KAYITTAKİ BOŞLUK

Bazı sırlar, onları öğrendiğin anda hayatını değiştirmez.
Önce zihninin bir köşesine yerleşirler. Sonra en olmadık anlarda kendilerini hatırlatırlar. Bir kelimede, yabancı bir bakışta, hiç tanımadığın birinin söylediği tuhaf bir cümlede…
Ve sen, bütün bunların tesadüf olduğuna inanmak isterken bir şeylerin yanlış olduğunu çoktan anlamışsındındır.
Benim sırrım ise masamın üzerinde duran mavi bir kitaptı.
Kapağında ikiye bölünmüş bir daire vardı. Bir yarısı aydınlık, diğer yarısı karanlıktı. Dördüncü bölümde gördüğüm o mühürle aynıydı. Kitabın sayfalarında ne bir yazar adı ne de nereden geldiğine dair bir işaret bulunuyordu.
Yalnızca birkaç cümle.
Bazı çocuklar dünyaya bir kez gelmez.
İkinci kayıt henüz tamamlanmadı.
Ve son sayfada beliren o mesaj:
Julia, yalnız değilsin.
Ama yanında olduğunu düşündüğün herkes de senin tarafında değil.
Kitabı kapattım.
Sonra yeniden açtım.
Bazen insan, gördüğü şeyin değişmesini beklerdi. Sanki bir kez daha bakarsa kelimeler başka bir anlama gelecek, harfler yer değiştirecek ve korkunç görünen gerçek sıradanlaşacaktı.
Ne yazık ki kitap aynı şeyleri söylüyordu.
“Peki,” diye mırıldandım kendi kendime. “Madem benimle oyun oynamak istiyorsunuz, oynayalım.”
Kitabı yatağımın altındaki boşluğa saklamayı düşündüm. Fakat bu fikirden vazgeçtim. Odama giren birinin ilk bakacağı yerlerden biri orası olabilirdi. Bunun yerine kitabı, okulun sıradan ders kitaplarının arasına yerleştirdim. Dışarıdan bakıldığında hiçbir farkı yoktu.
Ardından masama oturup defterimi açtım.
Dördüncü bölümden beri aklımda tuttuğum bütün bilgileri tek tek yazdım.
Rosewood Hospital.
Garcia.
İkinci doğum kaydı.
İKİLİ mührü.
Ve benimle aynı doğum tarihini taşıyan, adı karartılmış çocuk.
Son kelimenin altını iki kez çizdim.
Çocuk.
Kimin çocuğu olduğunu bilmiyordum. Adını bilmiyordum. Nerede yaşadığını, nasıl göründüğünü, hatta hâlâ hayatta olup olmadığını bile bilmiyordum.
Ama bir şeyi biliyordum.
Benden saklanan bir şey vardı.
Ve ben, birinin benim hayatımla ilgili kararlar vermesinden nefret ederdim.
Ertesi sabah Evermore Institute her zamanki kadar kusursuz görünüyordu.
Uzun koridorlarda öğrenciler dolaşıyor, duvarlardaki büyülü tablolar kendi aralarında konuşuyor, tavandaki küçük yıldızlar gün ışığına rağmen parlamaya devam ediyordu. Dışarıdan bakan biri için burası büyüleyici bir yerdi.
Benim içinse giderek daha fazla kilitli kapıya benzeyen bir yere dönüşüyordu.
Kahvaltıda Damon’ı buldum. Önünde duran ekmeği küçük parçalara ayırıyor, bir yandan da masanın diğer tarafındaki öğrencileri izliyordu.
Beni görünce kaşlarını kaldırdı.
“Yine mi uykusuz kaldın?”
“Yüzümden mi belli oluyor?”
“Biraz.”
“Ne kadar hoş. Demek ki artık yüzüm de bana ihanet ediyor.”
Damon hafifçe güldü. Ben otururken bakışları ellerime kaydı. Defterimi koltuğumun altında tutuyordum. İçinde yazdığım listeyi görmesini istemiyordum.
Aslında ona güvenip güvenmediğimi bilmiyordum.
Bazen yanımda olmasını istiyordum. Bazen de onun, hakkımda bilmemesi gereken şeyleri öğrenmesinden rahatsız oluyordum.
Bu iki duygu arasında bir karar vermek zorunda değildim.
