DOĞDUĞUM GECE

O fotoğraftaki kadının kim olduğunu bilmiyordum.
Ama bana bakan gözlerinde, açıklayamadığım bir tanıdıklık vardı.
Sanki onu daha önce görmüştüm. Belki bir rüyada, belki çocukluğumun hatırlayamadığım bir anında… Belki de yıllardır zihnimin en karanlık köşesine kilitlediğim bir anının içinde.
Fotoğrafı avucumda tutarken parmaklarımın titrediğini fark ettim.
Kadın, kucağındaki bebeğe bakıyordu. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki insan onun dünyadaki bütün tehlikelere karşı o küçücük bebeği koruyabileceğine inanabilirdi.
Fotoğrafın arkasındaki cümleyi yeniden okudum.
Seni hiçbir zaman unutmadım.
Bu sözler bana yazılmış olabilir miydi?
Beni doğuran kadın gerçekten bu muydu?
Ve eğer beni unutmamışsa, neden bütün çocukluğumu başka bir yerde geçirmek zorunda kalmıştım?
Fotoğrafı göğsüme bastırıp gözlerimi kapattım. Cevap aradığım her sorunun arkasından üç yeni soru çıkıyordu. Bir gerçeğe yaklaştığımı düşündüğüm anda başka bir kapı yüzüme kapanıyordu.
Artık bundan yorulmuştum.
Bana hayatım boyunca anlatılanların eksik olduğunu biliyordum. Ama eksik olanın birkaç ayrıntıdan ibaret olmadığını da anlamaya başlamıştım.
Benim hayatımın başlangıcı, birilerinin özellikle sakladığı bir sırdı.
Ve o sırra yaklaşmamı istemiyorlardı.
Sabah olduğunda neredeyse hiç uyumamıştım.
Fotoğrafı yastığımın altına saklamış, gümüş yüzüğü ise boynumdaki ince zincire geçirmiştim. Yüzüğün üzerindeki birbirine geçmiş iki yıldız, sabaha karşı hafifçe parlamıştı. Bunun bir tesadüf olduğuna inanmak istemiştim ama artık tesadüflere güvenemiyordum.
Yatağımdan kalkıp pencereye yürüdüm.
Okulun bahçesi her zamanki gibi görünüyordu. Öğrenciler derslere yetişmek için acele ediyor, öğretmenler koridorlarda dolaşıyor, uzaktaki saat kulesi her zamanki gibi zamanı haber veriyordu.
Her şey normaldi.
Yalnızca ben normal değildim.
Camdaki yansımama baktım. Uykusuz gözlerim, dağılmış saçlarım ve boynumdaki zincirle kendime bile yabancı görünüyordum.
Tam o sırada kapım üç kez çalındı.
Gelenin Damon olduğunu tahmin etmiştim.
Kapıyı açtığımda yanılmadığımı gördüm.
Damon'ın yüzü her zamankinden daha ciddiydi. Elinde eski, koyu renkli bir dosya tutuyordu.
“Bunu nereden buldun?” diye sordum.
“Önce senin gece boyunca ne yaptığını öğrenmem gerekiyor.”
“Beni sorgulamaya mı geldin?”
“Hayır, Julia. Seni uyarmaya geldim.”
Elindeki dosyayı bana uzattı.
Kapağında tek bir ifade yazıyordu:
DOĞUM GECESİ — GİZLİ KAYITLAR
Kalbim hızlandı.
“Bunu nereden buldun?”
“Arşivdeki mühürlü bölmeden. Normalde oraya öğrencilerin girmesi yasak. Ama dosya dün gece kendiliğinden açılmış.”
Kaşlarımı çattım.
“Dosyalar kendiliğinden açılmaz.”
“Ben de öyle düşünüyordum.”
Dosyayı açtım. İçinde sararmış belgeler, birkaç mühürlü sayfa ve tarihleri silinmiş kayıtlar vardı. İlk sayfanın üst kısmında bir hastanenin adı görünüyordu.
