Sırlar her zaman saklı kalmaz

Damon yanıma oturduğunda ona sanki hayatımda hiçbir şey olmamış gibi baktım.
“Günaydın,” dedi.
“Günaydın.”
“Dün nereye kayboldun?”
İçimden bir şeylerin koptuğunu hissettim.
Bu çocuk daha sabahın köründe neden bu kadar çok soru soruyordu?
“Hiçbir yere kaybolmadım.”
“Peki, neden seni göremedim?”
“Çünkü gözlerin iyi görmüyor olabilir.”
Damon yüzüme baktı. Sonra gözlerini kısıp bana biraz daha yaklaştı.
“Bence sen çok tuhafsın.”
“Bence de sen çok fazla konuşuyorsun.”
“Ben sadece soru sordum!”
“Ben de sadece cevap verdim!”
İkimiz de bir süre birbirimize baktık. Sonra Damon omuz silkti ve önüne döndü.
Oh, sonunda!
En azından birkaç dakika boyunca kafamı dinleyebilirdim.
Tabii ki yanılmışım.
“Bu arada,” dedi yeniden, “senin adın Julia'ydı, değil mi?”
Başımı yavaşça ona çevirdim.
“Dün bütün sınıfın önünde söyledim ya!”
“Unuttum.”
“Daha dün tanıştık!”
“E, unutmuşum işte.”
Ona bakakaldım.
Harika. Hayatımda gördüğüm en sinir bozucu çocukla yan yana oturuyordum.
Ama nedense onunla konuşmak da eğlenceliydi. Bunu kendime itiraf etmek istemiyordum. Sonuçta bir insanı hem sinir bozucu bulup hem de onunla konuşmaktan hoşlanmak oldukça saçmaydı.
Neyse, bunu daha sonra düşünürdüm.
Çünkü sınıfın kapısı açılmıştı.
Öğretmen Chloe içeri girdi.
Elinde birkaç kitap ve küçük, tahta bir kutu vardı. Kutuyu masasının üzerine koyduktan sonra ellerini birbirine vurdu.
“Günaydın, çocuklar!”
“Günaydın, öğretmenim!” diye bağırdık hep birlikte.
“Bugün ilk büyümüzü öğreneceğiz.”
Bir anda sınıftaki herkes heyecanlandı.
Ben de heyecanlanmıştım ama bunu belli etmiyordum. Sonuçta büyücü olacaktım. Büyü yapmayı bilmek benim için oldukça önemliydi.
Hem belki bir gün insanları istediğim gibi susturabilirdim.
Özellikle Damon'ı.
“İlk olarak,” diye devam etti Chloe, “büyünün yalnızca kelimelerden ibaret olmadığını anlamanız gerekiyor. Büyü yaparken ne istediğinizi bilmelisiniz. Düşünceleriniz, dikkatiniz ve niyetiniz çok önemlidir.”
Elindeki kutuyu açtı.
İçinden küçük, beyaz bir tüy çıkardı.
“Şimdi hepiniz bu tüyü havaya kaldırmaya çalışacaksınız. Sakın korkmayın. İlk denemenizde başarılı olamayabilirsiniz.”
Tüyü masanın üzerine bıraktı.
“Kim başlamak ister?”
Sınıfta bir sessizlik oldu.
Kimse elini kaldırmıyordu.
Ben etrafıma baktım.
Gerçekten mi?
Bir tüyü havaya kaldırmaktan mı korkuyorlardı?
Elimi kaldırdım.
“Ben yapabilirim!”
Chloe bana gülümsedi.
“Pekâlâ, Julia. Gel bakalım.”
Ayağa kalkıp sınıfın önüne yürüdüm. Bütün gözler üzerimdeydi. Bir an için kendimi sahneye çıkmış ünlü biri gibi hissettim.
Tabii henüz kimse beni tanımıyordu.
Ama tanıyacaklardı.
Chloe tüyü önümdeki masaya koydu.
“Şimdi derin bir nefes al ve bütün dikkatini tüye ver. Onu havaya kaldırmak istediğini düşün.”
Başımı salladım.
Gözlerimi kapattım.
Tüyün havaya yükseldiğini hayal ettim.
Bir saniye geçti.
İki saniye geçti.
Üç saniye geçti.
Hiçbir şey olmadı.
Gözlerimi açtım.
“Bence bu tüy beni sevmiyor.”
Sınıfta kahkahalar yükseldi.
Chloe gülümsememek için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Belki biraz daha dikkatli olmalısın, Julia.”
“Peki.”
Yeniden tüyüme baktım.
Bu kez gerçekten odaklandım.
Tüyün havalanmasını istiyordum. Hem de çok istiyordum.