Şimdilik.
“Dün gece bir şey buldun mu?” diye sordu.
Kaşığımla tabağımdaki yemeği karıştırdım.
“Bir şeyler.”
“Julia.”
“Damon.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda başını iki yana salladı. “Pekâlâ. Her şeyi kendin çözmek istiyorsan seni zorlamayacağım.”
Söylediği şeyin beni rahatlatması gerekirdi. Bunun yerine içimde garip bir huzursuzluk oluştu.
Çünkü onun peşimden gelmesini istemiyordum ama vazgeçmesini de istemiyordum.
İnsanlar gerçekten çok yorucuydu.
Ders zili çaldığında ayağa kalktım.
O gün ilk dersimiz büyü tarihi, ikinci dersimizse büyü kontrolüydü. Normal şartlarda ikisini de severdim. Fakat artık derslerde anlatılanlarla okulun gizlediği gerçekleri birbirinden ayırmakta zorlanıyordum.
Belki de öğretmenlerimiz bize yalan söylemiyordu.
Belki yalnızca gerçeğin işlerine gelmeyen kısımlarını anlatmıyorlardı.
Bence bu, daha tehlikeliydi.
Büyü tarihi dersinde öğretmenimiz, okulun kuruluşundan söz ediyordu.
Evermore Institute’un yüzlerce yıl önce, büyü yeteneğine sahip çocukları eğitmek amacıyla kurulduğunu anlattı. İlk kurucuların büyüyü korumak ve gelecek nesillere aktarmak istediklerini söyledi.
Sınıftaki öğrencilerin çoğu bu hikâyeyi daha önce defalarca dinlemişti. Bazıları not alıyor, bazılarıysa gizlice arkadaşlarıyla konuşuyordu.
Ben tahtaya yansıtılan eski okul resmine bakıyordum.
Resimdeki bina, bugünkü okuldan çok daha küçüktü. Çevresinde yüksek duvarlar, arkasında yoğun bir orman vardı. Giriş kapısının üzerinde de aynı sembol bulunuyordu.
İkiye bölünmüş daire.
Bir tarafı açık, diğer tarafı koyu.
Kalemimi elimden düşürdüm.
Öğretmenin sesi uzaktan geliyormuş gibi duyuluyordu.
“Kuruluş dönemine ait bazı kayıtlar günümüze ulaşmamıştır. Özellikle ilk öğrencilerin kabul süreçlerine ilişkin belgeler eksiktir.”
Eksiktir.
Bu kelimeyi artık duymak istemiyordum.
Önce doğum kaydım eksikti. Sonra ikinci çocukla ilgili bilgiler karartılmıştı. Şimdi de okulun kuruluş belgeleri…
Sanki birileri aynı hikâyenin parçalarını tek tek ortadan kaldırmıştı.
Elimi kaldırdım.
Öğretmen Chloe bana döndü.
“Evet, Julia?”
“İlk öğrencilerin aileleri biliniyor muydu?”
Sınıfta birkaç kişi bana baktı. Sorunun neden bu kadar ilgimi çektiğini açıklayamazdım.
Chloe kısa bir süre düşündü.
“Bazı ailelerin kayıtları korunmuş. Bazılarınınkiyse kaybolmuş.”
“Nasıl kaybolmuş?”
“Zaman içinde belgeler zarar görmüş olabilir. Eski arşivlerde bu tür şeyler yaşanır.”
“Peki, aynı tarihte doğan iki çocuk varsa?”
Bu kez sınıf sessizleşti.
Chloe’nin yüzünde küçücük bir değişiklik oldu. Çok kısa sürdü. Başka biri fark etmeyebilirdi.
Ben fark ettim.
“Bu, doğum tarihinin aynı olmasının tek başına bir anlam taşıdığı anlamına gelmez,” dedi. “Neden sordun?”
Omuz silktim.
“Merak ettim.”
Bana birkaç saniye daha baktıktan sonra derse devam etti.
Ben de defterime eğildim.
Öğretmenimin cevabı beni ikna etmemişti. Daha doğrusu, soruma cevap vermemişti.
Ve bir yetişkin, basit bir soruya cevap vermekten kaçınıyorsa iki ihtimal vardı.
Ya cevabı bilmiyordu…
Ya da biliyordu ve benim öğrenmemi istemiyordu.
