Bölüm 22: Acının Adaleti

Zoe’den:
Steril kokusu zihnimdeki kapıları kapatırken gözlerim dolmasın istiyorum. Başıma saplanan iğne deliğini andıran ağrı kelimeleri zihnimden silemiyor.
“İyi görünmüyorsun, ne olduğunu bana anlatabilirsin,” diyor güven verici sesi. Tereddüt kapılarımın ardından içeriye doğru süzülüyor. Bulutlarım hissi temkinli bir hareketle karşılıyor. Bakışlarındaki beyaz his zihnimdeki anılarla çatışmaya başlıyor.
“Ben, bunu nasıl anlatacağım bilmiyorum. Az önce bir rüya gördüm.” diyorum derin nefes verirken. Titrek çıkan nefesim zihnimdeki anıları mühürlüyor.
“Linda karşımdaydı ve sanki o kazayı yapmamış gibiydi. Onunla sarıldık.” diyorum kırgınlığa karışan heyecanın mor tonuyla. Ciğerime dolan nefesimi veriyorum, hüzün kapının ucundan bana bakıyor. Kırgınlık ile beraber sohbet ediyorlar.
Mark’ın gözleri mavinin gece tonuna bürünüyor. Yağmurun çaresi fidanlarımı çürümekten kurtaramıyor. “Elimden gelen olsa onu uyandırmak için her şeyi yaparım.” diyor gözünden bir damla yaş düşerken. Suçlayan tavırlarını engellemek için elimi omzuna koyuyorum. “Senin suçun değil, sen bunun olacağını bilmiyordun.” diyorum şefkatli tonumla.
Yaşlar zihnimdeki kelimelere dökülüyor. Kalbimin nefes sesleri düzensiz hâle geliyor. Kesik nefeslerim fısıltıyı andıran kilitlere vuruluyor. “O şokta olduğu için bunu söylemiştir. Bu gerçek olamaz.” diyorum yaşlar damlarken. “Linda, ben ve...” diyecekken kapı birden açılıyor. Yarıda kesilen kelimeler ruhumun nefesini düzenliyor.
Saçlarını geriye taramış ve ifadesinin ardındaki hüzün dalgaları ruhumu griye boyuyor. Endişeli bakışları bana takılıyor, kaşları manzara karşısında çatılıyor. “Abim, iyi misin?” diyor endişeli çıkan sesiyle.
Gözlerimdeki yaşlar durumu anlamış gibi duruyor, hüzün içime işliyor. Küçük gülümsemeyi yüzüme yerleştirip maskemi takıyorum. “İyiyim abi ama o uyansın istiyorum. Her şey üst üste geldi,” diyorum dürüstçe. Gerilen ifadesi minik bir gülümsemeye dönüşüyor. “İyi olmana sevindim canım kardeşim, Linda uyanacak.” diyor umut dolu sesiyle.
Burnumun aniden sıkılmasıyla kaşlarımı çatıyorum. “Abi, Seni anneme söyleyeceğim!” diyorum sinirle. Gülümsemesi kıkırdama izlerine dönüşüyor. Durumdan keyif alır gibi davranması sinirlerime dokunuyor.
“Söyleyemezsin.” diyor meydan okur gibi davranarak. “Söylerim, seni anne terliğiyle döver.” diyorum gülümsemesi sönerken. Hemen U dönüşü yapıyor. “Canım kardeşim, bir daha yapmam!” diyor panikle. Durum hoşuma gidiyor. Bir daha yapacağını biliyorum abi ama bu seferlik söylemeyeceğim, elime bir koz geçsin var ya o zaman göreceksin, diyorum içimden. Sinsi bir gülümseme ediniyorum.
Mark’tan:
Neşesi mutluluğumu yerine getirirken hüznü kalbimin acısına karışıyor. Kai odadan dışarı çıkarken düşüncelerim mavi dosyaya kayıyor. O dosyada neler yazıyor? Neden önemliymiş gibi hisse kapılıyorum?
Linda uyan, bak sana çiçekler alırım. Seni asla üzmem, senin dediklerini yaparım ama lütfen. Tek istediğim bu, diyorum içimden. Zoe esnemeye başladığında gözleri ağırlaşıp kapanıyor. Huzur kalplere uğrayana kadar biz ne yapacağız? Onlardan kurtulabilecek miyiz? Leo artık Zoe’yi bırakacak mı? Adalet nasıl sağlanacak?
Sorular zihnimi esir ederken nefesim kesilmeye başlıyor. Sessiz adımlarla kapının oraya gidip çıkıyorum. Kapıyı ses yapmadan kapatıp yan odaya ilerliyorum. Linda normal odaya alınsa bile komada olduğunu söylüyorlar.
Ne zaman uyanacaksın, ballı turtam?, diyorum içimden. Gözlerim doluyor acının etkisiyle, her şey bitsin istiyorum. Mutlu bir son istiyorum ama sesimi kimse duymuyor. Maskem düşerken gözyaşlarım serbest kalıyor. Sessiz haykırışlarım damlalara dönüşüyor.
