HAFÎ- 10.BÖLÜM

​Kahvaltının ardından bizim dörtlü —Mete, Murat, Ömer ve Ayaz—
salona geçtikleri anda Mete oturur oturmaz hemen Murat'a dönüp endişeyle konuştu:
— Oğlum, biz bittik bence! Kesin fena ceza verecek.
Murat başını ellerinin arasına alıp sızlandı:
— Aynen oğlum, senin o şom ağzına tüküreyim. Böyle şans da hep bizi bulur zaten!
​Ömer araya girip merakla sordu:
— Ne oldu yine? Ne halt yediniz ve kimden bahsediyorsunuz siz?
Mete içerideki yeni komutanı kastederek homurdandı:
— İçerideki komutandan oğlum!
​Bu sırada Ayaz hafifçe kaşlarını çatarak söze girdi:
— Ne o, tanışıyor musunuz?
Murat yutkunarak durumu özetledi:
— Hehe, sayılır komutanım... O gün, yani dün! Karargâha gelip albayı göreceğini söyledi. Bu şom ağızlı Mete de "Hadi bacım, işimiz var zaten, uzaklaş buradan" deyip göndermeye kalktı. Kadın bir baktı... Öyle bir baktı ki Mete'ye, ben bile tırstım. Sonra askerî kimliğini suratımıza bir çarptı; biz görür görmez hazır ola geçip tekmil verdik. Bavulunu bize emanet edip Albay'ın yanına çıktı. Çıktığında bavulunu alıp teşekkür etti ve gitti.
​Ömer hemen araya girip sordu:
— Dün bahsettiğiniz o kadın mı?
​Mete ve Murat aynı anda başlarını salladılar. Ayaz ise soğuk ve net bir ses tonuyla masadakileri süzerek konuştu:
— Ceza verse de haklı, vermese de. Timin komutanı olarak cezayı ben veririm. Bir daha karargâha gelen biriyle böyle terbiyesizlik yaptığınızı duyursam sizi ellerimle beter ederim.
​Mete ile Murat korkuyla başlarını sallayıp karşılık verdiler:
— Tamam komutanım.