Ders bittiğinde Damon beni koridorun sonunda yakaladı.
“Bugün tuhaf sorular soruyorsun.”
“Bugün mü?”
“Tamam, her gün.”
“Daha iyi.”
Yürümeye devam ettim. O da yanımda yürüdü.
“İkinci kayıtla ilgili bir şey mi öğrendin?” diye sordu.
Duraksadım.
“Sen neden hâlâ bunun peşindesin?”
“Çünkü sen peşindesin.”
Bu kadar basit söylemişti.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Damon bazen insanı sinirlendirecek kadar kolay davranıyordu. Ben her şeyi düşünür, ihtimalleri hesaplar, bir cümleyi söylemeden önce bile kaç farklı sonuç doğurabileceğini tartardım.
O ise bazen yalnızca birinin yanında yürümeyi yeterli buluyordu.
“Arşive tekrar gitmemiz gerekiyor,” dedim sonunda.
Damon’ın yüzündeki ifade ciddileşti.
“Bu gece mi?”
“Evet.”
“Ya bizi yakalarlarsa?”
“Yakalanmamaya çalışırız.”
“Harika bir plan.”
“Teşekkür ederim. Üzerinde saatlerce çalıştım.”
Güldü.
Ben gülmedim ama dudaklarımın kenarındaki küçük kıpırtıyı da engelleyemedim.
Sonra ayrıldık.
Damon dersine giderken ben kütüphaneye yöneldim.
Çünkü o gün yalnızca ikinci kaydı bulmak istemiyordum.
Kayıtların neden saklandığını öğrenmek istiyordum.
Evermore Institute’un kütüphanesi, okulun en eski bölümlerinden biriydi. Raflar tavana kadar yükseliyor, merdivenler kendi kendine hareket ediyor, bazı kitaplar yanlış kişilerin eline geçmemek için kapaklarını sıkıca kapatıyordu.
Kütüphanenin arka kısmında, öğrencilerin pek uğramadığı tarih bölümüne gittim.
Aradığım şeyin tam olarak ne olduğunu bilmiyordum. Kuruluş belgeleri mi, eski öğrenci listeleri mi, doğum kayıtları mı…
Bildiğim tek şey, okulun geçmişinde bir yerlerde cevabın saklı olduğuydu.
Rafların üzerinde solmuş etiketler vardı.
Kuruluş Dönemi.
Eski Öğrenciler.
Büyü Yasaları.
Arşiv Düzenlemeleri.
Son etiketi görünce durdum.
Bir kitap çektim. Ardından diğerini.
Sayfalar arasında okulun eski kuralları, arşivlerin taşınması ve kayıtların sınıflandırılması hakkında bilgiler bulunuyordu.
İlk başta hiçbir şey dikkatimi çekmedi.
Sonra bir başlık gördüm.
Eşleştirilmiş Kayıtların Muhafazası.
Kitabı hemen masaya koydum.
Sayfayı çevirdim.
Metnin bazı bölümleri silinmişti. Bazı satırların üzeri mürekkeple kapatılmış, bazı sayfalar da dikkatlice kesilmişti. Ancak ortalarda bir yerde birkaç cümle hâlâ okunabiliyordu.
Belirli koşullarda oluşturulan kayıtlar birbirinden bağımsız değerlendirilemez.
Altındaki satırda şunlar yazıyordu:
Bir kaydın tamamlanması, ilişkili diğer kaydın doğrulanmasına bağlıdır.
Kalbim hızlandı.
İlişkili diğer kayıt.
İkinci kayıt.
Bir sonraki paragrafın tamamı karalanmıştı. Sayfanın kenarında ise küçük bir sembol bulunuyordu.
İkiye bölünmüş daire.
Altında tek bir kelime vardı.
İKİLİ.
Sandalyemi geriye ittim.
Bir süre yalnızca sayfaya baktım.
Okulun arşivinde gördüğüm mühür, doğum kaydımda gördüğüm mühür ve şimdi bu kitapta karşıma çıkan işaret aynıydı. Bunun sıradan bir süsleme olması mümkün değildi.
Defterimi çıkardım ve bulduğum cümleleri yazdım.
Tam kitabı kapatacakken arka kapağın içine sıkıştırılmış ince bir kâğıt fark ettim.
