9. Bölüm

Selim

Tüm bunlar gerçek gibi hissetirmiyordu. Artık engel olmayacaktım. Hemen bu yaşananlardan babamı haberdar etmeli ve bunun öcünü nasıl alacağımızı planlamalıydık. Benim kardeşime bunu yapanın dışarıda elini kolunu sallamasına izin veremezdim. "Anne ben şirkete, babamın yanına gidiyorum." diyerek cevabını beklemeden çıktım. Arabaya bindim ve olabildiğince hızlı bir şekilde şirkete geldim.

En üst kata, babamın odasına çıktım. Odanın önünde babamın sekreteri Aydın'ı gördüğüm gibi yanına gittim. Beni görür görmez "Hoş geldin!" dedi. Yaşıttık. Üniversitede tanışmıştık o ailevi bir durumdan dolayı okulu bırakınca onu buraya getirmiştim. Yaklaşık 2 yıldırda burada çalışıyordu, arayı hiç açmamıştık. "Hoş buldum. Acilen babamla konuşmam lazım. Odasında mı?" diye sordum bir çırpıda. "Evet odasında. Bir sorun yok değil mi?" demişti. Galiba onu endişelendiedim biraz. "Yok ufak bir pürüz var sadece. Teşekkür ederim. Bir ara birlikte kafeye falan gidelim. Müsait olunca yaz." derken çoktan babamın odasının kapısına ulaşmıştım.

Kapıyı tıklatıp girdim odaya "Baba acilen bir şey anlatmam lazım sana." dedim direkt. Konuyu uzatmaya gerek yoktu. "Ne oldu oğlum. Bekleyemedin mi eve gelmemi?" demişti. İşteyken ev hakkında konuşmaktan nefret ederdi ama bu acildi. "Baba Bartu hakkındaki gerçeği öğrendim." dememle sözümü keserek "Ne öğrendin." dedi. Öğrendim diyorum hala ne kadarını bildiğimi soruyor. "Bartu'nun dolabındaki ekmekleri bulmamla annem her şeyi anlattı. Tüm aç bırakılmaları, dayakları, yanık elini her şeyi. Hatta ekmek saklamasının aç kalma korkusu olduğunu söyledi. Baba bununu yapan adam hala elini kolunu salkaya sallaya geziyor. Kar mı kalsın ona tüm bunlar?" dedim olabildiğince özetleyerek hızlıca.

Her bir cümlemde babamın şaşkın bakışları dahada arttı. Sonra "Tabii ki intikamımızı alacağız. Bartu'ya yaşattıklarının iki mislini yaşatacağız. Sen araştırdın mı adamı? " dedi. "Sadece uyuşturucu satıcısı olduğunu biliyorum." dedim mahçupça. Şimdilik bu kadardı. Daha çok araştırmadan buraya gelmiştim. "Ben hastaneden çıktığımızda biraz araştırdım. Nerelerde sattığını buldum ama ne zaman sattığını bulamadım. Gizlemiş hepsini." diye tısladı. Bir dakika Bartu'unun bir üvey kardeşi yok muydu? Ondan öğrenemez miydik? "Bartu'nun üvey bir kardeşi yok muydu? Belki biliyordur." "Açıkça söylemez ki." diye kestirip attı başta. Sonra duraksadı ve yüzü aydınlandı. "Annen bana yaraları sorunca Emre'ye anlattığını söylemişti hastanede olanları. Biz gidip sorarsak dikkat çeker ama Emre sorarsa anlamaz bile." demişti gülümserken.

Emre de mi biliyordu. Yoksa bana geçen akşam anlatmaya çalıştığı bu muydu? Vicdan azabından içim burkulurken plana devam ettik. Zaten bunu çözmemizle birlikte birkaç saat daha kafa patlatarak planı hazırlamıştık. Tek gereken Emre'ye planı anlatmak ve yardım istemekti. Planı hazır olduğu anda babamla şirketten çıkmıştık. Son sürat eve gidiyorduk. Babam duygularını pek belli edemezdi. Çoğu kişinin sert olduğunu düşündüğü davranışları da vardı. Hatta küçükken beni sevmediğini düşündüğüm anlar olmuştu ama bizi gerçekten seviyor ve önemsiyordu. Bunu sözleriyle olmasa da davranışlarıyla oldukça iyi belli ediyordu.

Mesela şu an ilk söylediğimde tepki vermese de Bartu için endişelendiği oldukça belliydi. Eve vardığımızda kapıyı her zaman ki Nurgül Sultan açmıştı. "Hoş geldiniz." demişti gülümsemeye çalışarak. Anlaşılan çok etkilenmişti bugün olanlardan. Babam da ben de "Hoş bulduk." diyerek içeri geçtik. Emre'yi tek yakalayıp her şeyi anlatmalıydım. Bartu'nun özellikle de Emir'in duymaması lazımdı. Bartu çekinirdi falanda Emir kesin plana dahil olmak isterdi. O daha küçüktü ve bu adamda uyuşturucu satıcısı bir manyaktı. Kısacası tüm kardeşlerimden hatta ailemden uzak durmasını istiyordum. Emre'yi bile plana sokmayacaktım ama gerekliydi.