Onu görmemize izin verdikleri için odaya giriyorum. Gözyaşlarımı silip sahte mutluluğu yüzüme takıyorum. “Merhaba, ballı turtam. Beni duyuyor musun bilmiyorum ama herkes senin uyanmanı bekliyor, ben dahil. Hep senin yanında olacağız ayrıca ben de ziyaret edeceğim,” diyorum acı şefkate dönüşürken.
“Sen benim rüyalarımı süslüyorsun, buluşuyoruz gökyüzünde. Çok mutluyuz, bitkiler ve çiçekler ekiyoruz. Hayallerim seninle beraber yeşeriyor. Hatta bir rüyamda evleniyorduk, şaka yapmıyorum.” diyorum kıkırdayarak. Seninle olma ihtimalim belki de yok ama hayallerimi süslemeye devam et ballı turtam, diyorum içimden.
Henry’den:
Telefonu elimde sıkı sıkı tutarken sinir hücrelerim isyan bayrağını ele alıyor. Adliyenin krem duvarlarının ardında ilerliyorum. Hüzün, damarlarıma karışmış zehir gibi karışıyor. Kurtulacağım senden, diyorum içimden.
Adımlarım zihnimdeki çığlıkları susturuyor. Kapıyı tıklattığımda içeriden ses geliyor. “Gir!” diyor hakim hanımın net sesi. Kapıyı açıp giriyorum ardından sandalyeye oturuyorum.
“Size bir kanıt getirdim.” diyorum elimdeki belgeyi uzatırken. Arafta kalan kaplan yavrusu gibi hissediyorum. Çaresizlik dalları ağacımı kördüğüm yapıyor. “Darp raporu alman iyi olmuş, belgeyi getirdiğin için teşekkürler. Söyleyecek bir şeyin var mı?” diyor bilge edayla gülümserken.
“Var, size babamın kim olduğunu söyleyeceğim.” diyorum net sesimle. “O bir mafya ve iş adamı kimliğinin arkasına gizleniyor. Benim kaza yaptığım gün öz olmadığımız ortaya çıktı.” diyorum net sesimle.
Çatık kaşları düzelirken not aldığı orta boy defterin arasına kalemi koyuyor. “Teşekkürler, yeni bir bilgi öğrenirsen bana söylemekten çekinme.” diyor naif bir ses tonuyla. “Rica ederim, izninizle.” diyorum ve kapıya gidiyorum. Kadına dönüp son cümlemi söylüyorum.
“Kolay gelsin, Hakim...” diyorum nazikçe. Kadın gülümsemesini bozmadan net bir ses tonuyla konuşuyor. “Hakim Ginnia.” diyor net bir şekilde. Çıkıp giderken bir daha arkama bakmıyorum. Adliye binasından çıktığımda yağmur damlaları özgürlüğümü bana veriyor. Daha yeni başladık, diyorum içimden.
Victor’dan:
Sokaklardaki neon ışıkların altında insanlar dans ediyorken karanlık saniyeleri ele alıyor. Beni yendiğini sanıyorsun ama ben senden onu alacağım, eğer devam edersen cezasını çekeceksin, diyorum içimden. Sırıtmam tehlikeli bir tilkiye dönerken elimdeki bardağı masaya bırakıyorum.
Garsonu gördüğümde işaret yapıyorum. “Bir tane daha istiyorum!” diyorum bardağı alırken. “Tabii efendim.” diyor müziğin sesi kulakları sağır ederken. Ellie senden benim tehdidim sayesinde uzak dururken sen buna dayanamayacaksın, diyorum içimden. Şeffaf, uzun bardağın içindeki kırmızı sıvı gülümsememi sağlıyor.
“Zafere!” diyorum kontrol elimden kayarken. Başım fazla alkolün etkisiyle ağrırken dans edenleri izliyorum. Zihnimdeki fısıltılar susarken itaat etmeleri hoşuma gidiyor.
Son bardağımı da içip masadan kalkıyorum. Sandalyenin gıcırtısı anlık olarak umursamamı sağlasa da mekandan çıkıyorum. Korumaya işaret ettiğimde araba geliyor.
Siyah takım elbiseli adamlarım diğer arabaya binerken arka koltuğa geçip yayılıyorum. “Planım takır takır işliyor, beni ifşa etmek ne göreceksin.” diyorum sesli şekilde.
Araba hareket ederken uyuşukluk beynime vuruyor. Eve geldiğimde kapıdan içeri girip koltuğa kendimi bırakıyorum. Elimle şakaklarımı ovuyorum ve düşünceler zihnime akın ediyor. Korkunun sesi dışarıdan duyulurken kapı tıklatılıyor. Polis sirenleri ellerimin titremesine neden olurken kapıyı açıyorum.
“Merhaba, kime bakmıştınız?” diyorum titreyen sesimi gizleyerek. Ecel sinsice bana bakıyor ve sırıtıyor.
Korkuyu da alıp giderken zihnimdeki düşünceleri bölen polis oluyor. “Victor Shorly’i arıyoruz.” diyor otoriter sesiyle. “Buyurun benim.” diyorum masum maskemi takarak. “Bizimle-”

Selam mavi kelebeklerim! Nasılsınız?

Bölüm nasıl?
Peki sonu?
Fikirlerinizi bekliyorum :)