Kâğıdı dikkatlice çıkardım.
Üzerinde tek bir tarih vardı.
Benim doğum tarihim.
Altında ise iki ayrı numara yazılıydı.
Birinin üzeri çizilmişti.
Diğerinin yanına kırmızı mürekkeple şu not düşülmüştü:
Doğrulama bekleniyor.
Kâğıdı cebime koydum.
Artık tesadüflerden söz edemezdik.
Kütüphaneden çıkarken birinin beni izlediğini hissettim.
Bu his yeni değildi. Son günlerde koridorlarda yürürken, yemek yerken, hatta odamda tek başıma otururken bile aynı huzursuzluğu yaşıyordum.
Başımı çevirdiğimde kimseyi göremedim.
Rafların arasında yalnızca birkaç öğrenci vardı. Bir görevli, masanın üzerinde bırakılmış kitapları topluyordu.
Yürümeye devam ettim.
Koridorun köşesine geldiğimde duvardaki tabloda duran yaşlı büyücü gözlerini bana çevirdi.
“Geçmişin kapısını açanlar,” dedi, “içeride ne bulacaklarını her zaman bilemezler.”
Durup tabloya baktım.
“Bana mı söylüyorsunuz?”
Yaşlı büyücü cevap vermedi. Yeniden resimdeki eski kitaplarına döndü.
İç çektim.
Bu okulda tablolar bile gereksiz derecede dramatikti.
Yine de söyledikleri aklımda kaldı.
Çünkü ben kapıyı çoktan açmıştım.
Ve içeride ne olduğunu öğrenmeden geri dönmeye niyetim yoktu.
Akşam olduğunda Damon’la eski koridora giden merdivenlerde buluştuk.
Elimde küçük bir fener vardı. Büyüyle ışık oluşturabilirdim ama son günlerde yaptığım her büyünün birileri tarafından fark edilebileceğini düşünmeye başlamıştım.
Bunu Damon’a söylemedim.
O da bana gün boyunca nerede olduğumu sormadı.
Birlikte ilerledik.
Özel arşive ulaşmadan önce, geçen gece bizi neredeyse yakalayan yetişkinin geçtiği koridordan geçmemiz gerekiyordu. Bu kez daha dikkatliydik.
Kapının önünde durduğumuzda Damon çevreyi kontrol etti.
“İçeride biri varsa?”
“Geri döneriz.”
“Ya çıkış yolumuz kapanırsa?”
“Damon, biraz iyimser olabilir misin?”
“Seninle bir yere gizlice girerken mi?”
“Özellikle o zaman.”
Kapının kilidine dokundum.
Geçen sefer kullandığım büyüyü tekrarladım. Kilidin içinden hafif bir titreşim geçti ve kapı sessizce açıldı.
İçeri girdik.
Raflar karanlıkta yükseliyordu. Tozlu dosyalar, mühürlü kutular ve eski defterler her yeri doldurmuştu. Aradığımız dosyanın hangi rafta olduğunu bilmiyorduk. Bu nedenle önce doğum kayıtlarının bulunduğu bölüme yöneldik.
Geçen sefer gördüğümüz çekmece hâlâ oradaydı.
Ancak bu kez üzerinde yeni bir mühür bulunuyordu.
Kırmızı bir mühür.
İkiye bölünmüş daire.
Altında da aynı kelime:
İKİLİ.
Damon yanıma geldi.
“Bunu daha önce görmüş müydün?”
“Evet.”
“Nerede?”
“Her yerde.”
Bana baktı ama açıklama yapmadım.
Çekmeceyi açmayı denedim. Kilitliydi.
Daha önce kullandığım büyü işe yaramadı. İkinci denememde çekmecenin kenarlarında ince ışık çizgileri belirdi. Üçüncü denememdeyse elimde tuhaf bir sıcaklık hissettim.
Sanki çekmece beni tanıyordu.
Bu düşünce saçmaydı.
Eşyalar insanları tanımazdı.
En azından normalde.
Parmaklarımı mührün üzerine koydum.
Bir anda odadaki bütün ışıklar söndü.
Damon kolumu tuttu.
“Julia!”
Cevap veremedim.
Mührün içindeki iki yarım daire gözlerimin önünde belirdi. Biri gümüş gibi parlıyor, diğeri neredeyse tamamen karanlıkta kalıyordu.
