büyük maç

07:30
Mutfaktan yükselen kızarmış ekmek ve taze çay kokusu Ada’yı uykusundan uyandırdı. Dün gece yağmurun altında yaşanan o büyük yüzleşmeden sonra Ada, haftalardır ilk defa deliksiz ve huzurlu bir uyku çekmişti. Yatağından fırlayıp doğruca mutfağa geçti.
Mutfak masasında babası Kemal Bey gazetesini okuyor, annesi Sevim Hanım ise tezgahta hummalı bir şekilde termosa sıcak bir şeyler dolduruyordu.
"Günaydın ailem," dedi Ada, neşeyle sandalyeyi çekip otururken.
Kemal Bey gazetenin üzerinden gözlüğünü hafifçe indirip kızına baktı. Dudaklarında muzip bir tebessüm belirdi. "Günaydın deli kız. Sokağı inleten damat adayı sağ salim evine varabilmiş mi? Zatürreden gitmedi inşallah çocuk?"
Ada’nın yanakları anında alev aldı. "Baba ya! Ne damadı, çocuk sadece... şey, arkadaşım işte. Maç stresi vardı üzerinde."
"Tabii canım, arkadaşın," dedi Kemal Bey çayından bir yudum alarak. "Arkadaşlık ilişkilerinde mahalleye 'O anahtar bende kalacak!' diye bağırmak yeni bir ritüel sanırım. Bizim zamanımızda yoktu böyle şeyler."
Sevim Hanım tezgahtan dönüp elindeki kırmızı termosu Ada’nın önüne pat diye koydu. "Al bakalım. İçine bol bal, zencefil ve limon koyduğum özel ıhlamur karışımım. Dün gecenin soğuğunda çocuk sırılsıklam oldu senin yüzünden. İki hapşırıkta maçı kaybettirmeyin çocuğa, çabuk bunu ona götür."
Ada termos şaşkınlıkla baktı, sonra annesine sarıldı. "Anne... Sen gerçekten muazzamsın."
"Muazzamım tabii," dedi Sevim Hanım Ada’nın yanağını sıkarak. "Ama o çocuk maçı kazansın, akşam onu buraya çaya bekliyorum. Onu sokağın ortasında dikip fırça çeken kızımla tanışacağım."
Okul kapısına geldiğinde Burcu, Ada’yı kelimenin tam anlamıyla kapıda pusuya düşürdü. Ada daha ne olduğunu anlamadan Burcu onu kolundan tutup bahçenin tenha bir köşesine sürükledi.
"Kızım!" diye çığlık attı Burcu fısıltıyla. "Senin hayatın Wattpad hikayesi mi, romantik komedi dizisi mi? Alt komşumuz Nermin Teyze dün gece Evren’in bağırtılarını duymuş! 'Gözü pek bir çocuk geldi, kızı sokağa döktü' diye anneme anlatıyordu!"
Ada gülmekle utanmak arasında kaldı. "Burcu, mahallede ajan ağın mı var, nasıl bu kadar hızlı öğreniyorsunuz?"
"Konuyu değiştirme! Barıştınız değil mi? Anahtar nerede?"
Ada montunun cebindeki metal anahtarı çıkarıp Burcu’ya gösterdi. "Burada. Ve bir daha o dolaptan hiçbir yere gitmeyecek."
Burcu elini göğsüne koyup dramatik bir nefes aldı. "Ağlayacağım şimdi. Dedikodu sayfasındaki o video patladı gitti zaten, kimse yemedi Pelin’in numaralarını. Bugün o maçı alacaksınız ve Pelin kendi kazdığı kuyuya düşecek!"

Saat 15:30 - Maç Öncesi / Soyunma Odası Koridoru
Spor salonu bölge finali için hıncahınç dolmuştu. Bando takımı salonu inletiyor, her iki okulun seyircileri tezahüratlarla ortalığı yıkıyordu. Maçın başlamasına yirmi dakika vardı.
Ada, elindeki kırmızı termosla soyunma odasının koridoruna geçti. Evren, üzerinde 7 numaralı siyah Maç formasıyla kapının önünde duruyordu. Ses tonu hafifçe kısıktı ve hafifçe burnunu çekiyordu ama gözlerindeki o hırslı, odaklanmış ifade her zamankinden daha belirgindi.
Ada’yı görünce yüzündeki o sert ifade bir anda buharlaştı.
"Gelmişsin 'görev insanı'," dedi Evren, sesi hafif pürüzlü çıkarak.
"Geldim tabii," dedi Ada, elindeki termosu Evren’e uzatarak. "Annem gönderdi. İçinde özel ıhlamur, bal ve limon var. Dün gece yağmurda şov yapıp hastalandığın için sana özel diplomasi hazırladı Sevim Hanım."
Evren termosu alıp kapağını açtı. Yükselen sıcak buğuyu içine çekip gülümsedi. "Sevim Hanım’a hürmetlerimi ilet. Artık resmi olarak aileye kabul edildim sayılır."
"Şımarma hemen," dedi Ada, Evren’in formadaki 7 numarasına elini koyarak. "Annem dedi ki, maçı kazansın, akşam çaya gelsin."
Evren’in gözleri parladı. Termostan büyük bir yudum alıp kenara bıraktı. Ardından uzanıp Ada’nın belinden tutarak onu kendine doğru çekti. Koridordan geçen iki takım arkadaşı ıslık çalınca Evren onları hiç umursamadı.
"O maçı kazanacağım Ada," dedi Evren, sesindeki kararlılık Ada’nın içini titretti. "Koç da, Pelin de, o videoyu sızdıranlar da izleyecek. Ve maç bittiğinde o kupayı sana getireceğim."
"Kupayı bana getirme, potaya at," dedi Ada gülerek. "Sadece git ve ne kadar iyi olduğunu göster Kutup Ayısı."
Evren öne eğilip dudaklarını Ada’nın şakaklarına bastırdı. "Sen tribünde ol yeter."

