KÜLLERİN ALTINDAKİ SIR

Julia'nın ağzından...

Bazı geceler vardır, insanın uyumasına izin vermez. Çünkü karanlıkta saklanan şeyler, gün ışığında olduğundan çok daha cesur davranır.

O gece de onlardan biriydi.

Koridorlar bomboştu. Saatin kaç olduğunu bilmiyordum ama şatonun eski duvar saatinden gelen ses, sessizliği parçalamaya yetiyordu.

Tik. Tak. Tik. Tak.

Elimde tuttuğum kâğıda yeniden baktım.

Üzerinde yalnızca üç kelime yazıyordu:

İKİNCİ ÇOCUK YAŞIYOR.

Altında ise tanımadığım bir mühür vardı. Birbirine dolanmış iki hilal ve ortasında küçük bir yıldız.

Bu sembolü daha önce görmüştüm.

Nerede olduğunu hatırlamaya çalışırken arkamdan bir ses geldi.

"Onu nereden buldun?"

Damon.

Kâğıdı hızla arkamda sakladım.

"Senin gece yarısı insanları korkutmak gibi bir hobin mi var?"

Sorumu görmezden geldi. Gözleri ellerime çevrilmişti.

"Julia. Kâğıdı ver."

"Önce ne olduğunu söyle."

Bir süre birbirimize baktık. Damon'ın yüzünde daha önce görmediğim bir ifade vardı. Sanki söyleyeceği şeyden korkuyordu.

"Bu sembolü bir daha gördüğünde uzak durmalısın."

Neredeyse gülecektim.

"Harika. Yine hiçbir şey açıklamadan emir veriyorsun."

Yanımdan geçip kâğıdı elimden aldı. Sembolü gördüğü anda parmakları gerildi.

"Bu imkânsız..."

"Neyin imkânsız olduğunu söyleyecek misin artık?"

Damon cevap vermedi.

Bunun yerine kâğıdı ikiye katladı ve cebine koydu.

"Bu gece odandan çıkma."

"Sen benim annem değilsin."

Bir an duraksadı. Sonra başını bana çevirdi.

"Keşke bazı şeyleri bilmeseydin, Julia."

Bu cümle içime oturmuştu.

Çünkü Damon'ın sakladığı şeylerin yalnızca benimle ilgili olmadığını artık anlamaya başlamıştım.

---

Ertesi sabah kütüphaneye gittim.

Aurelis hakkında bulabildiğim bütün kitapları masanın üzerine yığdım. Eski kayıtların arasında bir şey arıyordum. Bir isim, bir tarih, herhangi bir ipucu...

Sonunda aradığımı buldum.

Yıpranmış bir sayfanın üzerinde şu yazıyordu:

Bir hanedan iki varisle doğduğunda, kader yalnızca birini seçmez. Bazen ikisini de saklar.

Altında iki isim bulunması gereken yerde sayfa koparılmıştı.

Tam kitabı kapatacakken sayfanın arkasında soluk bir yazı fark ettim.

"Birinci varis ateşle mühürlendi. İkinci varis ise gölgelerin arasına gönderildi."

Kalbim hızlandı.

İkinci varis...

Yaşayan ikinci çocuk...

Bütün bunların benimle ne ilgisi vardı?

"Julia?"

Başımı kaldırdım.

Cole karşımda duruyordu.

"İyi misin? Bir süredir seni arıyorum."

Kitabı hemen kapattım.

"İyiyim. Sadece araştırma yapıyorum."

Cole masaya yaklaştı. Kitabın kapağındaki yazıyı okuduğunda kaşları çatıldı.

"Aurelis mi?"

"Bu ismi biliyor musun?"

Bir süre sustu.

"Babamın eski notlarında görmüştüm. Ama bana bu aile hakkında konuşmamamı söylemişti."

"Senin baban da mı bir şeyler saklıyor?"

Cole iç çekti.

"Julia, burada herkes bir şeyler saklıyor."

Haklıydı.

Ve en çok da Damon.

---

Akşam olduğunda odama döndüm. Kapının altından içeriye bırakılmış küçük bir zarf vardı.

Üzerinde ismim yazıyordu.

Zarfı açtım.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta genç bir kadın vardı. Kucağında iki kundak bulunuyordu. Kadının yüzü bulanıktı ama arkasındaki duvarda aynı sembol vardı.

İki hilal ve bir yıldız.

Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:

"İkizlerden birini kurtardık. Diğerinin kaderini ise zaman belirleyecek."

Fotoğraf elimden kaydı.

İkizler mi?

Tam o sırada kapım çalındı.

"Julia, aç kapıyı."

Damon.

Fotoğrafı hızla sakladım ve kapıyı açtım.

Damon içeri girdiğinde yüzü her zamankinden daha ciddiydi.

"Bugün kütüphanede ne buldun?"

"Sen nereden biliyorsun?"

"Bu önemli değil."

"Benim için önemli!"

Birbirimize bakıyorduk. Aramızdaki sessizlik giderek ağırlaşıyordu.

Sonunda Damon konuştu.

"Julia, Aurelis hakkında araştırma yapmayı bırak."

"Hayır."

"Bu bir oyun değil."

"Ben de oyun oynamıyorum!"

Damon gözlerini kapattı. Sanki kendini sakinleştirmeye çalışıyordu.

"Anlamıyorsun. Bazı gerçekler öğrenildiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz."

Ona yaklaştım.

"Belki de hiçbir şeyin eskisi gibi kalmasını istemiyorum."

Damon cevap vermedi.

Kapıya yöneldiği sırada son bir soru sordum.

"Fotoğraftaki ikizleri tanıyor musun?"

Bir anda durdu.

Arkasını dönmedi.

Ama omuzlarının gerildiğini gördüm.

"Julia..."

"Tanıyor musun?"

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda yalnızca şunu söyledi:

"Keşke o fotoğrafı hiç görmeseydin."

Kapı kapandı.

Ve ben ilk kez Damon'ın benden bir şey saklamadığını değil, benden bir şeyleri korumaya çalıştığını düşündüm.

Fakat artık çok geçti.

Çünkü o gece bir karar vermiştim.

Aurelis'in bütün kayıtlarını bulacaktım.

Ve o iki çocuğun kim olduğunu öğrenecektim.

Ne pahasına olursa olsun.