37. bölüm · Geride kalanlar
Çakır'ın notu
Çakır’dan
Merhaba,
Ben Çakır.
Muhtemelen beni ya sevdiniz ya da nefret ettiniz. Ortası yoktur. Benim de hayatımda ortası olmadı zaten.
Siz bu satırları okurken ben yokum.
Ama merak etmeyin. Ben vedalaşmayı bilmem.
Bu yüzden bunu bir veda olarak yazmıyorum.
Bir emanet olarak yazıyorum.
Eğer hayatınızda bir Cemre varsa... kıymetini bilin.
Susarken bile sizi anlayan, düştüğünüzde elinizi bırakan değil tutan biri varsa... bırakmayın.
Çünkü bazı insanlar bir kere gelir.
İkinci şansı olmaz.
Korktum. Çok korktum.
Sevdiklerimi koruyamadım diye.
Yanlış yaptım diye.
Geç kaldım diye.
Siz geç kalmayın.
Güçlü görünmek zorunda değilsiniz.
Ağlayın. Kırılın. Sonra kalkın.
Ben kalkamadım belki ama siz kalkın.
Benim yerime de yaşayın.
Ve son bir şey...
Vatan sağ olsun demek kolay.
Zor olan, o vatan için geride kalanlara sahip çıkmak.
Eğer bir gün bir askerin, bir polisin, birinin annesi, eşi, evladı karşınıza çıkarsa...
onlara iyi davranın.
Çünkü onlar bedelini en ağır ödeyenler.
Beni okuduğunuz için teşekkür ederim.
Hatalarımla, doğrularıma.
Kızgınlığımla, sevgimle.
Hepsiyle birlikte.
Unutmayın:
İnsanlar gider.
Ama bıraktıkları iz kalır.
Siz de bir iz bırakın bu hayata.
Kendinize iyi bakın.