AURELİS KRALİYET DOĞUM MERKEZİ
Altında doğum tarihi, saat ve birkaç tıbbi not bulunuyordu. Fakat bebeğin adı yazılması gereken bölüm siyah mürekkeple kapatılmıştı.
Bir sonraki sayfada ise daha ürkütücü bir ifade vardı:
Gece yarısından sonra gerçekleşen güvenlik ihlali nedeniyle bütün doğum kayıtları yeniden düzenlenecektir.
“Güvenlik ihlali ne demek?” diye fısıldadım.
Damon sayfayı dikkatlice inceledi.
“Bilmiyorum. Ama bu kayıtların normal bir hastane olayından bahsetmediği kesin.”
Sayfaları çevirmeye devam ettim. Bir belgede üç kişinin imzası vardı. İsimlerden ikisi tamamen silinmişti. Üçüncüsünün yalnızca baş harfleri kalmıştı.
A. V.
Bu harfleri daha önce görmüştüm.
Aurelis arşivindeki eski notlarda. Mühürlü dosyalarda. Hatta okulun en eski kayıtlarından birinin köşesinde.
“A. V.,” dedim. “Bu kişi kim?”
Damon cevap vermedi.
Başımı kaldırdığımda onun da aynı harflere baktığını gördüm.
“Damon?”
“Bu imzayı tanıyorum.”
“Nereden?”
Bir an sustu. Sanki söyleyeceği şeyin sonuçlarını tartıyordu.
“Çocukken ailemin evinde eski belgeler görmüştüm. Babam, bazı isimlerin hiçbir koşulda yüksek sesle söylenmemesi gerektiğini söylerdi. Bu harfler de o belgelerden birinde vardı.”
“Baban kimden bahsediyordu?”
“Bilmiyorum. Bana anlatmadı.”
Dosyayı kapatmak üzereydim ki sayfaların arasından küçük, katlanmış bir kâğıt düştü.
Üzerinde yalnızca bir cümle yazıyordu.
Doğduğu gece yalnız değildi.
Nefesim kesildi.
Damon kâğıdı benden aldı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden okudu.
“Yalnız değildi,” diye tekrarladım. “Bu ne anlama geliyor?”
“Birileri onun yanında mıydı, yoksa aynı gece başka bir olay mı yaşandı, bilmiyoruz.”
“Peki neden bunu benden sakladılar?”
“Çünkü birilerinin saklamak için çok güçlü bir nedeni vardı.”
“Ve sen bunun normal olduğunu mu düşünüyorsun?”
“Hayır.”
Sesindeki sertlik bir anlığına kayboldu.
“Julia, ben de ne olduğunu öğrenmek istiyorum. Ama bunu yaparken dikkatli olmalıyız. Biri bu kayıtların peşinde olduğumuzu biliyor.”
Dosyanın son sayfasını yeniden açtım.
Orada daha önce fark etmediğim bir işaret vardı: Birbirine dolanan iki yıldızın çevresinde çizilmiş ince bir daire.
Boynumdaki yüzük ısınmaya başladı.
Elimi zincire götürdüğüm anda dosyadaki işaret parladı.
Sonra sayfanın alt kısmında daha önce görünmeyen kelimeler belirdi.
İKİNCİ KAYIT, KUZEY KULESİNDE SAKLIDIR.
Damon yazıyı görünce yüzünü buruşturdu.
“Kuzey Kulesi kapatılalı yıllar oldu.”
“Demek ki orada hâlâ saklanan bir şey var.”
“Ya da bizi oraya çekmek isteyen biri.”
Ona baktım.
“Bana sürekli dikkatli olmamı söylüyorsun. Peki, burada kalırsam ne değişecek? Gerçek kendi kendine kapımı mı çalacak?”
Damon'ın çenesi gerildi.
“Hayır. Ama gerçek bazen onu arayan insanlardan daha tehlikelidir.”
“Ben zaten tehlikenin ortasında büyüdüm, Damon. Sadece bana bunun adını hiç söylemediler.”
Bu kez karşılık vermedi.