Saat 16:00 - Büyük Final
Ada ve Burcu, tribünün tam en ön sırasında, saha kenarındaki parmaklıkların hemen arkasında yerlerini almışlardı. Ada’nın üzerinde tabii ki Evren’in devasa 7 numaralı sweatshirt’ü vardı.
Tam maç başlamak üzereyken Ada’nın cebindeki telefon titredi.

Babamcim: Kazanırsa akşam yemeğe getirin çocuğu. Benim de ona soracak birkaç sorum var. Başarılar dilerim.

Ada mesajı okuyup gülümserken gözlerini sahaya çevirdi. Hakem düdüğü çaldı ve hava atışı yapıldı.
Maç adeta bir savaş gibi başladı. Rakip takım sert oynuyor, Evren’i sürekli iki kişiyle marke etmeye çalışıyordu. Ama Evren bugün bambaşka bir boyuttaydı. Dün gecenin ve haftanın bütün stresini sahaya yansıtıyordu. Üçlükler, smaçlar, mükemmel paslar... Sahada adeta bir fırtına estiriyordu.
Koç, kenardan Evren’i izlerken şaşkınlığını gizleyemiyordu. Evren, koçun beklediğinden çok daha odaklı, çok daha agresif ve durdurulamazdı.
Her basketten sonra Evren, tribünlere doğru dönüyor ve doğrudan en önde oturan Ada’ya bakıp eliyle göğsündeki 7 numaraya vuruyordu.
Pelin ve grubu arka sıralarda morarmış suratlarla maçı izlerken, Burcu yanlarında bağırmaktan sesini kaybetmek üzereydi: "KAPATIN KIZIM GÖZLERİNİZİ! BÖLGE ŞAMPİYONU GELİYOR!"
Son periyodun bitimine 5 saniye kala skor 82-80 bizim okulun lehineydi. Rakip takım son bir hücum denerken Evren muazzam bir blokla topu kaptı. Süre biterken topu kendi yarı sahasından fırlattı.
Cııııızzzz!
Top potadan içeri girdi! 85-80!
ŞAMPİYONLUK!
Salonda adeta bir kıyamet koptu. Konfetiler patladı, bütün okul sahaya döküldü. Takım arkadaşları Evren’in üzerine atladı. Güvenlik ve öğrenciler sahayı doldurmuşken Evren, grubun arasından sıyrıldı.
Hiç kimseye bakmadan, koçun tebrik elini bile kısa tutarak doğrudan tribünün önündeki parmaklıklara koştu.
Ada parmaklıklardan aşağı doğru sarkmıştı. Evren, ter içinde, nefes nefese Ada’nın önüne geldi. Tek bir hamlede Ada’yı belinden tutup parmaklıkların üzerinden sahaya doğru kaldırıp indirdi.
Bütün salonun, öğrencilerin, koçun ve Pelin’in gözleri önünde Ada’yı havada döndürüp yere bastırdı ve ona sımsıkı sarıldı.
"Sana söz vermiştim 'görev insanı'," dedi Evren, nefesi Ada’nın kulağında yankılanarak. "Kupayı aldık."
Ada, kollarını Evren’in boynuna dolayıp yüzünü onun terli göğsüne gömdü. Bütün o dedikodular, korkular ve sızdırılan videolar o an anlamını yitirmişti.
"Harikaydın Kutup Ayısı," dedi Ada, geri çekilip onun yüzünü avuçlarken. "Gerçekten harikaydın."
Evren, Ada’nın gözlerinin içine bakarak hafifçe gülümsedi. "Şimdi gidelim mi?"
"Nereye?"
"Annenin hazırladığı çayı içmeye ve babanla tanışmaya."
Ada tutamadığı derin bir kahkaha attı. "Savaştan çıktın Evren, babamla yüzleşmeye hazır mısın gerçekten?"
Evren Ada’nın elini tuttu, parmaklarını kenetledi. "Sen yanımda olduktan sonra, o mahalledeki bütün fırtınalara hazırım ben."

adanın annesi ev hanımı babası emekli evdeler yani evrende çok tatlı değil mi