KIRILAN GÜVEN

*Julia'nın ağzından...*

Bazı cümleler vardır, insanın zihninden hiç silinmez.

"Bana güvenme."

O gece aldığım notta yazan üç kelimeydi bunlar.

Kâğıdı defalarca okumuştum. Yazının kime ait olduğunu bilmiyordum. Ama bir şeyden emindim: Bunu yazan kişi Damon'ı tanıyordu.

Belki de Damon'ın benden sakladığı şeyleri de biliyordu.

Yatağımın kenarına oturup ellerime baktım. Son birkaç gündür öğrendiğim her şey birbirine karışmıştı.

Aurelis.

İkizler.

Elena.

Arthur.

Marcus Vale.

Ve Damon...

Özellikle Damon.

Kapımın çalmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım.

"Julia?"

Sesini hemen tanıdım.

Damon.

Cevap vermedim.

"Kapıyı açabilir misin?"

Ayağa kalkıp kapıya yaklaştım.

"Ne istiyorsun?"

"Konuşmamız gerekiyor."

Kapıyı açtım ama kenara çekilmedim.

"Konuş. Dinliyorum."

Damon yüzüme baktı.

"İçeri girebilir miyim?"

"Buradan da konuşabilirsin."

Bir an sustu.

"Bugün arşivde yaşananlar hakkında konuşmalıyız."

"Özellikle senin sakladığın şeyler hakkında mı?"

Bakışları değişti.

"Julia..."

"Hayır. Bu kez sözümü kesme."

Elimdeki kâğıdı ona uzattım.

"Bu sana tanıdık geliyor mu?"

Kâğıdı aldı. Okuduğu anda yüzündeki ifade değişti.

"Kim verdi bunu?"

"Önce soruma cevap ver."

Damon kâğıdı bana geri uzattı.

"Bu yazıyı tanımıyorum."

"Yalan."

"Julia, her şeyi bildiğini sanıyorsun ama bilmiyorsun."

"Öyleyse anlat!"

Damon derin bir nefes aldı.

"Benim geçmişim sandığın kadar basit değil."

"Benimki de değilmiş. Ama bunu senden öğrenmek zorunda kaldım."

Gözlerini benden kaçırdı.

"Bir zamanlar Aurelis için çalışıyordum."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Ne?"

"Çok uzun zaman önce. Bazı kayıtları korumakla görevliydim."

"Yani bütün bunları biliyordun?"

"Hayır. Yalnızca bazılarını."

"İkizlerden haberdardın."

Damon sustu.

Bu kez sessizliği cevap olarak kabul ettim.

"Git."

"Julia, lütfen..."

"Git Damon."

Bana birkaç saniye baktı. Sonra arkasını dönüp koridorda kayboldu.

Kapıyı kapattım.

İlk kez onun gitmesini gerçekten istemiştim.

***

Ertesi sabah kahvaltıya indiğimde Cole ve Stella masada oturuyordu.

Cole beni görünce sandalyesini çekti.

"İyi misin?"

"Harika görünüyor muyum?"

"Hayır."

Yanlarına oturdum.

Stella önümdeki tabağa baktı.

"Bir şey yemeyecek misin?"

"İştahım yok."

Cole biraz yaklaştı.

"Damon'la konuştun mu?"

Başımı salladım.

"Evet. Ve artık ona güvenmiyorum."

Cole bir süre düşündü.

"Belki de bilmediğimiz başka şeyler vardır."

"Her zaman başka şeyler var. Bıktım artık!"

Stella araya girdi.

"Julia, bir şey söyleyeceğim ama kızma."

Ona döndüm.

"Söyle."

"Dün gece seni arşivden çıkarken gördüm."

Kaşlarımı çattım.

"Ne zaman?"

"Gece. Yanında Damon vardı."

"Ben Damon'la birlikte değildim."

Stella şaşkınlıkla bana baktı.

"Nasıl yani?"