Sonra kulağımın dibinde, kime ait olduğunu anlayamadığım bir ses duydum.
Bir kayıt tek başına tamamlanamaz.
Gözlerimi kapattım.
Işıklar yeniden yandığında çekmece açılmıştı.
Damon elimden tutmaya devam ediyordu.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Yalan söylemiştim.
Elim hâlâ titriyordu.
Çekmecenin içinde birkaç dosya vardı. Üzerlerindeki numaralar birbirini takip etmiyordu. Bazı dosyaların yerinde boşluklar bulunuyordu.
İlk dosyayı açtım.
İçinde yalnızca birkaç sayfa vardı. Bir büyücünün eğitim geçmişi, yetenek değerlendirmesi ve okuldan ayrılma tarihi yazılıydı.
İkinci dosya da aynı şekildeydi.
Üçüncüsünü açtığımda nefesim kesildi.
Üzerinde benim adım yazıyordu.
JULIA GARCIA — ÖZEL DEĞERLENDİRME
Dosyanın içindeki ilk sayfada, okulda gösterdiğim büyü yeteneklerine ilişkin bilgiler bulunuyordu. İkinci sayfada davranış değerlendirmeleri vardı.
Üçüncü sayfa ise neredeyse tamamen boştu.
Yalnızca en üstte bir başlık bulunuyordu.
KARANLIK EĞİLİM VE UYUMSUZLUK DEĞERLENDİRMESİ
Altında kırmızı bir not vardı.
Gözlem sürdürülmeli. Öğrencinin geçmişine ilişkin bilgiler kendisiyle paylaşılmamalıdır.
Dosyayı daha sıkı tuttum.
Demek beni yalnızca izlemiyorlardı.
Benim hakkımda raporlar hazırlıyorlardı.
Benden habersiz.
Belki de doğduğum günden beri.
Damon sayfayı omzumun üzerinden okudu. Yüzü ciddileşti.
“Julia, bu normal değil.”
“Bunu fark ettiğine sevindim.”
Dosyanın son sayfasını çevirdim.
Orada iki ayrı kutucuk vardı.
İlkinde:
Birinci kayıt: Aktif.
İkincisinde:
İkinci kayıt: Beklemede.
İkinci kutucuğun altında tarih bulunuyordu. Benim doğum tarihim.
Fakat bu kez başka bir şey daha vardı.
Sayfanın alt köşesine küçük harflerle bir not eklenmişti:
Bağlantı doğrulanırsa bütün kayıtlar yeniden açılacaktır.
Damon’ın yüzüne baktım.
İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.
Bu dosyanın içinde benim bilmediğim bir hayat vardı.
Belki de yalnızca benimki değil.
Tam o sırada koridordan ayak sesleri geldi.
Damon dosyayı kapattı. Ben de çekmeceyi iterek yerine oturttum.
Kapının altından bir gölge geçti.
Sonra bir ses duyduk.
“Bu bölümde kim var?”
Damon elimi tuttu ve rafların arasına çekti. Nefesimizi tutarak bekledik.
Kapı açıldı.
İçeri giren kişinin ayakkabılarını görebiliyordum. Koyu renkli, parlak ve kusursuzdu. Birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Yine mi?” diye mırıldandı.
Bir dosyanın kapağı açıldı.
Ardından kâğıtların çevrilme sesi duyuldu.
“Bu kayıt burada olmamalıydı.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra dosya sertçe kapatıldı.
“Henüz değil.”
Ayak sesleri uzaklaştı. Kapı kapandı.
Damon’la birkaç dakika daha saklandık. Sonunda koridorun boş olduğundan emin olunca dışarı çıktık.
Bu kez dosyayı yanımıza almadık.
Ama artık elimizde yeterince bilgi vardı.
Okul, benimle ilgili bir şeyi saklıyordu.
Ve o şey, aynı doğum tarihine sahip başka bir kayıtla bağlantılıydı.
Ertesi gün kendimi normal davranmaya zorladım.
Derslere girdim. Sorulara cevap verdim. Yemek yedim. Arkadaşlarımla konuştum.
Bütün bunları yaparken zihnimde tek bir cümle dönüp duruyordu.
Henüz değil.
Bizi arşivde yakalayan kişi bu kaydı biliyordu. Dosyanın orada bulunmaması gerektiğini söylemişti.
