fazla yakın

Ada kulaklıkları kulağına geçirdi ama ekranındaki sahnelerden tek bir kelime bile beynine ulaşmıyordu. Gözü ister istemez iki masa ötedeki gruba kayıyordu. Evren, arkadaşının kucağındaki küçük köpeğin kulaklarını okşuyor, çayından bir yudum alırken bir yandan da telefonunu cebine atbıraktı
Tam o sırada küçük köpek masanın altından sıyrılıp doğrudan Ada’nın oturduğu masaya doğru koştu ve burnunu Ada’nın spor ayakkabılarına dayadı.
"Oğlum dur, nereye gidiyorsun!" diye seslendi Evren’in arkadaşı.
Ada kulaklığını boynuna indirip gayriihtiyari gülümsedi. Eğilip köpeğin başını okşamaya başladı. "Ayy, sen ne tatlı bir şeysin böyle..."
"Kusura bakma, tasmayı tutmayı unuttum."
Sesi tam tepesinde duyan Ada başını hızla kaldırdı. Evren masasının yanına kadar gelmişti. Yere doğru hafifçe eğilip köpeğin tasmasını kavradı ama hemen gitmedi. Yüzünde yine o dikkatli, meraklı ifade vardı.
"Sorun değil," dedi Ada, durumu toparlamaya çalışarak. "En azından bana çemkirmeyen tek canlı."
"Sana çemkiren mi var?" dedi Evren, tek kaşını kaldırarak.
"Gecenin ikisinde penguen anatomisi anlatan biri var, tanır mısın bilmem. Bayağı çekilmez biri."
Evren’in dudakları hafifçe kıvrıldı. Masadaki yarı yarıya inmiş kremalı kahve bardağına, ardından Ada'nın bilgisayar ekranına baktı. "Kahven bitmek üzere ama sen dizide daha yarım saat geridesin. İddiayı kaybediyorsun 'görev insanı'."
Ada panikle ekranı kapatmaya çalışırken yakalandığını anladı. "Ben asla kaybetmem! Sadece... arka planda derin senaryo analizi yapıyorum. Çözünürlük ayarlıyordum bir kere."
"Tabii, eminim öyledir," dedi Evren. Köpeği kucağına alıp doğrularak arka masadaki arkadaşlarına döndü. Sonra tekrar Ada’ya bakıp alçak bir sesle ekledi: "Evde rahat rahat izle. Kafede odaklanamadın sanki."
AAda’nın yanakları bir anlığına ısınır gibi oldu. Evren ve arkadaşları kafeden çıkarken arkalarından dik dik baktı. "Yürüyen kutup ayısı... Ne olacak," diye mırıldandı kendi kendine.
Ada eve geçip akşam yemeği maratonunu atlattıktan sonra ancak gece yarısı odasına çekilebildi. Yatağa uzanıp dizinin kalan iki bölümünü yorganın altında izlemeye başladı. Saat 01:15’i gösterdiğinde final sahnesi bitmiş, Ada gözyaşları içinde ekrana bakıyordu.
Hızla telefonunu çıkardı.
1:15
Siz: Görevin tamamlandığını büyük bir gururla bildiririm. Dizi bitti. Şimdi ağlayarak yorganın altına saklanabilirim.

Evren: Tebrikler. Hangi karakter öldü de bu saatte yas tutuyorsun?

Siz: Ana karakterin köpeği öldü Evren... Köpeği! Bugün kafede sevdiğim o tatlı şey geldi aklıma, daha çok ağladım. Bu senaryoyu yazan senaristin kalbi taşlaşmış.

Evren: İsmimi sonunda mesajda kullanman ilginçmiş. 'Bilinmeyen numara' karizmam tamamen bitti yani?

Siz: Gizem mi kalmıştı sanki? Kafede gözlerinle beni yedin, masama gelseydin bari. Ayrıca 'Evren' demek 'Kutup Ayısı' demekten daha kolay.

Evren: Ben o lakabı sevmiştim aslında. Bu arada ağlamayı bırakıp uyu, yarın ilk iki ders beden eğitimi. Parkurda düşmeni istemem.

