kalkan

ADA! AŞAĞI İN!"
Evren’in sesi yağmurun ve gök gürültüsünün sesini bile yararak odanın camlarında çınlarken, Ada dehşet içinde perdenin arkasına sindi. Bütün mahalle yavaş yavaş balkonlara, camlara dökülüyordu. Evren’in gözü hiçbir şeyi görmüyordu; sırılsıklam olmuştu ama o arabasının kaputuna yaslanmış, inatla Ada’nın penceresine bakıyordu.
O sırada Ada’nın odasının kapısı hızla açıldı.
"Ada? Ne oluyor dışarıda kızım? Kim bu bağıran?"
Annesi Sevim Hanım, elinde yarım bıraktığı mutfak havlusuyla telaşla içeri dalmıştı. Onun hemen arkasında ise gözlüğünü başının üstüne itmiş, kaşları çatık halde babası Kemal Bey duruyordu.
Ada hızla ellerinin tersiyle yanaklarını sildi, "Şey... Yanlış gelmiş herhalde anne. Ben tanımıyorum," diye saçmalamaya çalıştı ama titreyen sesi ve kıpkırmızı olmuş şiş gözleri onu saniyeler içinde ele verdi.
Sevim Hanım havluyu yatağın kenarına atıp hızla kızının yanına koştu. Ada’nın yüzünü avuçlarının arasına aldı. "Senin gözlerin ne hal böyle? Sen ağladın mı? Kızım, okulda bir şey mi oldu?"
"Yok anne," dedi Ada yutkunarak. Her zamanki kalkanlarına sığınmaya çalıştı. "Biyoloji denemesinden çok kötü aldım da... Sinirim bozuldu."
O sırada Kemal Bey pencereye yaklaşmış, perdeyi hafifçe aralayıp aşağıya bakmıştı. Yağmurun altında dikilen Evren’i, mahalleyi ayağa kaldıran o dik duruşu süzdü.
"Aşağıdaki genç Biyoloji hocan değil herhalde," dedi Kemal Bey sakin ama otoriter bir sesle. Dönüp kızına baktı. "Ada... Bize sadece evde gamsız, neşeli, kafaya hiçbir şeyi takmayan o kızı gösteriyorsun. Ama biz senin aileniz. Sadece deneme sonuçlarını sormak için burada değiliz. Ne oldu, anlat bize."
Ada babasının o şefkatli ama net sesini duyunca, sabahtan beri tuttuğu o devasa kalkan tamamen paramparça oldu. Dudakları titredi.
"Onun hayallerini mahvediyorum baba," diye fısıldadı, gözyaşları yeniden yanaklarından süzülürken. "Burs alması lazım. Geleceği o maçlara bağlı. Ama okulda bir video sızdırdılar, koçu onu benim yüzümden tehdit etti. O, sahada efsane olması gereken çocuk... Benim gibi stresiyle başa çıkamayan birinin yanında hata yapıyor."
Sevim Hanım Ada’ya sıkıca sarıldı. Saçlarını okşadı. "Benim deli kızım... Kendini ne kadar küçümsediğinin farkında mısın?"
Kemal Bey pencereden geri çekilip Ada’nın yanına geldi ve elini kızının omzuna koydu. "Biz seni pamuklara sarıp büyüttük Ada, sen kimsenin hayatında hata olamazsın. Ama bak..." Babası başıyla pencereyi işaret etti. "O çocuk şu an sırılsıklam ıslanıyor, arabasını sokağın ortasına çapraz çekmiş ve bütün mahalleyi karşısına almış. Belli ki onun hayali sadece bir toptan ibaret değil."
Ada burnunu çekip babasına baktı.
"Kendi korkuların yüzünden onun adına karar veremezsin kızım," dedi Kemal Bey yumuşak bir tebessümle. "İn aşağı. Konuş. Kaçarak kimseye kalkan olamazsın."
Ada, üzerine alelacele geçirdiği kalın hırkasıyla apartman kapısından dışarı fırladığında yağmur şiddetini iyice artırmıştı. Kapı açıldığı an Evren başını çevirdi. Siyah saçları alnına yapışmış, üzerindeki ince ceket tamamen ıslanmıştı ama gözlerindeki o öfkeli kararlılıktan hiçbir şey eksilmemişti.
Ada adımlarını hızlandırıp doğrudan Evren’in önüne dikildi.
"Bütün mahalleyi camlara döktün! Delirdin mi sen?" diye bağırdı Ada, yağmurun sesini bastırmaya çalışarak. "Git buradan Evren! Yarın maçın var, hasta olacaksın!"
Evren hiç tereddüt etmeden aradaki mesafeyi sıfırladı. Uzanıp Ada’nın omuzlarını sıkıca tuttu. Elleri buz gibiydi ama bakışları yakıyordu.
"Senin o aptal dolaba o anahtarı bırakıp kaçman varken benim hastalanmamı mı dert ediyorsun?!" diye bağırdı Evren. Sesi o kadar gürdü ki Ada bir an irkildi. "Bana sormadan, benim adıma kararlar verip, beni o kahrolası koçla aynı kefeye koyarak çekip gitmene izin vereceğimi mi sandın?"
"Görmüyor musun?" dedi Ada ağlayarak. "Koç haklı! Benim yüzümden takımın odak noktası kaydı! Herkes senin benimle ne işin olduğunu konuşuyor. Sen ulaşılmaz Kutup Ayısı'sın Evren! Benim gibi geceleri uykusuzluktan ağlayan, sıradan, deneme sınavlarında boğulan biri senin sadece ayağına bağ olur!"
Evren’in çenesi kasıldı. Omuzlarını tuttuğu ellerini kaydırıp Ada’nın yanaklarını avuçladı. Başparmaklarıyla yağmur damlalarına karışan gözyaşlarını sildi.
"Ben ulaşılmaz değilim Ada," dedi Evren, sesi aniden çatallanarak ve alçalarak. Alnını Ada’nın alnına dayadı. Nefesleri birbirine karışıyordu. "Sen hayatıma girene kadar ben o okulda sadece nefes alıp veriyordum. Basketbol oynuyordum çünkü bildiğim tek şey buydu. Herkese ördüğüm o koca duvarın içinde sadece yalnızdım."
Ada yutkundu. Gözlerini kapattığında Evren’in titreyen nefesini teninde hissetti.
"Sen benim dikkatimi dağıtmıyorsun 'görev insanı'," diye fısıldadı Evren. "Sen benim nefes almamı sağlıyorsun. Sahaya çıktığımda tribünde senin o aptal not defterinin arkasından bana baktığını bilmek, bana koçun taktiklerinden daha fazla güç veriyor. Eğer o burs, o kupa sen olmadan gelecekse, varsın gelmesin."
Evren geri çekilip elini cebine attı. O küçük, metal anahtarı çıkardı ve Ada’nın sağ elini açıp anahtarı avucunun tam ortasına bastırdı. Sonra Ada’nın parmaklarını teker teker kapatıp kendi iki eliyle sımsıkı tuttu.
"Bu anahtar sende kalacak," dedi Evren, her bir kelimeye vurgu yaparak. "Benim dolabımda, benim hayatımda ve benim yanımda senin yerin her zaman hazır. Benim adıma bir daha böyle saçma sapan kahramanlıklar yapıp kaçarsan, yemin ederim koçtan önce ben ceza veririm sana."
Ada’nın içindeki bütün o korku, gamsızlık kalkanı, "ben yetersizim" hissi yağmur sularına karışıp akıp gitti. Daha fazla dayanamadı ve kollarını Evren’in boynuna dolayarak ona sımsıkı sarıldı. Yüzünü Evren’in ıslak, soğuk boynuna gömdü.
Evren derin bir nefes alıp kollarını Ada’nın beline sardı. Onu kendine öyle bir bastırdı ki, adeta yağmurdan ve dünyadaki bütün kötü seslerden saklamak istiyordu.
"Tamam," diye fısıldadı Ada hıçkırıklarının arasından. "Tamam Kutup Ayısı, kaçmayacağım. Ama yarın o maçı kazanmazsan, yemin ederim Şakir'i alır giderim."
Evren, Ada’nın saçlarına derin bir öpücük kondururken tutamadığı bir kahkaha attı. "Maç bizim görev insanı. Sen tribündeki yerini al yeter."