Demek ki birileri kayıtları değiştirmişti.
Belki de ikinci kayıt hiçbir zaman tamamlanmayacaktı.
Öğleden sonra büyü kontrolü dersinde öğretmenimiz, öğrencilerden küçük bir nesneyi havada tutmalarını istedi.
Sıra bana geldiğinde masanın üzerindeki taşı kaldırdım.
Taş önce yavaşça yükseldi.
Sonra birden ikiye ayrıldı.
Sınıftan şaşkınlık sesleri yükseldi.
Taşın parçaları havada asılı kalmıştı. Aralarında ince, gümüş renkli bir ışık çizgisi vardı.
Elimi indirdiğimde parçalar masaya düştü.
Öğretmen Chloe yanıma geldi.
“Bunu nasıl yaptın?”
“Taşı kaldırmamı istemiştiniz.”
“Taşı ikiye ayırmanı değil.”
“Bunu bilerek yapmadım.”
Chloe masanın üzerindeki parçaları inceledi. Ardından bana baktı.
“Son günlerde büyülerin normalden farklı tepki veriyor. Kendini fazla zorlamamalısın.”
Başımı salladım.
Ama onun söylediği şeyin tamamına inanmadım.
Çünkü taşı ayırdığım anda aynı hissi yaşamıştım.
Mührün önünde hissettiğim sıcaklık.
İki parçanın arasında oluşan gümüş ışık.
Birbirinden ayrılmış ama görünmez bir bağla birbirine bağlıymış gibi duran iki parça.
Ders boyunca bu görüntüyü zihnimden atamadım.
Belki de benim büyümde bir sorun vardı.
Belki de okulun sakladığı kayıtlarla benim gücüm arasında bir bağlantı bulunuyordu.
Her iki ihtimal de hoşuma gitmemişti.
O akşam odama döndüğümde yatağımın üzerinde bir kâğıt buldum.
Üzerinde ismim yazıyordu.
Kâğıdı açtım.
Aramayı bırak.
Altında başka hiçbir şey yoktu.
Ne mühür ne imza ne de bir açıklama.
Kâğıdı ters çevirdim. Arkası boştu.
Bir süre elimde tuttum.
Sonra güldüm.
Gerçekten güldüm.
Çünkü birileri, bana ne yapacağımı söyleyebileceklerini düşünüyordu.
Bu okulda doğmuş, büyümüş ve bütün hayatı boyunca başkalarının belirlediği kurallara göre yaşamış olabilirdim.
Ama bu, sonsuza kadar öyle kalacağım anlamına gelmiyordu.
Kâğıdı masanın üzerine bıraktım.
Ardından mavi kitabı çıkardım.
Sayfalarını bir kez daha çevirdim. Daha önce görmediğim bir şey arıyordum. Belki gizli bir yazı, belki görünmez mürekkeple yazılmış bir mesaj…
Son sayfaya geldiğimde durdum.
Daha önce boş olan sayfanın alt kısmında yeni bir cümle belirmişti.
İlk kapı açıldı.
Altında ise bir yön tarifi vardı.
Kuzey Kulesi — Eski Gözlem Odası.
Kitabı kapattım.
Kuzey Kulesi, öğrencilerin girmesine izin verilmeyen bölümlerden biriydi. Eski gözlem odası hakkında da pek bir şey bilmiyordum. Söylentilere göre yıllar önce gökyüzündeki büyülü değişimleri incelemek için kullanılmış, sonra aniden kapatılmıştı.
Nedenini kimse anlatmıyordu.
Tabii ki gitmem gerekiyordu.
Ama bu kez tek başıma gitmeyecektim.
Damon’ı bulmam uzun sürmedi.
Bahçenin arkasındaki taş merdivenlerde oturuyordu. Elinde küçük bir kutu vardı. Beni görünce kutuyu cebine koydu.
“Ne saklıyorsun?”
“Hiçbir şey.”
“Harika. Demek ikimiz de birbirimizden bir şeyler saklıyoruz.”
Damon gözlerini kıstı.
“Bir şey mi oldu?”
Ona kâğıdı ve kitapta beliren yeni mesajı gösterdim.
Okudukça yüzündeki ifade değişti.
“Bunu kim bıraktı?”
“Bilmiyorum.”