Bir anda tüy masadan yükseldi.
Ama yalnızca tüy değil.
Masadaki kitaplar da havalandı.
Ardından sandalyelerden biri yerinden oynadı. Pencereler titredi. Chloe'nin masasındaki kâğıtlar havaya savruldu.
Ve sınıftaki bütün tebeşirler aynı anda havalanmaya başladı.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra herkes bağırmaya başladı.
“ÖĞRETMENİM!”
“BENİM KİTABIM UÇUYOR!”
“KALEMİM TAVANA GİTTİ!”
Ben ise olduğum yerde durmuş, havada dönen eşyalara bakıyordum.
Ben yalnızca bir tüy kaldırmak istemiştim!
Chloe hemen ellerini kaldırdı ve bir büyü söyledi. Birkaç saniye sonra eşyalar yavaşça yerlerine indi.
Sınıf yeniden sessizleşti.
Öğretmen bana baktı.
Ben de ona baktım.
“Şey…” dedim. “Tüyü kaldırdım.”
Damon arkamdan seslendi.
“Evet, Julia. Bütün sınıf da seninle birlikte havalandı!”
Ona döndüm.
“En azından benim büyüm çalıştı!”
Damon güldü.
“Bence biraz fazla çalıştı.”
Ona dil çıkarmak istedim ama öğretmen hâlâ bana bakıyordu.
Chloe yanıma geldi ve diz çökerek gözlerimin hizasına indi.
“Julia, daha önce hiç büyü yaptın mı?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet. Yani… Sanırım eminim.”
Kaşlarını çattı.
“Ne demek sanırım?”
“Daha önce büyü yapmadım. Ama bazen bir şeyi çok istediğimde garip şeyler oluyor.”
Chloe bir süre sustu.
“Ne gibi garip şeyler?”
Omuz silktim.
“Bazen eşyalar yer değiştiriyor. Bazen de istemediğim şeyler oluyor.”
Bunu söylerken Aurora'yı düşündüm.
Ama yüzümde hiçbir şey belli etmedim.
Chloe sonunda ayağa kalktı.
“Pekâlâ. Şimdilik yerine geçebilirsin. Ders bittikten sonra seninle biraz konuşmak istiyorum.”
Başımı salladım ve yerime döndüm.
Damon bana döndü.
“Sen gerçekten tuhafsın.”
“Bunu az önce de söyledin.”
“Çünkü gerçekten tuhafsın.”
“Sen de gerçekten sinir bozucusun.”
Damon gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
“Bu bir iltifat değildi!”
“Ben öyle kabul ettim.”
Ona bakarken içimden derin bir nefes aldım.
Bu çocukla bir gün mutlaka uğraşacaktım.
Ama henüz değil.
Dersin geri kalanı oldukça karışıktı.
Bazı çocuklar tüyleri havalandırmayı başardı. Bazılarıysa tüylerini masadan bile oynatamadı. Cole'un tüyü ise önce havalandı, sonra bir anda saçlarının üzerine kondu.
Buna gülmemek için kendimi zor tuttum.
Gerçekten çok komikti.
Cole saçındaki tüyü fark edince başını salladı. Tüy yere düştü.
Yanına gidip onunla konuşmak istedim ama Damon kolumdan hafifçe çekti.
“Nereye gidiyorsun?”
“Cole'un yanına.”
“Neden?”
“Çünkü onunla konuşmak istiyorum.”
“Peki, git.”
Bana öyle bir bakmıştı ki sanki biraz önce çok önemli bir soru sormuşum gibi hissettim.
Ben de Cole'un yanına gittim.
“Merhaba, Cole!”
Cole başını kaldırdı.
“Merhaba, Julia.”
Bana gülümsedi.
Kalbim bir anda hızlandı.
Tamam, biliyorum. Altı yaşındaydım. Ama ne yapabilirdim? Onu seviyordum!
“Az önce saçına tüy kondu,” dedim.
Cole saçlarına dokundu.
“Biliyorum.”
“Çok komikti.”
“Teşekkür ederim?”
Gülmeye başladım.
O da güldü.
Birkaç dakika konuştuk. Sonra öğretmen bizi yerlerimize çağırdı.
Yerime dönerken Damon bana baktı.
“Cole senin arkadaşın mı?”
“Evet.”
“Çok mu seviyorsun onu?”
Bir an duraksadım.
“Bu seni ilgilendirmez.”
Damon omuz silkti.
“Tamam, sorma zaten.”
Sonra önüne döndü.
Nedense bu sefer ona cevap vermek istedim.
Ama vermedim.
Çünkü Damon'la ilgili bilmem gereken daha önemli şeyler vardı.