Dosyayı çantama koydum. Kuzey Kulesi'ne gitmeye karar vermiştim. Damon bunu fark ettiğinde itiraz edecek gibi oldu ama sonra vazgeçti.
“Tek başına gitmiyorsun,” dedi.
“Bana emir veremezsin.”
“Emir vermiyorum. Ben de geliyorum.”
“Peki. Ama bir şey sakladığını öğrenirsem—”
“Öğrenirsen ne yapacaksın?”
Gözlerimi onunkilere diktim.
“Bir daha sana güvenmeyeceğim.”
Bu sözün onu neden bu kadar etkilediğini anlayamadım. Yüzü bir anlığına değişti; sanki söylemek istediği bir şey vardı ama onu kelimelere dökmekten vazgeçmişti.
Sonra kapıya yöneldi.
“Öyleyse bana güvenmeni gerektirecek bir şey yapmamaya çalışacağım.”
Arkasından bakarken bunun bir söz mü, yoksa yalnızca bir uyarı mı olduğunu bilemedim.
Kuzey Kulesi, okulun diğer bölümlerinden uzakta, eski bahçenin arkasında yükseliyordu.
Yıllardır kullanılmadığı söylenirdi. Pencereleri kararmış, taş duvarlarını sarmaşıklar kaplamıştı. Ana girişine ağır bir mühür yerleştirilmişti.
Kuleye yaklaştığımızda havanın değiştiğini hissettim.
Rüzgâr yoktu ama ağaçların dalları hareket ediyordu. Bahçedeki kuş sesleri bir anda kesilmişti.
“Burası hiç de terk edilmiş gibi görünmüyor,” dedim.
Damon çevreyi dikkatlice inceledi.
“Çünkü terk edilmekle kapatılmak aynı şey değil.”
Mührün önüne geldik. Taşın üzerine kazınmış eski yazılar, yüzüğüm yaklaştıkça soluk bir ışıkla belirmeye başladı.
Zinciri boynumdan çıkarmadım. Yüzüğü avucumda tutup mührün ortasına yaklaştırdım.
Taşın içinden derin bir titreşim yayıldı.
Ardından mühür çatladı.
Damon geriye çekildi.
“Bunu sen mi yaptın?”
“Sanırım.”
Taş kapı ağır ağır açıldı. İçeriden soğuk bir hava yükseldi; toz ve eski kitap kokusu yüzümüze çarptı.
İçeri adım attığımızda duvarlardaki meşaleler birer birer yandı.
Kulenin ortasında dönen taş bir merdiven vardı. Basamakların üzerinde ince gümüş çizgiler uzanıyordu. En üst kattan belli belirsiz bir ışık geliyordu.
Oraya doğru ilerledik.
Her basamakta yüzüğün sıcaklığı biraz daha artıyordu. Sanki kule beni tanıyordu.
Bu düşünce bile ürkütücüydü.
En üst kata ulaştığımızda küçük, yuvarlak bir odayla karşılaştık. Duvarları eski portrelerle kaplıydı. Portrelerde farklı yaşlarda insanlar vardı; bazıları kraliyet giysileri giyiyor, bazıları ellerinde büyü sembolleri tutuyordu.
Hepsinin altında aynı arma bulunuyordu.
Aurelis.
Odanın tam ortasında siyah bir masa duruyordu. Üzerinde camdan yapılmış bir kutu vardı.
Kutunun içinde ikinci bir dosya bulunuyordu.
Fakat kutuya yaklaşamadan duvardaki portrelerden biri konuştu.
“Geç kaldın.”
Olduğum yerde donakaldım.
Portredeki yaşlı kadın, gümüş saçlarını ensesinde toplamıştı. Bakışları doğrudan bana çevrilmişti.
“Sen kimsin?” diye sordum.
“Bu sorunun cevabı, senin kim olduğundan daha az önemli.”
“Beni tanıyor musun?”
Kadın başını hafifçe eğdi.
“Ben seni değil, taşıdığın işareti tanıyorum.”
Bakışları boynumdaki yüzüğe kaydı.
“Onu sana kim verdi?”