“Peki, şimdi ne yapacaksın?”
“Kuzey Kulesi’ne gideceğim.”
“Hayır.”
Cevabı o kadar hızlı vermişti ki kaşlarımı kaldırdım.
“Pardon?”
“Oraya tek başına gitmeyeceksin.”
“Ben zaten—”
“Julia, orası yıllardır kapalı. Hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Bizi özel arşivde yakalayan kişi hâlâ peşimizde olabilir.”
Bir an sustum.
Damon’ın endişesi gerçekti. Bunu yüzünden anlayabiliyordum.
Ama korkusunun benim kararlarımı değiştirmesine izin vermeyecektim.
“Gelmek zorunda değilsin,” dedim.
Ayağa kalktı.
“Seninle geliyorum.”
“Az önce hayır dedin.”
“Fikrimi değiştirdim.”
Başımı salladım.
“Bir gün seninle anlaşabileceğime gerçekten inanacağım.”
“Ben de o günü bekliyorum.”
Birlikte merdivenlerden indik.
Kuzey Kulesi’ne o gece gitmeyecektik. Önce girişleri, koridorları ve güvenlik büyülerini öğrenmemiz gerekiyordu.
Bu kez acele etmeyecektim.
Çünkü artık yalnızca bir dosyanın peşinde değildim.
Beni izleyenleri bulmak istiyordum.
Ve bana neden susmam gerektiğini söyleyenlerin kim olduğunu öğrenmek.
Gece yatağıma uzandığımda odanın karanlığı beni rahatsız etmedi.
Karanlıktan korkmazdım.
İnsanların karanlıkta sakladığı şeylerden de eskisi kadar korkmuyordum.
Asıl korkutucu olan, bazen gerçeğin gözlerinin önünde durması ve senin onu tanımaman olurdu.
Mavi kitabı yastığımın altına koydum.
Gözlerimi kapatmak üzereyken sayfaların hışırtısını duydum.
Kitap kendi kendine açılmıştı.
Odanın içinde kimse yoktu.
Yavaşça doğruldum.
Sayfanın ortasında yeni bir cümle belirdi.
İkinci kayıt seni aramıyor, Julia.
Bir sonraki satır harf harf ortaya çıktı.
O da senin gibi kendisine söylenen yalanların içinde büyüyor.
Nefesimi tuttum.
Son satır belirdiğinde parmaklarım kitabın kenarına kenetlendi.
Bir gün karşı karşıya geldiğinizde, hanginizin gerçeği ilk hatırlayacağını kimse bilmiyor.
Sayfa sessizce kapandı.
Odanın içi yeniden karanlığa gömüldü.
Bir süre hiçbir şey yapmadan oturdum.
Aklımda dönüp duran sorulara cevap bulamıyordum. Her yeni bilgi, beni gerçeğe biraz daha yaklaştırmak yerine daha büyük bir bilinmezliğin içine sürüklüyordu.
İkinci çocuk...
Benimle aynı gece doğan, kim olduğunu bile bilmediğim o çocuk kimdi?
Yaşıyor muydu?
Beni tanıyor muydu?
Yoksa bütün bunlardan habersiz, bambaşka bir hayat mı yaşıyordu?
Ellerimi yüzüme kapattım. Düşünmekten yorulmuştum. Yıllardır kendimi tanıdığımı sanıyordum. Julia Garcia'ydım. Büyücülük eğitimi almış, geçmişi hakkında hiçbir şey bilmeyen sıradan bir kızdım.
Ama artık kendime bile inanmakta zorlanıyordum.Çünkü sıradan bir kızın doğum kaydı gizlice değiştirilmezdi.
Sıradan bir kızın geçmişini araştırmaması için tehdit mesajları gönderilmezdi.
Ve sıradan bir kızın doğum belgesinde başka bir çocuğun varlığından söz edilmezdi.
Yatağıma uzanıp gözlerimi kapattım. Uyuyabilirsem belki sabah her şey daha anlaşılır gelirdi. Belki de bütün bunlar, korkularımın zihnimde oluşturduğu anlamsız düşüncelerden ibaretti.
Keşke öyle olsaydı.
Tam uykuya dalacakken koridordan gelen ayak seslerini duydum.
Önce önemsemedim. Bu saatte koridorda dolaşan birileri mutlaka olurdu. Fakat ayak sesleri kapımın önünde durunca gözlerimi açtım.