Mesela neden her şeye burnunu sokuyordu?
Ve neden onun yanındayken kendimi sürekli açıklama yapmak zorunda hissediyordum?
Ders bittiğinde Chloe beni yanına çağırdı.
“Julia, biraz burada kalabilir misin?”
Başımı salladım.
Diğer çocuklar sınıftan çıkarken Damon kapıda durdu.
“Geliyor musun?”
“Birazdan.”
“Peki.”
Sonra dışarı çıktı.
Chloe masasına oturdu ve bana bir sandalye gösterdi.
“Bana ailen hakkında biraz bilgi verebilir misin?”
Bir anda içimde tuhaf bir his oluştu.
“Ailem mi?”
“Evet. Sana kim bakıyor?”
“Ablam Aurora.”
“Peki, annen ve baban?”
Başımı eğdim.
“Onları tanımıyorum.”
Chloe'nin yüzündeki ifade değişti.
“Nasıl yani?”
“Ablam bana hep kendisinin baktığını söyledi. Annemin ve babamın nerede olduğunu bilmiyorum. Sorduğumda da büyüyünce öğreneceğimi söylüyor.”
Öğretmen bir süre bana baktı.
Sonra önündeki defteri açtı.
“Anlıyorum.”
Ama anladığını sanmıyordum.
Çünkü ben bile kendimi anlamıyordum.
Chloe defterin birkaç sayfasını çevirdi. Sonra bir yerde durdu.
“Julia Garcia…”
Soyadımı söylerken sesi biraz değişmişti.
“Evet?”
“Hiç ailenin geçmişi hakkında bir şey duydun mu?”
“Hayır.”
“Peki, sana daha önce burada doğduğun söylendi mi?”
Başımı salladım.
“Hayır. Ben bir haftalıkken buraya getirilmişim.”
Chloe'nin parmakları defterin üzerinde durdu.
Bir an için yüzünde korkuya benzeyen bir ifade gördüm.
Ama çok kısa sürdü.
“Pekâlâ, Julia. Şimdilik bu kadar yeterli.”
Ayağa kalktım.
“Öğretmenim?”
“Evet?”
“Benim ailem kötü bir şey mi yaptı?”
Chloe hemen başını salladı.
“Bunu düşünmek için henüz çok küçüksün, tatlım.”
İşte bu cevaptan nefret ediyordum.
Henüz çok küçüksün.
Sanki altı yaşında olmak, soru sormamı yasaklıyordu.
Sınıftan çıktım.
Koridorda Damon'la karşılaştım. Duvara yaslanmış beni bekliyordu.
“Ne oldu?”
“Hiçbir şey.”
“Yalan söylüyorsun.”
Ona baktım.
“Sen neden sürekli benimle uğraşıyorsun?”
Damon omuz silkti.
“Çünkü sen de benimle uğraşıyorsun.”
“Ben seninle uğraşmıyorum!”
“Az önce bana sinir bozucu dedin.”
“Çünkü öylesin!”
Damon kahkaha attı.
Sonra koridorun sonunu gösterdi.
“Gel. Sana bir yer göstereceğim.”
“Ne yeri?”
“Gizli bir yer.”
Normalde yabancılarla gizli yerlere gitmemem gerektiğini bilirdim.
Ama Damon'la gitmek istedim.
Belki de meraklı olduğum için.
Belki de başımı belaya sokmayı sevdiğim için.
Ya da belki ikisi de.
“Peki,” dedim. “Ama beni korkunç bir yere götürürsen seni suçlarım.”
Damon sırıttı.
“Tamam, Julia.”
Ve birlikte koridorun sonuna doğru yürümeye başladık.
Okulun diğer tarafı, sınıfların bulunduğu yerden çok farklıydı.
Burada daha az öğrenci vardı. Duvarlardaki tablolar eski görünüyordu. Bazı kapıların üzerinde anlamadığım işaretler bulunuyordu.
Damon bir kapının önünde durdu.
“Burası yasak koridor.”
Gözlerim büyüdü.
“Yasak mı?”
“Evet.”
“Öğretmenler girmemizi istemiyor mu?”
“İstemiyorlar.”
“Peki, neden buradayız?”
Damon bana baktı.
“Çünkü merak ettim.”
Bir süre onu izledim.
Sonra gülümsedim.
“Bence sen de benim kadar baş belası olabilirsin.”
“Bence de.”
Kapıyı hafifçe araladık.
İçerisi karanlıktı. Koridorun sonundaki küçük pencereden içeri solgun bir ışık giriyordu.
Yavaşça ilerledik.
Bir sürü eski kitap, kutu ve dosya vardı. Bazılarının üzeri tozla kaplanmıştı. Sanki yıllardır kimse buraya gelmemişti.