Saat 23:45
Ada, pijamalarını giymiş, saçlarını kurutmuş ve elinde sıcak bir bitki çayıyla yatağına kurulmuştu. Masanın üzerinde, eskisi gibi masa lambasının hemen dibinde o küçük metal anahtar duruyordu.
Telefonu titredi.

Evren: Hapşuuu.

Ada gülümseyerek telefonu eline aldı.

Siz: Çok yaşa şampiyon. Sana yağmurda o kadar durma demiştim! Kesin şifayı kaptın, yarın sahada öksürmekten koşamayacaksın.

Evren: Senin yanında gördüğüm şifanın haddi hesabı yok Ada. Burnum tıkalı olabilir ama kafam inanılmaz rahat.

Siz: Benim ailem de seni camdan dikizliyordu biliyor musun? Babam seni bayağı takdir etti, 'sokağı inletiyor helal olsun' dedi.

Evren: Desene kayınpederin onayını da aldık.

Ada ekrana bakarken yanaklarının yandığını hissetti.

Siz: Yavaş gel Kutup Ayısı! Önce yarınki maçı al, sonra aile onayı kısmına bakarız.

Evren: Alacağım. Hem de öyle bir alacağım ki, o videoyu çekenlerin, koçun ve bütün okulun sesi kesilecek. Yarın en ön sırada ol. Ve o Biyoloji kitabını getirme, sadece beni izle.

Siz: Emredersiniz Kaptan. En ön sıradayım. İyi geceler.

Evren: İyi geceler benim güzel görev insanım. Yarın görüşürüz.

adanın annesi gibi anne babası gibi baba kim istemez ki