Ardından üç hafif tıklama geldi.
"Julia?"
Yataktan kalkıp kapıyı açtım. Karşımda pijamalarının üzerine geçirdiği hırkayla duran Cole'u görünce şaşırdım.
"Ne oldu?"
Cole önce yüzüme, sonra odanın içine baktı.
"Uyumadığını tahmin etmiştim."
"Nereden çıkardın?"
"Çünkü seni tanıyorum. Bir şey kafana takıldıysa sabaha kadar onu düşünürsün."
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
"Beni bu kadar iyi tanıdığını kim söyledi?"
"Kimse. Kendim keşfettim. Çok yetenekliyim."
İstemeden gülümsedim.
Cole da gülümsedi ama bu kez yüzündeki ifade hemen ciddileşti.
"Julia, bugün kütüphanede seni gördüm."
Kalbim hızlandı.
"Ne zaman?"
Akşam yemeğinden önce. Eski arşivlerin olduğu koridordaydın. Sonra biri geldi ve sen hemen oradan ayrıldın."
Boğazım kurudu.
Beni görmüş müydü?
"Yanılıyorsun," dedim.
Cole başını hafifçe yana eğdi.
"Belki. Ama yanılmıyorsam, bana neden orada olduğunu anlatmak isteyebilirsin."
Ona her şeyi anlatmayı düşündüm. Mektubu, doğum kaydını, ikinci çocuğu...
Fakat zarfın arkasındaki cümle aklıma geldi.
Ailene güvenme.
Cole ailemden biri değildi. Yine de ona güvenebilir miydim?
Onun yüzüne baktım. Benden bir şey sakladığını düşündürecek hiçbir şey göremiyordum.
"Bir şey buldum," dedim sonunda.
Cole'un ifadesi değişti.
Ne buldun?"
"Geçmişimle ilgili bir şey."
Bir süre sessiz kaldı. Ardından kapıyı biraz daha kapatarak koridoru kontrol etti.
"Burada konuşmayalım."
Kaşlarımı çattım.
"Neden?"
"Çünkü az önce merdivenlerin başında birini gördüm. Elinde senin odanın anahtarına benzeyen bir şey vardı."
İçime soğuk bir ürperti yayıldı.
"Ne?"
"Kim olduğunu göremedim. Beni fark edince uzaklaştı."
Bir an boyunca ikimiz de konuşmadık.
Sonra hızla odama döndüm. Yatağın altındaki kutuyu çıkardım ve kapağını açtım.
Mektup oradaydı.
Doğum kaydı da.
Fakat fotoğraf...
Kutunun içini yeniden kontrol ettim. Ardından yatağın altına, yastıkların arasına ve masanın üzerine baktım.
Hiçbir yerde değildi.
"Hayır..." diye fısıldadım.
Cole yanıma geldi.
"Julia, ne oldu?"
"Fotoğraf kaybolmuş."
"Hangi fotoğraf?"
Cevap vermedim. Ellerim titremeye başlamıştı.
Birisi odama girmişti.
Birisi benim en gizli belgelerimi bulmuştu.
Ve şimdi, benimle aynı gece doğan diğer çocuğun kim olduğunu gösterebilecek tek kanıt ortadan kaybolmuştu.
Cole omzuma hafifçe dokundu.
"Bunu yapan kişiyi bulacağız."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Ya bizi izliyorsa?"
Cole'un yüzü ciddileşti.
Kâğıdı pencereye doğru tuttu.
Üzerinde ne yazdığını uzaktan okuyamıyordum. Fakat altındaki işareti tanıyordum.
Doğum kaydımın üzerindeki mühür.
Bir an gözlerimi kırptım.
Gölge ortadan kaybolmuştu.
Arkamı döndüğümde Cole hâlâ bana bakıyordu.
"Ne gördün?"
Yutkundum.
"Sanırım..." dedim, sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. "Sanırım biri benim kim olduğumu benden daha iyi biliyor."
Ve o gece ilk kez, gerçeği öğrenmekten korktuğumu kabul ettim.
Çünkü belki de geçmişim yalnızca benden saklanmamıştı.
Belki de geçmişim, birilerinin hâlâ benden kaçırmaya çalıştığı bir şeydi.