aile

Evren, soyunma odasında hızlıca duş alıp üzerini değiştirdikten sonra, elinde maça ait şampiyonluk madalyası ve kupa sevinciyle çıkışta bekleyen Ada'nın yanına geldi. Maçın o devasa adrenalini yerini tatlı bir yorgunluğa bırakmıştı ama Evren’in yüzündeki hafif gerginlik okul çatışmasından değil, birkaç dakika sonra girmeye hazırlandığı "kız isteme" havasındaki akşam çayındandı.
"Kutup Ayısı," dedi Ada, arabaya binerken onun bu nadir görülen stresli halini fark edip sırıtarak. "Koca salonda beş bin kişinin önünde üçlük atarken ellerin bile titremiyordu. Şurada iki bardak çay içeceğiz, vites kolunu kıracak gibi tutuyorsun."
"Saha kolay Ada," dedi Evren, dikiz aynasından saçlarını son kez düzeltip derin bir nefes alarak. "Sahadaki rakiplerimin elinde kızartılmış börek ve baban gibi bir jüri üyesi yoktu."
Ada tutamadığı bir kahkaha attı. "Babam zararsızdır. Sadece gazeteyi indirip gözlüğünün üstünden öyle bir bakar ki kendinden şüphe edersin, o kadar. Korkacak bir şey yok yani."
"İçimi inanılmaz rahatlattın 'görev insanı', gerçekten çok teşekkür ederim."
Yol üstündeki mahalle pastanesinden aldıkları çikolata kutusuyla apartman kapısının önüne geldiklerinde Evren üzerindeki ceketini son kez düzeltti. Ada zili çaldı. Çok geçmeden kapı açıldı ve karşılarında yüzünde kocaman, sıcacık bir tebessümle Sevim Hanım belirdi.
"Hoş geldiniz çocuklar! Geçin, geçin içeri," dedi Sevim Hanım, Evren’in uzattığı çikolata kutusunu alırken. "Ayy ne gerek vardı oğlum, düşünceli çocuk seni. Zaten dünkü yağmurdan sonra içim elvermedi, çorba da yaptım size."
Evren saygıyla başını hafifçe eğdi. "İyi akşamlar efendim, rahatsızlık verdik."
"Ne rahatsızlığı evlat, geç içeri."
O sırada koridorun sonundaki odadan Kemal Bey çıktı. Üzerinde ev hırkası, elinde gazetesiyle durup Evren’e doğru birkaç adım attı. İki erkeğin göz göze geldiği o an, koridorda kısa ve gergin bir sessizlik oldu. Evren dik duruşunu bozmadan, kendinden emin ama son derece saygılı bir ifadeyle elini uzattı.
"İyi akşamlar Kemal Bey. Ben Evren."
Kemal Bey uzatılan eli sıktı. El sıkışmaları bir tık uzun sürdü. "İyi akşamlar evlat. Maç için tebrik ederim, skor haberini bizim hanımdan aldık. Salonda estip gürlemişsin bakıyorum."
"Teşekkür ederim efendim. Takım olarak iyi mücadele ettik."
"Sadece salonda değil, dün gece bizim sokağın ortasında da bayağı bir mücadele verdin sanırım," dedi Kemal Bey, tek kaşını kaldırarak.
Ada ortamın tansiyonunu düşürmek için panikle söze atıldı: "Baba ya! Çocuk daha ceketini bile çıkarmadı!"
Sevim Hanım araya girip eşinin koluna hafifçe vurdu. "Kemal, sıkıştırma çocuğu kapı ağzında! Geçin salona, çaylar demlendi."
Salondaki masa; tepsi tepsi börekler, kekler ve Sevim Hanım’ın özel ikramlarıyla donatılmıştı. Evren gösterilen sandalyeye oturdu, Kemal Bey ise tam karşısındaki tekli koltuğa yerleşti. Ada ve annesi de masadaki yerlerini aldı.
"Eee Evren," dedi Kemal Bey, çayından bir yudum alıp gazeteyi masaya bırakarak. "Basketbol bursu, yurt dışı hedefleri falan varmış. Gelecek planların sağlam duruyor."