"Ben odama gitmiştim."

Cole da konuşmaya katıldı.

"Stella, emin misin?"

"Kesinlikle. Ama yanındaki kişi yüzünü kapatmıştı."

İçime kötü bir his çöktü.

"Ne zaman gördün?"

"Gece yarısından biraz sonra."

Tam o sırada aklıma bir şey geldi.

O saatlerde odama bırakılan not...

Peki ya notu bırakan kişi de aynı kişiyse?

***

Derslerden sonra Stella'yı buldum.

"Bir şey soracağım."

"Ne oldu?"

"Dün gece gördüğün kişinin boyu nasıldı?"

Stella düşündü.

"Damon'dan biraz daha kısaydı sanırım."

"Yüzünü hiç gördün mü?"

"Hayır. Ama yürüyüşü tuhaftı."

"Nasıl tuhaf?"

"Bir ayağını diğerinden daha yavaş hareket ettiriyordu."

Bunu zihnime kaydettim.

Tam ayrılacakken Stella kolumu tuttu.

"Julia?"

"Evet?"

"Sana bir şey daha söylemem gerekiyor."

Bekledim.

"Yanındaki kişi bir şey söyledi."

"Ne söyledi?"

Stella'nın yüzü ciddileşti.

"İkinci varisi bulduk, demişti."

Kalbim hızlandı.

"Başka?"

Stella başını salladı.

"Hayır."

İkinci varis bulunmuştu.

Ama kim tarafından?

Ve neden?

***

Öğleden sonra kütüphaneye gittim. Cole'un yardımıyla eski Aurelis kayıtlarını yeniden incelemeye başladık.

Bir süre sonra Cole heyecanla seslendi.

"Julia! Buraya bak!"

Yanına gittim.

Önünde açık duran kitapta bir soy ağacı vardı. Bazı isimlerin üzeri çizilmişti.

"Ne buldun?"

Cole parmağıyla sayfanın altını gösterdi.

"Marcus Vale'in ailesi."

İsimleri dikkatlice inceledim.

Marcus Vale.

Elena Garcia.

Arthur Garcia.

Ve bir başka isim:

**LILLIAN VALE.**

"Bu kim?"

Cole sayfayı çevirdi.

"Marcus'un kızı."

"Onun bir kızı mı varmış?"

"Öyle görünüyor."

İsmin altında küçük bir not bulunuyordu.

*Lillian, doğduğu gece ailesinden ayrıldı. Nerede olduğu bilinmiyor.*

Birbirimize baktık.

"Bu kız ikinci varis olabilir mi?" diye sordum.

Cole başını iki yana salladı.

"Bilmiyorum. Ama Marcus'un neden bu kadar önemli olduğunu açıklayabilir."

Kitabı kapatmak üzereydim ki sayfanın arasından küçük bir fotoğraf düştü.

Fotoğrafı aldım.

Genç bir kız.

Koyu renk saçlar.

Açık renk gözler.

Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.

17 Ekim.

Doğum tarihi.

Tam fotoğrafı Cole'a gösterecekken kütüphanenin kapısı açıldı.

Damon içeri girdi.

"Bu dosyayı kapatın."

Cole ayağa kalktı.

"Artık bize emir veremezsin."

Damon ona aldırmadı.

Gözleri elimdeki fotoğraftaydı.

"Onu nereden buldun?"

"Bu seni ilgilendirmez."

Damon bana yaklaştı.

"Julia, o fotoğrafı bana ver."

"Hayır."

"Ne olur."

Bu kez sesinde öfke değil, endişe vardı.

"Bu kız kim?"

Damon cevap vermedi.

"Marcus'un kızı mı?"

Başını eğdi.

"Evet."

"İkinci varis olabilir mi?"

Damon gözlerini kapattı.

"Hayır."

"Öyleyse kim?"

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra bana baktı.

"İkinci varis sandığın kişi olmayabilir."

***

Akşam olunca odama döndüm.

