde bir mühür vardı. Koyu kırmızı bir mühür. Ortasında ikiye ayrılmış bir daire bulunuyordu.
Dairenin bir tarafı açık renkteydi.
Diğer tarafı karanlıktı.
Mührün altında tek bir kelime yazıyordu.
İKİLİ.
Damon da kelimeyi gördü.
“Bu ne demek?”
“Bilmiyorum.”
Ama içimde bir şey bana bu kelimenin önemli olduğunu söylüyordu.
Çok önemli.
Tam bir sonraki sayfayı çevirecektim ki odanın dışından bir ses geldi.
Ayak sesleri.
İkimiz de donup kaldık.
Damon feneri kapattı.
Kapıya doğru baktım.
Birisi koridorda yürüyordu.
Üstelik bize doğru geliyordu.
Dosyayı çantama koymak üzereydim ama Damon bileğimi tuttu.
“Hayır,” diye fısıldadı. “Bunu fark ederler.”
Haklıydı.
Dosyanın kaybolması, buraya girdiğimizi ortaya çıkarabilirdi.
Ama onu burada bırakmak da istemiyordum.
Bir an düşündüm.
Sonra dosyanın birkaç sayfasının fotoğrafını çekmek yerine, küçük bir kâğıt çıkardım ve gördüğüm bilgileri hızla yazdım.
Doğum kaydı.
Ölü doğum bildirimi.
Transfer işlemi.
Aynı doğum kaydı.
İKİLİ.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Damon beni kolumdan çekerek rafların arkasına götürdü.
Kapı açıldı.
İçeri biri girdi.
Ayak seslerinden yetişkin olduğunu anlayabiliyordum.
Kişi odanın ortasında durdu.
Bir süre hiçbir şey yapmadı.
Sonra ağır adımlarla raflara doğru yürümeye başladı.
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini duyacağımı sandım.
Damon nefesini tutmuştu.
Ben de öyle yaptım.
Ayak sesleri yaklaştı.
Bir raf.
İki raf.
Üç raf.
Sonra durdu.
Tam bulunduğumuz yerin önündeydi.
Bir el, rafın kenarına uzandı.
Damon'ın kolunu daha sıkı tuttum.
Kişi birkaç saniye bekledi.
Ardından kendi kendine konuştu.
“Burada bir şey eksik…”
Ses tanıdıktı.
Ama kime ait olduğunu çıkaramıyordum.
Bir süre sonra ayak sesleri uzaklaştı.
Kapı kapandı.
İkimiz de birkaç saniye boyunca kıpırdamadık.
Sonra Damon yavaşça nefes verdi.
“Gitmemiz gerekiyor.”
Başımı salladım.
Ama gözlerim hâlâ raflardaki dosyalardaydı.
Çünkü o kişi, bir şeyin eksik olduğunu söylemişti.
Demek ki bir şey arıyordu.
Belki de bizim bulduğumuz dosyayı.
Belki de beni.
Odadan çıktığımızda koridor boştu.
Kapıyı kapattık ve geldiğimiz yöne doğru ilerledik. Bu kez hiçbirimiz konuşmuyorduk.
Ta ki merdivenlere ulaşana kadar.
Damon durdu.
“Julia, dosyada ne yazıyordu?”
Çantamdan küçük kâğıdı çıkardım.
Ona uzattım.
Damon yazdıklarımı okudu.
Özellikle son kelimede durdu.
“İkili?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Ne anlama geldiğini biliyor musun?”
“Hayır.”
“Peki, neden bu kadar önemli olduğunu düşünüyorsun?”
Ona baktım.
“Çünkü biri bu dosyayı saklamış. Biri buraya girip onu arıyor. Birileri doğumumla ilgili kayıtları değiştirmiş. Ve okul yönetimi benim hakkımda sorular soruyor.”
Bir an durdum.
“Bence bunların hepsi tesadüf değil.”
Damon cevap vermedi.
Kâğıdı bana geri verdi.
“Peki, şimdi ne yapacağız?”
Karanlık koridora baktım.
“Gerçeği öğreneceğiz.”
“Ya gerçek hoşumuza gitmezse?”
Gülümsedim.
“Damon, gerçeklerin hoşumuza gitmesi gerektiğini kim söyledi?”
Bana baktı.
Sonra başını salladı.
“Bazen senden korkuyorum, biliyor musun?”
“Biliyorum.”
“Bu kadar rahat söylemen daha da korkutucu.”
Gülerek yürümeye başladım.
Ama içimdeki huzursuzluk hiç geçmedi.
Çünkü artık elimde yalnızca bir mektup yoktu.
Bir kanıtım vardı.
DKâğıdı ellerimin arasında tutarken parmaklarımın titremesine engel olamıyordum. Üzerindeki yazıları kaçıncı kez okuduğumu bilmiyordum. Her okuyuşumda yeni bir ayrıntı bulmayı umuyor, her seferinde aynı gerçekle yüzleşiyordum.
Benim hakkımda bildiğim her şey bir yalandan ibaret olabilirdi.