“Bilmiyorum. Bulduğum bir kutunun içindeydi.”
“Demek ilk kapıyı açtın.”
Damon bir adım öne çıktı.
“Bize ne olduğunu anlat.”
Kadın ona baktı. Gözlerindeki ifade değişti; sanki Damon'ın varlığını yeni fark etmişti.
“Senin burada ne işin var?”
“Julia'yla geldim.”
“Bu, neden burada olduğunu açıklamıyor.”
Damon cevap vermedi.
Kadın tekrar bana döndü.
“Dinle beni, çocuk. Burada bulacağın her şey gerçeği söylemeyecek. Bazı kayıtlar bilerek değiştirilmiştir. Bazılarıysa gerçeği saklamak için değil, onu korumak için mühürlenmiştir.”
“Benim doğduğum gece ne oldu?”
Portredeki kadın uzun süre sustu.
“Bir anlaşma bozuldu. Bir aile parçalandı. Ve birileri, geleceğin kendi ellerinde kalması için geçmişi değiştirdi.”
“Kim yaptı bunu?”
“İsimleri öğrenmeye hazır değilsin.”
“Buna ben karar veririm!”
Sesim odada yankılandı.
Yüzüğüm birden parladı. Cam kutunun üzerinde ince çatlaklar belirdi.
Yaşlı kadın ilk kez endişeli göründü.
“Hayır,” diye fısıldadı. “Bu kadar erken olmamalıydı.”
Kutunun kapağı açıldı.
İçindeki dosya havaya yükselerek önümde durdu. Kapağında adım yazıyordu.
JULIA GARCIA — DOĞUM KAYDI
Dosyayı açtığımda ilk sayfada doğum tarihim ve saatim vardı. İkinci sayfada hastane mührü bulunuyordu.
Üçüncü sayfaya geldiğimde parmaklarım soğudu.
Bebeğin kimliği güvenlik gerekçesiyle değiştirilmiştir.
Altındaki bölümde bir isim yazıyordu.
Fakat isim, tam gözlerimi üzerine çevirdiğim anda siyah bir lekeyle kaplandı.
Sanki görünmesini istemeyen bir güç hâlâ çalışıyordu.
“Hayır,” dedim. “Hayır, bunu yapamazsın.”
Sayfayı çevirdim. Sonraki bölümde bir kayıt numarası vardı.
017-B
Aynı numara, daha önce bulduğumuz belgede de geçiyordu.
Ardından bir cümle belirdi.
Çocuğun korunması için bütün aile bağlantıları silinecektir.
Aile bağlantıları.
Yalnızca ismim değil, ailemle aramdaki bağlar da mı silinmişti?
Bir sonraki sayfa boştu. Ancak yüzüğümü kâğıda yaklaştırdığımda harfler yavaşça ortaya çıktı.
Eğer bu kaydı okuyorsan, seni saklayanların hepsi düşmanın değildir. Seni arayanların hepsi de dostun değildir.
Altında başka bir cümle vardı.
Gerçeğin tamamı doğum kaydında değil, tanığın hafızasındadır.
“Tanık kim?” diye sordum.
Portredeki kadın gözlerini kapattı.
“Onu bulduğunda, seni neden terk ettiğini değil, neden geri dönemediğini sor.”
“Kimden bahsediyorsun?”
Kadın cevap vermeden portre karardı.
Aynı anda kuledeki bütün meşaleler söndü.
Damon kolumdan tutarak beni masadan uzaklaştırdı.
“Birisi geliyor.”
Merdivenlerden ağır adımlar yükseliyordu.
Bir değil, birkaç kişi.
Damon beni odanın arkasındaki dar geçide çekti. Duvarın içinde gizli bir kapı açıldı ve ikimiz karanlık bir bölmeye girdik.
Kapı kapanırken dışarıdan bir ses duyuldu.
“Dosya açılmış.”
Başka biri cevap verdi.
“Yüzük de etkinleşmiş.”
“Öyleyse artık bekleyemeyiz.”
Ayak sesleri odaya girdi. Birkaç saniye boyunca yalnızca kâğıtların hışırtısı duyuldu.