Damon'ın söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.

İkinci varis sandığım kişi...

Peki kimdi?

Masama oturup fotoğrafı yeniden inceledim. Kızın boynunda küçük bir kolye vardı.

İki hilal ve bir yıldız.

Aynı sembol.

Ama kolyenin ortasında kırmızı bir taş bulunuyordu.

Fotoğrafın kenarında küçük bir yazı daha vardı.

**L.V. — KORUYUCU DEĞİŞTİRİLDİ.**

Koruyucu kimdi?

Ve neden değiştirilmişti?

Tam o sırada pencereme üç kez vuruldu.

Tık.

Tık.

Tık.

Perdeyi araladım.

Dışarıda kimse yoktu.

Ancak pencerenin önünde küçük bir zarf duruyordu.

Zarfı açtım.

İçinden bir anahtar ve kısa bir not çıktı.

*Bu gece eski kuleye gel. Sana gerçeğin yalnızca yarısını anlattılar.*

Altında bir isim vardı.

**LILLIAN.**

***

Eski kuleye gitmemem gerektiğini biliyordum.

Ama artık merakım korkumdan büyüktü.

Gece yarısına doğru kuleye ulaştım. Kapı aralıktı. İçeride tek bir mum yanıyordu.

"Lillian?"

Sesim boşlukta yankılandı.

Merdivenlerden bir ses geldi.

"Buradayım."

Başımı kaldırdım.

Merdivenlerin başında bir kız duruyordu.

Fotoğraftaki kız.

Aynı saçlar, aynı gözler...

"Sen Lillian mısın?"

Kız başını salladı.

"Sonunda geldin."

"Neden beni çağırdın?"

"Çünkü sana bir şey vermem gerekiyor."

Elindeki küçük kutuyu bana uzattı.

Kutuyu açtım.

İçinde eski bir mektup vardı.

Mektubun üzerinde Elena'nın adı yazıyordu.

"Bu annemden mi?"

Lillian cevap vermedi.

Mektubu açtım.

*Sevgili kızım,*

*Bir gün bu mektubu okuyacağını biliyorum. Sana anlatamadığım şeyler için beni affet. Seni korumak için yaptığım seçimlerin bir gün sana zarar vereceğini hiç düşünmemiştim.*

*İki çocuk dünyaya getirdim. İkisini de çok sevdim. Ama onları bir arada tutmamıza izin verilmedi.*

*Birini sakladılar.*

*Diğerini ise gözlerimizin önünde büyüttüler.*

*Eğer bu mektubu okuyorsan, artık gerçekleri öğrenmenin zamanı gelmiştir.*

*Unutma, Julia. Kan bağı her zaman aynı ailede büyümek demek değildir.*

*Ve en önemlisi...*

*Damon'a sor. Seni ilk gördüğünde neden tanıdığını.*

Mektup ellerimden kaydı.

Damon.

İlk gördüğünde neden tanımıştı?

Başımı kaldırdığımda Lillian bana bakıyordu.

"Artık anladın mı?"

"Hayır. Daha hiçbir şey anlamadım."

Lillian merdivenlerden indi.

"Anlayacaksın."

"Sen kimsin? İkinci varis sen misin?"

Lillian acı bir şekilde gülümsedi.

"Hayır, Julia."

Bir adım daha yaklaştı.

"Ben yalnızca ikinci varisi bulmakla görevlendirilen kişiyim."

"Kim tarafından?"

Lillian'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Annen tarafından."

Bir anda kulenin kapısı açıldı.

Damon içeri girdi.

"Julia! Buradan hemen çıkmalısın!"

Lillian ona döndü.

"Yine geç kaldın, Damon."

Damon'ın bakışları Lillian'a çevrildi.

"Senin burada olmaman gerekiyordu."

"Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Damon bana yaklaştı.

"Julia, lütfen benimle gel."

Geri çekildim.

"Hayır. Önce bir soruma cevap vereceksin."