Yıllarca bana geçmişimin karanlık olduğu söylenmişti. Nereden geldiğimi, kim olduğumu, neden büyücülük okuluna getirildiğimi kimse tam olarak açıklamamıştı. Öğretmenlerim sorularımı geçiştirmiş, beni büyüten kadın ise zamanı geldiğinde her şeyi öğreneceğimi söyleyip durmuştu.
Ama ne zaman gelecekti o zaman?
On sekizime geldiğimde mi? Yirmime bastığımda mı? Yoksa hayatım boyunca birilerinin bana gerçeği anlatmasını bekleyerek mi yaşayacaktım?
Hayır.
Artık beklemeyecektim.
Doğum kaydını dikkatlice katlayıp mektubun içine yerleştirdim. Ardından ikisini de yatağımın altındaki küçük ahşap kutuya koydum. Kutunun kapağını kapatırken içimde tuhaf bir his vardı. Sanki o kapağın altında yalnızca iki parça kâğıt değil, yıllardır benden saklanan bütün hayatım yatıyordu.
Tam ayağa kalkmıştım ki kapım üç kez tıklandı.
Olduğum yerde donakaldım.
"Julia?"
Bu sesi tanıyordum.
Cole.
Hemen kutuyu yatağın altına ittim ve yüzümde hiçbir şey olmamış gibi görünmeye çalışan bir ifadeyle kapıya yöneldim.
"Gel."
Kapı aralandı. Cole başını içeri uzattı. Her zamanki rahat tavrıyla içeri girecek gibi oldu ama yüzüme baktığı anda durdu.
"İyi misin?"
"Gayet iyiyim."
Kaşlarından biri havaya kalktı.
"Julia, sana basit bir soru sordum. Mahkeme salonunda savunma yapmana gerek yok."
"Komikmiş."
"Teşekkür ederim, üzerinde çalışıyorum."
Normalde böyle bir cevaba gülerdim. En azından dudaklarımın kenarı kıpırdardı. Fakat o an bunu bile yapamadım.
Cole'un yüzündeki alaycı ifade yavaşça kayboldu.
"Bir şey olmuş."
"Hayır."
"Yalan söylüyorsun."
"Belki de sen her kötü hissettiğinde insanları kendinden uzaklaştırmayı bırakmalısın."
Cevap veremedim.
Çünkü haklıydı.
Ve onun haklı olması, nedense beni daha çok sinirlendiriyordu.
Cole kapıyı kapatıp odanın ortasında durdu. Kollarını göğsünde birleştirdi.
"Bak, anlatmak zorunda değilsin. Ama bütün gün ortalıkta yoksun. Yemekhaneye gelmedin, derse girmedin. Seni ararken yarım okulun başını ağrıttım."
"Benim için mi endişelendin?"
"Hayır, okulun huzurunu korumak için. Sen olmayınca kimseyle kavga etmiyorum, hayatım sıkıcılaşıyor."
Bu kez istemeden de olsa hafifçe gülümsedim.
Cole da bunu fark etti ama üzerine gitmedi
"Ne bulduysan bul, tek başına taşımak zorunda değilsin."
Kalbimin ortasında bir şey sızladı.
Çünkü elimde tuttuğum şeyin ne kadar ağır olduğunu henüz kendim bile anlayamıyordum.
Cole kapıya yöneldi. Tam çıkacakken durdu.
"Bu arada, Damon seni arıyordu."
İçimdeki bütün düşünceler bir anda sustu.
"Damon mı?"
"Evet. Seni görmemiş. Biraz sinirli görünüyordu."
Gözlerimi devirdim.
"Damon'ın sinirli görünmediği bir gün var mı?"
"Doğru. Belki de doğduğunda ağlamak yerine insanlara emir vermeye başlamıştır."
Ama şu an onu düşünecek hâlim yoktu.
Yatağın altındaki kutuyu çıkardım ve doğum kaydını yeniden açtım. Kâğıdın alt kısmında, daha önce gözümden kaçırdığım küçük bir damga vardı.
Kraliyet arşivlerine ait bir mühür.
Kaşlarımı çattım.
Kraliyet arşivleri, sıradan insanların ulaşamayacağı belgelerin saklandığı yerdi. Eski büyücü ailelerinin kayıtları, yasaklanmış soy bilgileri ve yıllar önce kapatılmış soruşturmalar orada tutulurdu.
Peki benim doğum kaydımın orada ne işi vardı?
Kâğıdı ışığa doğru kaldırdım. Mührün altında silik bir satır daha görünüyordu.
Kayıt, doğumdan sonraki altıncı saatte değiştirilmiştir.
Nefesim kesildi.
Değiştirilmiş mi?
Bir insanın doğum kaydı neden değiştirilirdi?
Kimin emriyle?
Ve en önemlisi...
Benden ne saklamaya çalışıyorlardı?
Tam o sırada koridordan ayak sesleri geldi. Ardından kapımın altından içeri ince, siyah bir zarf sürüldü.