Siz: Parkur mu? Hoca yarın parkur mu yaptıracak?! Ben kalbimi durdurmaya gidiyorum, iyi geceler.

Ertesi sabah okulun kapalı spor salonu, taze zemin cilası ve buram buram eziyet kokuyordu.
Ada, üzerine iki beden büyük gelen gri eşofman altı ve saçında gelişigüzel topladığı topuzuyla tribünlerin en üst basamağına tüneklemiş durumdaydı.
"Ada, aşağı inmen lazım. Hoca yoklama alıyor," dedi Burcu, esnek hareketlerle ısınma hareketleri yaparken.
"Ben burada iyiyim," dedi Ada, gözlerini darlıkla kapatarak. "Şu an bilincim kapalı. Hoca sorarsa 'Ada ruhsal olarak aramızda ama bedenen aramızdan ayrıldı' dersin."
"Saçmalama, kalk. Bak Evrenler de salonda."
Ada gözünü tek açıyla araladı. Basketbol takımı, salonun diğer tarafındaki potada ısınma atışları yapıyordu. Evren, üzerindeki siyah antrenman formasıyla rahat bir hareketle topu potaya gönderdiğinde salondaki kız gruplarından hafif bir fısıltı yükseldi.
O sırada Beden Eğitimi hocasının düdüğü salonu inletti. "Evet gençler! Bugün zamana karşı engelli parkur yapıyoruz. İlk grup basketbol takımı, ikinci grup eşit ağırlık sınıfı!"
Basketbol takımı parkuru rekor sürelerde bitirip kenara çekilmişti. Sıra eşit ağırlığa geldiğinde Ada, engellerin önünde adeta bir kaplumbağa edasıyla dikiliyordu.
"Yapabilirsin Ada!" diye bağırdı Burcu kenardan.
Ada ilk minderin üzerinden atlamaya çalışırken ayağı takıldı ve dengesini kaybedip doğrudan minderin üzerine kapaklandı. Kaza çok şiddetli değildi ama Ada pozisyonunu bozmadan yüzüstü minderde yatmaya devam etti.
Salondan hafif kıkırdamalar yükseldi.
Hoca düdüğü çaldı. "Ada! Kalk kızım, bir şeyin var mı?"
"Ayağa kalkarsam parkuru bitirmek zorunda kalırım hocam," diye seslendi Ada, yüzü mindere gömülü halde. "Bırakın burada can vereyim. Benim hikayem buraya kadarmış."
O sırada salondaki gülüşmeler artarken Ada tepesinde bir gölge hissetti. Başını hafifçe kaldırdığında, Evren’in minderin hemen yanında dikildiğini gördü.
Evren yere doğru hafifçe eğildi, kollarını dizlerine dayadı. Yüzünde ilk defa bu kadar yakın, ilk defa bu kadar net bir ifade vardı.
"Penguenlerin diz kapağı var demiştik," dedi Evren, sadece Ada’nın duyabileceği alçak ve eğlenen bir ses tonuyla. "Ama senin diz kapakların şu an pek işlevsel durmuyor."
Ada panikle minderde doğruldu. İki elini de dizlerine koyup Evren’e dik dik baktı. "Çok komik. Gerçekten kahkaha krizine girdim şu an."
Evren elini uzattı. Okulda kimseyle kolay kolay fiziksel temas kurmayan, mesafeli duran Evren, elini Ada’ya doğru uzatmış bekliyordu. Salon bir anlığına tamamen sessizleşti.
"Kalk bakalım 'görev insanı'," dedi Evren, sesi yumuşayarak. "Parkuru bitiremezsen kahve borcun katlanır."
Ada bir uzattığı ele, bir de Evren’in derin kahverengi gözlerine baktı. Gamsız tavrından ilk defa bir ödün verip yutkundu ve elini Evren’in eline bıraktı.

üçüncü bölüm sonu.nasil gidiyor sizce bence çok detay aramamak gerekir çünkü çok random yaziyom ada ve evren okulun popüler çifti olucak bekleyin.