Damon durdu.

"Annenin mektubunda bir şey yazıyor. Beni ilk gördüğünde neden tanıdığını öğrenmem gerekiyormuş."

Damon'ın yüzü bembeyaz oldu.

"Kim verdi o mektubu?"

"Lillian."

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonunda Damon gözlerini benden kaçırdı.

"Çünkü seni daha önce görmüştüm."

"Ne zaman?"

"Sen daha çok küçüktün."

"Kaç yaşındaydım?"

Damon cevap vermedi.

"Kaç yaşındaydım, Damon?"

Yavaşça konuştu.

"Henüz bir yaşına bile girmemiştin."

Kalbim hızlandı.

"Bu nasıl mümkün olabilir?"

Damon başını kaldırdı.

"Çünkü ben de o gece oradaydım."

***

Bir anda kuledeki bütün mumlar söndü.

Lillian'ın sesi karanlığın içinden duyuldu.

"Artık zamanı geldi."

"Ne zamanı?" diye sordum.

Cevap vermedi.

Damon elimi tutmaya çalıştı ama geri çekildim.

"Dokunma bana."

"Julia, ne olur..."

"Sen de oradaydın. Doğduğum gece. Peki neden?"

Damon'ın sesi neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.

"Çünkü o gece bir söz verdim."

"Ne sözü?"

"Ne olursa olsun seni bulacağıma dair."

Gözlerimi ona diktim.

"Kimden korumak için?"

Damon cevap veremeden kulenin duvarında eski bir yazı belirdi.

Harfler yavaşça ortaya çıkıyordu.

**İKİ VARİS BULUŞTUĞUNDA, MÜHÜR ÇÖZÜLMEYE BAŞLAYACAK.**

Altında başka bir cümle belirdi.

**FAKAT BİRİ HATIRLARKEN DİĞERİ UNUTACAK.**

Lillian başını kaldırdı.

"Artık başladı."

"Ne başladı?" diye bağırdım.

Damon gözlerime baktı.

"Julia, ne olursa olsun bu gece öğrendiklerini kimseye anlatma."

"Yeter! Artık hiçbir şey saklamayacaksın!"

Tam o sırada başımın içinde tanımadığım bir ses yankılandı.

Bir kadın sesi.

"İkinci çocuğumu bulun..."

Gözlerimi kapattım.

Bir görüntü belirdi.

Bembeyaz bir oda.

İki bebek.

Bir kadın.

Ve kapının önünde duran küçük bir çocuk.

Yüzünü seçemiyordum.

Ama bana bakıyordu.

Sonra görüntü kayboldu.

Gözlerimi açtığımda Damon karşımdaydı.

"Julia? İyi misin?"

Ona baktım.

Bir anda garip bir şey fark ettim.

Damon'ın yüzünü tanıyordum.

Sesini tanıyordum.

Ama gözlerinin rengini hatırlayamıyordum.

Bir kez daha baktım.

Sonra yeniden.

Sanki zihnimde bir şey eksiliyordu.

Lillian korkuyla bana yaklaştı.

"Mühür..."

Damon bana doğru uzandı.

"Julia, beni duyabiliyor musun?"

Başımı salladım.

Ama içimde korkunç bir his vardı.

Bir şeyleri unutuyordum.

Ve unutacağım şeyin ne olduğunu henüz bilmiyordum.

***

*Bölümün sonu.*

O gece odama döndüğümde masamın üzerinde yeni bir kâğıt buldum.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

**"Bir sonraki hatırlayacağın şey, bugüne kadar unuttuğun en büyük gerçeğin olacak."**

Altında ise daha önce hiç görmediğim bir imza vardı.

**ELENA GARCIA.**

Ama bu kez imzanın yanında küçük bir not daha bulunuyordu.

*Julia, kardeşini bulduğunda ona kim olduğunu söyleme.*

*Çünkü o, seni çoktan tanıyor.*