"Evet efendim," dedi Evren, sesi son derece net ve içtendi. "Bursumu garantiledim sayılır. Ancak benim için gelecek sadece spordan ibaret değil. Hayatımda doğru insanların olması da en az basketbol kadar önemli."
Kemal Bey gözlüğünün üstünden Evren’e baktı. Evren bakışlarını bir milim bile kaçırmadı.
"Dün gece kızımın peşinden o yağmurda sokağa gelmen..." dedi Kemal Bey, sesi aniden yumuşayarak. "Ada her şeyi şakaya vurur. Kendini korumak için gamsız taklidi yapar ama içten içe çok hassastır. Onun bir hiç uğruna üzülmesine izin vermem."
Evren öne doğru eğildi, ellerini masada birleştirdi. "Farkındayım Kemal Bey. Ada’nın o komik esprilerinin arkasında ne kadar büyük ve hassas bir kalp taşıdığını biliyorum. Onu üzmek isteyecek en son insan benim. Eğer dün gece sokağı ayağa kaldırdıysam, bu ona verdiğim değerin büyüklüğündendir. Onun kendini geride çekmesine izin veremezdim."
Sevim Hanım elindeki çaydanlıkla mutfaktan girerken gözlerinin dolduğunu gizleyemedi. Kemal Bey ise birkaç saniye sessizce Evren’e baktı. Ardından yüzünde yavaşça babacan, onaylayan bir tebessüm belirdi.
"İyi bakalım," dedi Kemal Bey. "Şut yüzden yüksekmiş, lafının da arkasında duruyorsun. Bu akşamlık sınavı geçtin Kaptan. Ye bakalım şu böreklerden, anan sabahtan beri senin için açtı onları."
Ada derin bir nefes alarak arkasına yaslandı. İçindeki bütün o gerginlik yerini sıcacık bir huzura bırakmıştı.
Saat 22:30 olduğunda Evren izin isteyip ayağa kalktı. Ada onu kapıya kadar uğurladı. Kemal Bey ve Sevim Hanım salondan el sallayarak uğurlarken, ikisi koridorda baş başa kaldı.
"Nasıldım?" diye fısıldadı Evren, montunu giyerken.
"Sınavı geçtin Kutup Ayısı," dedi Ada gülümseyerek. "Babam kolay kolay kimseye teberrüm edip börek ikram etmez. İnanılmaz bir başarıya imza attın."
Evren öne eğilip Ada’nın alnına yumuşak ve uzun bir öpücük kondurdu. "Senin için YKS’ye bile girerdim Ada, babanın sınavı ne ki?"
"Ukalalığın geri geldiğine göre iyisin demektir," dedi Ada.
"Çok iyiyim," dedi Evren, gözlerinin içine bakarak. "Yarın sabah seni yine ben alıyorum. İtiraz istemiyorum."
"Tamam Kaptan, emriniz olur."
Evren gittikten sonra Ada odasına geçti. Telefonunu eline aldığında Burcu’dan 15 cevapsız arama ve onlarca mesaj olduğunu gördü. Hızla Burcu’ya, "Kriz çözüldü, Evren babamdan geçer not aldı, detaylar yarın kantinde!" yazıp fırlattı.
Cebindeki telefon tekrar titredi.

Evren: Eve indim. Baban gerçekten karizmatik adammış ama Sevim Hanım’ın börekleri daha karizmatik.

Siz: Anneme laf yok! Ayrıca 'Kutup Ayısı' lakabını evde kullanmadığın için şanslısın, babam seni doğrudan sorguya çekerdi.

Evren: Artık resmen hayatındayım Ada. Sokağındaydım, salonundaydım, dolabındaydım... Şimdi tamamen hayatındayım.

Siz: Ukalalığın yine tavan yaptı. Ama evet... Sanırım öylesin.

Evren: Şakir de selam söylüyor. Dolapta nöbete devam ediyor.

Siz: Şakir’e de sana da iyi geceler Kutup Ayısı. 🖤

Evren: İyi geceler benim güzel görev insanım. 🖤

evrenin annesi ve babası ayrı annesi başka adamla evli babası da iskolik o yüzden evren tek başına yaşıyor.