Hafî- 15. BÖLÜM

Merhaba oy ve yorum yapmayı unutmayın💗

​(Ayaz’ın Gözünden)
​Alev'in kulağına fısıldayıp geri çekildikten sonra yerden doğruldum. Şunu fark etmiştim: Gözleri, yüzü, her şeyiyle çok güzeldi. Kafamı iki yana sallayarak bu düşünceleri kovdum ve birkaç saniye timi izledim. Kendi aralarında fısıldaşıyorlardı; "Yine Murat'la Mete'dir," diye düşünerek çok takılmadım. O sırada Alev de yerden kalkmış, timi inceliyordu. Matlardan inip saatime baktım; çıkış saati gelmişti.
​— Çıkış saati! Herkes hazırlanıp yemek yediğimiz yere gelsin. Alev, sen de Ömür'le gelirsin.
— Alev: Tamam komutanım.
​Onun onayını aldıktan sonra eğitim salonundan ayrılıp motorumu evime sürdüm.
​(Alev’in Gözünden)
​O pozisyonda kaldığımızda kalbim deli gibi atıyordu; sebebini kendime bile itiraf edemiyordum. O kalktığında ben de hemen ardından kalktım ve timi göz hapsine aldım; dudak okuyabiliyordum ama sadece Mete'nin dediklerini yakalayabilmiştim. Bizden kesinlikle bir şey saklıyorlardı. "Sonra ne konuştuklarını Ömür'e sorarım," diye bunu kafamın bir köşesine not ettim.
​Ayaz matan indiğinde ben de hemen arkasından inmiştim. Saatime bakıp söylediği talimatı "Tamam komutanım" diyerek onayladım. Aklımdan tek bir düşünce geçiyordu: Biz az önce gerçekten o kadar saattir dövüşüyor muyduk?
​Ayaz çıktıktan sonra biz de salondan ayrıldık. Doğrudan motoruma binip kaskımı taktığım sırada gözüme Ayaz takıldı; o da motor kullanıyordu demek ki. "Aman bana ne be," diyerek eve sürdüm.
​Bu yoğun günün ve yorgunluğun üzerine bir de yedi kat çıkmamla cinlerimde tepeme çıkmıstı şu an yatağa uzanıp uyumak istiyordum ama akşam yemeği planı vardı. On dakikada hızlıca duş alıp üzerime siyah bir bluz, altıma da beyaz uzun bir etek geçirdim. Saçlarımı açık bırakarak evden çıktım ve Ömür'ün kapısını çaldım. Bir dakika geçmeden Ömür hazır bir şekilde kapıyı açtı.
​Ayakkabılarını giyerken, "Biz Ayaz komutanla dövüşürken ne konuşuyordunuz siz?" diye sordum.oda paniklememeye çalışarak, "Şey komutanım, kim kazanır diye iddiaya giriyorduk," dedi.
​Kafamı hafifçe sallayıp konuyu kapattım:
— İstersen benimle gel.
​Gülümseyip kafasını aşağı yukarı salladı. O asansöre doğru yürüdüğünde, "Ben merdivenlerden geliyorum," diyerek merdivenlere yöneldim. O da arkamdan gelip şaşkınlıkla sordu:
— Neden asansöre binmiyorsunuz komutanım?
— Klostrofobim var Ömür.
— Anladım komutanım.
​Merdivenlerden inmeye başladığımda ömürde arkamdan geliyordu. Merakla başımı çevirip sordum:
— Ömür, neden benimle iniyorsun?
— Sizi bırakıp asansöre mi bineceğim komutanım?
​Kafamı sallayıp tebessüm ettim:
— Şu an resmiyette değiliz Ömür, adımla hitap et.
— Tamam komutanım... Alev, diyerek gülümseyerek düzeltti.
​Aşağı indiğimizde Ömür epey yorulmuştu. Ben fiziksel olarak fazlasıyla alışkın olduğum için gayet dinçtim. Yanımda getirdiğim yedek kaskı Ömür'e uzattım, kendi kaskımı takıp motora bindim. O da arkama bindiğinde, "Ellerini belime dola," dedim. O "Tamamdır!" dediğinde motoru çalıştırıp yola koyuldum. Vardığımızda ömür zorda olsa bana yolu tarif etmişti.
​Mekana girdiğimizde Ömür'ün telefonu çaldı; ekranında Ömer yazıyordu. Telefonu açıp, "Alev komutanla geldim, kapıdayız tamam bay bay," diyerek kapattı. Sonrada ömür'le birlikte sekiz-dokuz kişilik geniş bir masaya yerleştik. Bizden on dakika sonra Ayaz kapıdan içeri girdi. İkimiz de normal bir ses tonuyla tekmil verdik. O, "Siviliz, oturabilirsiniz," demesiyle masadaki yerlerimizi aldık. Ayaz tam karşımdaydı.
​Beş dakika geçmeden timin geri kalanı da geldi. Ömer Ömür'ün yanına, Murat ise Mete'nin karşısına oturdu. Herkes menüye göz atıp yemeğini sipariş ettikten sonra Murat öne doğru eğilip masadaki sessizliği bozdu:
— Komutanım, daha önce başka bir time girdiniz mi?
​Bu beklenmedik soruyla boğazıma koca bir yumru oturdu.