HAFÎ-5. BÖLÜM

Merhaba oy ve yorum yapmayı unutmayın💗

​Uyandığımda neredeyse inmek üzereydik. Pilot, "Komutanım, iniş için izin istiyorum," dedi. Gözlerimi açıp, "İzin verildi," talimatını verdim. Pılot komutu alır almaz helikopteri piste doğru ustaca indirip pürüzsüz bir iniş gerçekleştirdi.
​Helikopterden iner inmez adımlarımı doğrudan Albay’ın odasına doğru yönlendirdim. Odanın önüne geldiğimde iki kez sertçe kapıyı vurdum; içeriden gelen tok "Gel" komutuyla içeri girip kapıyı kapattım ve seri bir hareketle tekmil verdim:
— Kıdemli Üsteğmen Alev Aktürk, emredin komutanım!
​Albay, başını kaldırıp hafifçe masayı işaret ederek, "Otur, üsteğmen," dedi. İlk başta oturmadım; bunun üzerine sert bir tonla, "Tekrar ediyorum, otur, bu bir emirdir!" deyince istemeye istemeye karşıdaki koltuğa ilişiverdim. Birkaç saniye geçtikten sonra dayanamayıp sordum:
— Komutanım, rütbeden çıkabilir miyiz?
​Albay başını hafifçe aşağı yukarı sallayınca tabiri caizse yerimden fırladığım gibi masanın etrafından dolanıp ona sarıldım. Bana karşılık verdiğinde, "Çok özledim teyze," dedim. O da saçımı öpüp, "Ben de canım, ben de," dedi.
​Birkaç dakika sonra yavaşça ayrıldım. Yanaklarının iki yanından öpüp, "Tamam hadi konuya dönelim," deyip tekrar yerlerimize oturduk ve rapor verdim. Her şeyi anlattım.
​Tam ayağa kalkıp müsaade isteyecekken, Albay elini kaldırıp durdurdu ve derin bir nefes alarak konuşmaya başladı:
— Görev yerin Rize oldu. Orada oldukça başarılı bir tim varmış. Seni de o time komutan yardımcısı olarak atadılar.
​Dediğinde başıma kaynar sular döküldü bir an. Anında Albay'a dönüp, "Lütfen komutanım, hayır, yapmayın..." dedim; gözlerim dolmuştu. Albay üzgün bir ifadeyle, "Maalesef elimden gelen bir şey yok," deyip ardından ekledi: "Bu arada 3 günlük iznin var."
​Başımı hafifçe aşağı yukarı sallayarak onayladım ve müsaade isteyip odadan çıktım. Kendi odama çıktım. Eşyalarımı küçük bir kutuya koyup kapattım. Zaten çok eşyam yoktu; çoğu bilgilerim laptopumdaydı. Kutuyu ve çantalarımı alıp motorumu en son bıraktığım yerden evime sürüp lojmana giriş yaptım. Zaten 10 dakikalık bir mesafeydi.
​Eve adım attığım gibi eşyalarımı yere bırakıp yere çökerek hıçkırıklara boğuldum.
​3 Saat Sonra
​Yaklaşık kaç saattir ağladığımı bilmiyorum; durmadan ağlıyordum. O atlatamadığım travmatik olayların gölgesi hâlâ üzerimdeyken, şimdi başka bir time girmek istemiyordum. Zorla ayağa kalkıp koltuğa tutunarak banyoya ulaştım ve duşa girdim. Üzerimi değiştirip saçlarımı kurutmaya bile yeltenmeden, direkt koltuğa uzandım. Yatak kurmakla uğraşmak istememiştim. Gözlerimi her kapadığımda o karanlık anlar zihnime hücum ediyordu. Yarım saat böyle geçtikten sonra yavaş yavaş tekrar uykunun ve karanlığın içine çekilmeye başladım; istemsizce sızıp kalmıştım.
​Sabah telefonun ısrarlı çalma sesiyle gözlerimi açtım. Yerimden kalkıp sesin geldiği yere yöneldiğimde telefon eşyalarımın yanındaydı. Arayanın teyzem olduğunu görünce hemen açıp toparlandım:
— Kıdemli Üsteğmen Alev Aktürk, emrindeyim komutanım!
— Kızım, sana söylemeyi unuttum, dedi. Rütbe artış törenin burada olmayacak, orada, yeni yerinde olacak.
— Tamam, anladım komutanım. Ben bugün bir bilet bulup Rize'ye gideceğim. Oraya gitmeden önce sizi görürüm.
— Tamam kızım.
— Görüşürüz teyze, deyip telefonu kapattım.
​Telefonu kapattıktan hemen sonra Rize için uygun bir bilet bularak satın aldım. Odama geçip büyük bavulumu çıkarttım. Zaten çok bir kıyafetim yoktu. Lojmanda oturduğum için mobilyalar lojmana aitti. Motorumu oraya getirmeleri için birkaç siteyi araştırdıktan sonra güvenli birini bulup aradım. Bir gün sonra ancak orada olabileceği için adresi ve konumu sonra atacağımı söyledim.
​Bavulumu alıp evden çıktım. Çıkarken de lojman anahtarını nöbetçiye teslim ettim. Aradan beş dakika geçmeden taksi gelmişti. Bavulu bagaja tek hamlede o kadar iyi yerleştirdiğimi gören şoför şaşkınlıkla kalmıştı. Arka koltuğa oturduğumda şoför dikiz aynasından bakarak nereye gideceğimizi sordu. Ben de karargâhın adresini verdim.