Bunu düşünürken tam mutfaktan çıkıp yukarı çıkan Emre'yi gördüm bu fırsat kaçmazdı. Hemen kolundan tutup "Benimle gelmen lazım." diyerek onu odama götürmeye başladım. "Çekiştirmeseme abi." dediğinde elimi biraz gevşettim. O kadar sıktığımın farkında bile değildim. Odaya götürdüğümde kapıyı kapatıp kilitledim. Emir'in odaya dalması riskini alamazdım. "Bartu olayını öğrendim." dedim aniden. Bunu söylememle bana ben zaten biliyorum bakışlarını atıp. "Ben söylemeye çalışınca kov. Öğrenince çağır. Zaten Emre kim ki?" demişti tripli tripli. Lan velede bak iki tersledim diye tepeme çıkıyor. "Lan gevezelik yapma ekmek mevzusunu biliyor musun?" dedim atarlı atarlı. Bilmediğine emindim. Aynı düşündüğüm gibide ciddileşmişti yüzü, duruşu dikleşmiş kaşları çatılmıştı. "Ne ekmeği ne mevzusu?" dedi sorgularcasına. "Ne oldu bilemedin mi?" diyerek dalga geçsem de durum ciddiydi.

Daha fazla kardeş kavagasına ve yarışmaya gerek yoktu. Ciddileşerek "Bugün Nurgül Teyze temizlik yapıyordu biliyorsun. Ben de ona yardım ediyim dedim. Birlikte Bartu'nun odasına gittik temizlik için." "Sen ona çocuğun odasını karıştımaya gittim desene." demişti bilmiş bilmiş. Pis çocuk tanıyordu beni. "Bir daha lafımı bölersen anlatmam. Neyse nerede kaldım? Heh sonra ekşimsi bayat ekmek gibi bir koku aldık sultanımla. Dedik rutubet herhalde ama değilmiş. Meğersem Bartu dolabın içinde aç kalmamak için ekmek saklıyormuş." dedim lafı normalde uzatmazdım. Ama kardeşime kıyamayıp biraz şakayla karışık anlatarak durumu yumşatmak istemiştim.

O benim kardeşimdi. Annem veya babama anlattığım ciddiyette anatırsam yıkılabilirdi. Ben cümlemi tamamladığım anda gözleri dolmuştu. Ona sarılarak "Merak etme sana bunları sadece bil diye anlatmadım. Bartu'nun öcünü almak ister misin?" demiştim. Kafasını onaylarcasına sallamasıyla ona planı detaylıca anlatım. Daha ben planı anlatmayı bitirmemişken heyecamdan yerimde duramıyor, Sercan'a küfürler ediyordu. Planı anlatmam bittiğinde onaylamıştı hızlıca. Belli olmasın aman dur gidiyim artık diye bir şeyler geveleye geveleye odadan çıkmıştı. Zaten akşam yemeği saati geldiği için ben de mutfağa gitmeye başladım. Sofrayı hazırlamıştı sultanım. Masadaki yiyecekleri gördüğüm anda ise aklımda sadece Bartu vardı. Merak etme kardeşim artık ne aç kalacaksın ne de sana birisi dokunacak.

Bartu
Bugün çok gülmüştüm. Uzun süredir bu kadar güldüğümü ya da direkt güldüğümümü bile hatırlamıyordum. Emre Abi ve Emir kesinlikle çok eğlenceliydi. Bugün dışarı çıkmıştık ve yine geçen sefer olduğu gibi sahile gitmiştik buraya kadar aslında hiçbir şey yoktu. Ama ikisinin birbirine sataşması gerçekten çok komikti. En son birbirini az daha denize atacaklardı.

Eve geldiğimizde o dalaşmaları devam ediyordu hatta salona geçtiğimizde artmıştı bile. En sonunda hepimiz odalara dağılmıştık. Ben ne bu kadar dışarı çıkmaya ne de bu kadar gülmeye alışık olmadığım için yatağa uzanmış bugün yaşananları düşünüyor tekrar tekrar yaşanılanlara gülüyordum. Bu kadar gülmeden sonra karnım acıkmaya başlamıştı. Acaba akşam yemeğine insem mi? Yok yok inmeyeyim. Kesin Selim Abi yemekte olurdu. Günüm bu kadar iyi geçmişken onun tarafından hırpalanmak ve tehdit edilmek istemiyordum.