Olduğum yerde kaldım.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Yavaşça eğilip zarfı aldım. Üzerinde ismim yazıyordu.
Julia Garcia.
Yazıyı tanımıyordum. Zarfın arkasında ne bir mühür ne de bir imza vardı. Yalnızca siyah mürekkeple yazılmış tek bir cümle bulunuyordu.

Geçmişini öğrenmek istiyorsan, doğduğun geceye ait kayıtları bul. Ama sakın ailene güvenme.”
Cümleyi birkaç kez okudum.
Ailene güvenme.
Hangi aileme?
Beni dünyaya getiren insanlara mı, yoksa yıllardır beni büyüten ve geçmişim hakkında tek kelime etmeyen insanlara mı?
Belki de ikisine de güvenmemeliydim.
Zarfı ters çevirdim. İçinde başka bir şey olup olmadığını kontrol ettim ama boştu. Yalnızca kâğıdın alt köşesinde, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir leke vardı. Parmağımla üzerinden geçtim. Mürekkep değildi. Koyu kırmızıya çalan, kurumuş bir damlaydı.
Kaşlarımı çattım.
Bu mektubu kim göndermişti?
Ve neden şimdi
Doğduğum hastanenin adı yazıyordu.
Adım, soyadım...
Fakat anne ve baba bilgilerinin bulunması gereken bölümde garip bir şey vardı.
İsimler sonradan silinmişti.
Kâğıdı ışığa yaklaştırdım. Silinen yerlerde harflerin izleri hâlâ seçilebiliyordu. İlk satırdaki ismin son harfi bir a olabilir miydi?
İkinci satırda ise soyadının sonuna benzeyen birkaç çizgi vardı.
Daha dikkatli bakmak için masamdaki lambayı açtım. Tam o sırada kâğıdın altındaki küçük not dikkatimi çekti.
Dosya No: 017
Hemen defterimi açıp numarayı yazdım.
017.
Neden bu kadar önemliydi?
Belki de değildi. Belki sıradan bir arşiv numarasıydı. Ama o gece yaşadıklarım bana bir şeyi öğretmişti: Hayatımda hiçbir şeyin göründüğü kadar basit olduğuna artık inanamıyordum.
Telefonumun ekranı aydınlandı.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Dosyayı buldun mu?
Kalbim hızlandı.
Mesajın altındaki numaraya baktım. Kayıtlı değildi. Cevap yazmak için klavyeyi açtım ama parmaklarım durdu.
Bu kişi beni nereden tanıyordu?
Dosyadan nasıl haberdardı?
Ve en önemlisi, beni neden takip ediyordu?
Ekrana birkaç saniye daha baktıktan sonra tek bir cevap yazdım.
Sen kimsin?
Mesajım iletildi.
Bir dakika geçti.
İki dakika.
Tam telefonu bırakacaktım ki yeni bir mesaj geldi.
Bunu sana açıklayamam.
Ardından ikinci bir mesaj belirdi.
Ama doğduğun gece neler olduğunu öğrenmek istiyorsan yarın gece saat on ikide eski kütüphaneye gel.
Ekrana bakakaldım.
Eski kütüphane, okulun kullanılmayan batı kanadındaydı. Yıllardır kapalıydı. Öğrencilerin oraya girmesi yasaktı ve hakkında anlatılan hikâyelerin haddi hesabı yoktu.Bir zamanlar orada yasaklanmış büyülerin saklandığı söylenirdi.
Bazılarıysa kütüphanenin kapatılma nedeninin çok daha korkunç olduğunu iddia ederdi.
Başımı iki yana salladım.
Hayır. Bu bir tuzak olabilirdi.
Beni oraya çekmek isteyen kişi, dosyayı bulduğumu biliyordu. Belki de mektubu gönderen kişiyle aynıydı.
Telefonumu yatağa bıraktım ve ayağa kalktım. Kendime sıcak bir duş alıp bütün bunları düşünmeyi bırakacağımı söyledim.
Ama tam banyoya girecekken gözüm masanın üzerindeki doğum kaydına takıldı.
Kâğıdın arkasında, daha önce görmediğim bir yazı vardı.
Soluk, neredeyse silinmiş birkaç kelime...
Kâğıdı elime alıp pencerenin önüne geçtim. Ay ışığı sayfanın üzerine düşüyordu.
Yazıyı okumak için gözlerimi kıstım.
Ve kelimeleri seçtiğim anda nefesim kesildi
İkinci çocuk güvenli yere götürüldü.”
Bir süre kıpırdayamadım.
İkinci çocuk.
Hangi ikinci çocuk?
Benimle birlikte başka biri mi doğmuştu?
Peki ona ne olmuştu?
Elimdeki kâğıdı yavaşça masaya bıraktım. Zihnimde tek bir düşünce dönüp duruyordu.
Belki de bütün hayatım boyunca yanlış soruyu sormuştum.
Ben kimdim diye değil...
Benimle birlikte dünyaya gelen diğer çocuğa ne olmuştu?