Sonra gözüm bir dosyaya takıldı.
Dosyanın üzerinde tek bir kelime yazıyordu.
GARCIA.
Bir anda olduğum yerde kaldım.
Damon da durdu.
“Ne oldu?”
Cevap vermedim.
Dosyaya doğru birkaç adım attım. Parmaklarımı kapağının üzerinde gezdirdim.
Garcia.
Benim soyadım.
Neden benim soyadım burada yazıyordu?
Dosyayı açmaya çalıştım ama kapak sıkıca kapalıydı.
“Julia, ne yapıyorsun?”
“Sus.”
Damon kaşlarını çattı.
“Bana sus mu dedin?”
“Evet!”
“Sen gerçekten çok kabasın.”
“Damon!”
Sonunda sustu.
Dosyanın kenarında küçük bir mühür vardı. Üzerinde daha önce hiç görmediğim bir sembol bulunuyordu.
Elimi mühre yaklaştırdığım anda parmaklarımın altında hafif bir sıcaklık hissettim.
Dosya bir anlığına parladı.
Sonra içeriden bir ses geldi.
Tık.
Sanki dosyanın içindeki bir şey hareket etmişti.
Geri çekildim.
Damon da bunu duymuştu.
“Bu neydi?”
“Bilmiyorum.”
“Bence buradan gitmeliyiz.”
Normalde ona katılmazdım.
Ama bu kez haklıydı.
Tam dosyayı yerine bırakacakken koridorun diğer ucundan ayak sesleri duyuldu.
Birisi geliyordu.
Damon kolumu tuttu.
“Çabuk!”
Dosyayı hemen yakındaki bir rafın arkasına koyduk ve kapıya doğru koştuk. Koridordan çıkıp köşeyi döndüğümüzde ikimiz de nefes nefese kalmıştık.
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Damon fısıldadı:
“Bunu kimseye söylemeyeceğiz.”
Başımı salladım.
“Anlaştık.”
Ama aklım hâlâ o dosyadaydı.
Garcia.
Kendi soyadımın yazılı olduğu bir dosya bulmuştum.
Ve bunun tesadüf olduğuna inanmıyordum.
O akşam odama döndüğümde çok yorgundum.
Bir yandan ilk büyü dersini, diğer yandan Chloe'nin sorularını düşünüyordum. Bir de yasak koridordaki dosya vardı.
Bütün bunların aynı gün yaşanması normal miydi?
Hayır.
Kesinlikle değildi.
Yatağıma oturup ayakkabılarımı çıkardım. Tam uzanacaktım ki yastığımın yanında küçük, siyah bir zarf fark ettim.
Kaşlarımı çattım.
Bu zarf daha önce orada yoktu.
Üzerinde ismim yazıyordu.
JULIA GARCIA.
Zarfı elime aldım.
Kâğıdın üzerinde hiçbir açıklama yoktu. Ne gönderenin adı ne de bir işaret…
Yalnızca ismim.
Zarfı açtım.
İçinden küçük bir kâğıt çıktı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
“Aurora'nın sana anlattığı her şey doğru değildi.”
Bir süre kâğıda baktım.
Sonra yeniden okudum.
Bir kez daha.
Aurora.
Ablamın adı.
Kalbim hızlanmaya başladı.
Bu mektubu kim bırakmıştı?
Aurora hakkında ne biliyordu?
Ve en önemlisi…
Benim onu kaybettiğimi nereden biliyordu?
Odanın içinde sessizlik vardı.
Elimdeki kâğıdı buruşturmadan masanın üzerine bıraktım. Pencereye doğru yürüdüm ve dışarı baktım.
Evermore Institute her zamanki gibi sessizdi.
Ama artık bana eskisi kadar güvenli görünmüyordu.
Çünkü birisi sırlarımı biliyordu.
Hem de benim bile henüz anlamadığım sırları.
Ve o kişi bana ulaşmayı başarmıştı.
Yatağıma geri döndüm. Mektubu tekrar elime aldım.
Aurora bana her zaman bir gün gerçekleri öğreneceğimi söylerdi.
Peki ya bana anlattığı hikâyenin tamamı doğru değilse?
Ya benim bilmediğim başka şeyler de varsa?
Kâğıdı dikkatlice katlayıp yastığımın altına koydum.
Sonra kendi kendime fısıldadım:
“Pekâlâ. Kim olduğunu bilmiyorum ama seni bulacağım.”
O an henüz bilmiyordum.
Bu mektubun yalnızca başlangıç olduğunu…
Ve Garcia soyadının ardında saklanan gerçeğin, hayatımda bildiğim her şeyi değiştireceğini.