Sonra ilk ses yeniden konuştu.
“Buraya gelmişler.”
Bir sandalye devrildi.
“Julia Garcia.”
Adımı söylerken sesinde öfke yoktu. Daha kötüsü vardı.
Kesinlik.
Sanki beni yıllardır tanıyordu.
Damon'ın eli kolumun üzerinde gerildi. İkimiz de nefesimizi tutmuştuk.
“Onu bulmadan önce kayıtları yok etmeliyiz,” dedi ikinci kişi.
“Hayır,” diye karşılık verdi ilki. “Kayıtlar kalacak. Kızın onları bulduğunu bilmesi gerekiyor.”
“Peki ya diğer kayıt?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Onu kimsenin bulmasına izin vermeyin.”
Kalbim göğsümde sertçe çarpıyordu.
Diğer kayıt.
İkinci varis.
İkinci yıldız.
Ve bütün bunların ortasında, bana söylenmeyen bir hayat.
Dışarıdaki kişiler odadan ayrılana kadar bekledik. Adımlar uzaklaştığında Damon gizli kapıyı araladı.
Oda boştu.
Ama dosya gitmişti.
Masada yalnızca küçük, siyah bir kâğıt kalmıştı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
BİR SONRAKİ GERÇEK, SENİ BÜYÜTEN KİŞİNİN SAKLADIĞI SIRDA.
Yazıyı okuduğum anda aklıma tek bir kişi geldi.
Aurora.
Beni çocukluğumdan beri koruyan, bana büyüyü öğreten ve geçmişim hakkında bildiklerinin yalnızca bir kısmını anlatan kadın.
Bana her zaman güvenebileceğimi söylemişti.
Ama şimdiye kadar hiç kimseye sormadığım bir soru vardı.
Aurora beni gerçekten koruyor muydu?
Yoksa bana gerçeği söylememesi için verilen görevi mi yerine getiriyordu?
Kuleden çıkarken Damon yanıma yaklaştı.
“Ne yapacaksın?”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Aurora'yla konuşacağım.”
“Ya sana yalan söylüyorsa?”
“Bunu öğrenmenin tek bir yolu var.”
Bahçeye çıktığımızda gökyüzü kararmaya başlamıştı. Okulun pencerelerinde ışıklar yanıyor, uzaktan öğrencilerin sesleri geliyordu.
Her şey eskisi gibi görünüyordu.
Ama artık biliyordum ki bu okulun duvarları yalnızca dersleri ve büyüleri saklamıyordu.
İçlerinde silinmiş isimler, değiştirilmiş hayatlar ve hâlâ yaşayan sırlar vardı.
Benim hayatım da bunlardan biriydi.
Yürümeye başladım. Boynumdaki yüzük artık soğumuştu. Fakat avucumda, kulede bulduğum siyah kâğıdın bıraktığı ince bir yanma hissi vardı.
Kâğıdı son kez açtım.
Daha önce görünmeyen bir satır belirmişti.
Aurora'ya soracağın ilk soru şu olsun: O gece beni neden tek başına götürdün?
Durduğum yerde kaldım.
Tek başına götürdü mü?
Demek ki Aurora, doğduğum gece oradaydı.
Belki de beni benden önce tanıyordu.
Başımı kaldırdığımda okulun en üst katındaki pencerelerden birinde bir siluet gördüm.
Biri bizi izliyordu.
Siluet perdeyi kapatmadan önce elini cama koydu. Avucunun içinde iki yıldızın birbirine geçtiği aynı işaret vardı.
Sonra ışık söndü.
Ve ben ilk kez, gerçeği öğrenmekten korktuğumu kabul ettim.
Çünkü belki de aradığım cevaplar, beni korumak için hayatım boyunca güvendiğim insanların içinde saklıydı.
Ama artık geri dönmeyecektim.
Doğduğum gece ne olduğunu öğrenecektim.
Kim olduğumu da.
Bana ait olan gerçeği kimsenin bir kez daha elimden almasına izin vermeyecektim