Gardırobun içerisindeki ekmeklerden yemek en mantıklısıydı. Tam gardırobu açacakken birden birisi kapıyı çaldı. "Bartu ben annen. Hadi yemeğe inelim." demişti. Normalde Emre Abi çağırırdı beni. Neden o gelmişti ki? Kapıyı açarak "Ben pek aç hissetmiyorum Emel Hanım. Yemeye katılmasam sorun olur mu?" demiştim. O ise "O zaman seninle bir şey konuşalım mı? İçeri girebilir miyim?" demişti. Neden izin istiyordu ki onun eviydi burası. "Tabii lütfen geçin. " diyerek kapının önünden çekildim. Yavaşça yatağa oturdu ben de yanına oturdum. Oturmamla bana sıkıca sarılarak "Oğlum" demişti. Buna ne denir bilmediğim için ben de ona sarılarak karşılık verdim.

Ayrıldığımızda gözleri doluydu. " Oğlum neden yemeğe gelmiyorsun. Bu evde her zaman yemek yiyebilirsin biliyorsun değil mi? Her saat ister sabahın köründe olsun ister gece yarısı. İstediğinde her iki mutfağa girbilir veya bizden bir şey isteyebilirsin." demişti dolu gözlerle. Neden şimdi böyle diyordu? Ve dediklerinde ciddi miydi? Onları kızdırdığımda aç kalmayacak mıydım? Aslında bana daha kötü de davranmamışlardı. Ev işi yapmamı da istememişlerdi. Bir de bugün Emre Abi Temizlik yapıcak Nurgül Teyze gizlin saklın var mı ? demişti şakayla karışık. Temizliği sen yapta demediler. Bir dakika temizlik benim odam gözüm gardıroba kaydı. Ekmekleri mi bulmuşlardı? Bulmamışlardır değil mi? Emel Hanım'a döndüğümde o da benim gibi gardıroba bakıyordu.

Ben ona dönünce o da bana dönmüştü. "Gerçekten isteğinde yiyebilirsin. Kimse yemeğini önünden almaz. Hatta odan da yiyecek getirebilirsin. Ama inan bana aç kalmayacaksın. Buna izin veremem." diyerek ağlamaya başladı. Tek değildi, ben de ağlıyordum. Ekmekleri bulmuşlardı. Onlar benim güvencemdi. Ama Emal Hanım odama yiyecek getirebileceğimi söylemişti. Acaba gerçekten farklılar mıydı? Sanırım evet. Evet faklılardı. Beni yemeğe çağrıyorlardı, dışarı çıkartıyorlardı, dövmüyorlardı bile. Farklılardı hem de çok. Biz Emel Hanımla birbirimize sıkıca sarılıp ağlarken birden birisi " Yemeğe gelemediniz. Ben de yanınıza gelip bensiz ne yapıyorsunuz bakayım dedim." dedi. Kemal Beydi bu.

Yanımıza gelip o da bize sarılmıştı. "Bartu... Sen bizim oğlumuzsun. Bil ki seni çok seviyoruz. Az çok geldiğinden beri ve bizim canavarları gördüğünden beri anlamışsındır ailemizin yapısını. İnan bana burada ne aç kalırsın ne de dayak yersin. Birisi bunları yaparsa da karşısında beni bulur tamam mı oğlum?" demişti. Yalan değilmiş ne kadar gülersen o kadar da ağlıyormuşsun. Ben de Kemal Bey'in bu sözlerinin ardından daha fazla ağlamaya başladım. Emel Hanım da ben de ağlarken Kemal Bey muzip bir sesle "Ah be hayatım ben çocuklar sana benzesin derken dış görünüş açısından dedim. Hepsi ya senin gibi uykucu ve duygusal. Ne yapıcam ben sizinle." diyerek gülmüştü. Emel Hanım da buna gülerken benim de ağlamam azalmıştı. Emel Hanım da ne kadar ağlasada aynı muzip ses tonuyla "Ama hayatım sen sana benzesin diyince ben de tam olsun dedim. Olmamış mı? Bak bence başarılıyım çok tatlı olmuş." diyerek beni göstermişti.

Artık onlar gibi ben de gülümsemeye başlamıştım. Emel Hanım yanımdan kalkarken " Oğlum şaka yapıyoruz ama ciddiyiz. Seni çok seviyoruz. O yüzden kendini aç bırakma ve odaya kapatma. Gel yanımıza olur mu? " demişti masumca. "Tabii Emel Hanım gelirim." dedim ani ruh değişimlerinin ardından sesim çok durgun çıkmıştı. "Tamamdır o zaman biz iniyoruz aşağıya. Hemen gel." demişti ve Kemal Bey'in koluna sarılarak odadan çıkmışlardı. Ben de kendimi toparlayarak arkalarından yemek odasına gitmeye başlamıştım. Gerçekten ailemi buldum galiba. Beni seviyorlardı ben de onları. Bana değer veriyorlardı, güldürüyorlardı. Daha ne isteyebilirdim ki.

***

Merhaba sevgili okuyucularım bu bölümden az çok tatlı bir aksiyon sahnesi olacağını anlamışsınızdır ve tek sıkıntı ben asla aksiyon sahnesi yazmıyorum. Bir nevi özür niteliğinde bölümleri erken atmak istedim. İyi okumalar hepinize. Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi lütfen unutmayın. 💖💖💖