10. Bölüm

Bartu

Kendimi toparlayıp aşağı indiğimde karşımda ilk geldiğim günkü kadar dolu bir masa karşıladı beni. Kuş sütü eksik dedikleri bu olsa gerekti. Anlaşılan Nurgül Teyze ve Emel Hanım döktürmüştü yine.

Masadaki tek boş yer olan Emre Abi'nin yanına oturdum. Bana gülümsemişti. Karşımda Emir vardı onun da Emre Abi'den pek farkı yoktu. Selim Abi bile bana dik dik bakmıyordu. Ne olmuştu? Bir şey mi kaçırmıştım? Yoksa Selim Abi artık derdimin para olmadığını mı fark etmişti?

Umarım öyledir diye içimden geçirirken Emre Abi aynı ilk günkü gibi tabağıma her şeyden doldurmaya başlamıştı. Ben her harekette biraz daha dejavu olurken, aynı o günkü harketlerimi tekrar ederek onu daha fazla koymaması için ikna etmeye çalışıyordum. Bizim bu ufak atışmamız, atışmadan kastım Emre Abi'nin tabağımı tepeleme doldurması benim de onu durdurmaya çalışmam, diğerlerini güldürüyordu. Her şey fazla iyi ilerliyordu. Herkes sakindi, kötü bakışlar yoktu, yiyeceğim vardı ve bana değer veriyorlardı. Galiba buraya alışmam uzun sürmeyecekti.

Selim
Bartu akşam yemeğine gelmişti. Zaten gelmemesi daha kötü olurdu. Onu rahatsız etmemek için ona olabildiğince az bakmaya çalışıyordum ama Emre onun tabağını doldururken utanarak "Bu kadarı yeterli Emre Abi. Nasıl yiyeceğim ben bunca şeyi?"diyerek onu durdurmaya çalışmasını izlemek gülmemi tutmamı oldukça zorlaştırıyordu. Umarım gelecekteki tek derdin tabağını dolduran abilerin olur kardeşim. En sonunda Emre artık tabağa koyacak bir şey kalmadığı için Bartu'nun önüne tabağı geri koydu. Şaka maka Emre naptın bizim payımızı da mı koydun çocuğa? Tabağı biraz daha doldursan çocuğu göremeyeceğiz. Neyse afiyet bal şeker olsun kardeşime ne diyeyim. Bartu tabağa ben bunu nasıl yiyeceğim bakışları atarken en sonunda yemeye başladı.

Son olanlardan sonra yemek yemesini izlemek bile benim için rahatlatıcı olmaya başlamıştı. Bu galiba biraz da ona yaptıklarımdan dolayıydı. Bartu'dan kesinlikle özür dilemeliydim ama önce intikamını alacaktım. Bartu yemeğini bitirdiğinde ki bu tabağının onda biri bile etmemişti "Size afiyet olsun." diyerek masadan kalktı. Her zaman olduğu gibi tabağını almış ve mutfağa götürmüştü. Git ve dinlen kardeşim kimsenin sana dokunmasına izin vermeyeceğim.

Emre
Çoktan sabah olmuştu. Abimle yaptığımız plana sadık kalacaktım. Bartu'nun üvey kardeşi Yankı'nın okul çıkışına gidecektim. Ama öncesinde Emir ve Bartu'yla vakit geçirmek çok cazipti. Yine oturup bir şeyler izlerdik ben arada okula gidip gelirdim.

İkisinin de planı fark etmesini istemiyordum. Bartu için şu an öğrenmesi çok sarsıcı olurdu. Daha yaralarını bildiğimizden bile habersizdi. Emir ise daha çok küçüktü. Belki kardeşim olduğu içindir ama bu yaşında böyle bir plana katılmasını istemiyordum. Arkadaşlarımla dışarı çıkacağım bahanesiyle gitmeyi planlıyordum.

Kahvaltı yaptıktan ve biraz bizimkilerle uğraştıktan sonra, daha doğrusu 4 saattir Emir'i yalanıma inandırma çabamdan sonra ki hala inanmadı. Okul çıkış saatine ancak yetişebileceğim için evden çıktım. Arabayla gidersem ucu ucuna yetişebilirdim heralde. Hemen Arif Abi'nin yanına gittim ve telefondan okulun konumunu açarak ona gösterdim. "Arif Abi beni şu okulun oraya götürür müsün?" dedim. "Götürürüm aslanım. Atla arabaya." diyerek arabaya yöneldi. O da bindiğinde direkt yola çıktık. Arif Abi, Nurgül Teyze kadar olmasa da yıllardır bizimleydi. Çok kral adamdı. Zorda kalsam ilk yanıma geleceklerdendi. Tabii bu karşılıklıydı yanına gelmem için bir Emre demesi yeterdi.

Hala tam olarak söyleyeceklerimi planlamamıştım biraz spontane ilerleyecekti her şey. Tek yapmam gereken laf arası zamanı bulmaktı. Farklı bir semtte olduğu için bir iki saatimi almıştı okulu bulmak. Erken çıkmam işe yaramıştı. "Teşekkürler abim. Beni burada bekler misin? Hemen geleceğim." derken arabanın kapısını açmıştım. "Bekliyorum ben. Acele etme." derken emniyet kemerini çıkartıp çoktan rahat bir pozisyona geçmişti. Ona gülümserken okulun kapısına doğru ilerledim.

Geldiğim anda zaten zil çalmış ve okuldaki çocuklar dışarıya akın etmeye başlamıştı. Her birini dikkatlice inceleyerek Yankı'yı bulmaya çalışıyordum. En sonunda birkaç kişiyi yoldan çevirmemi saymazsak bulmuştum onu. Yanına ulaştığımda kolundan tutarak hafifçe kenara çektim. Gönül ister okul avlusunda evire çevire döveyim. Ama sırası değildi. O bana sorar gözlerle bakarken konuşmaya başladım. "Merhaba, Yankı'ydı değil mi adın? Ben Bartu'nun özbeöz abisi Emre. Pardon birden kenara çektim seni. Şey diyecektim... eee biz ailelerin arası pek açılmasın istiyoruz da birlikte bir şeyler yapalım dedik. Akşam yemeği veya bir yerlerde buluşup bir çay, kahve içelim. Baban ne zaman müsait olur?" Tamam yalan söyleyemediğim gerçeğini unutmuş olabilirim. Ama anlamış gibi de bakmıyor.

"Tamam, olur. Babam yarın akşam yemeğine gelmeyecekti. Saat 9 gibi eve gelirim dedi yani meşgül ama öbür gün müsait galiba. Sorabilirim ona istersen?" dedi yüzünü buruşturarak. Başından savmak istiyor gibiydi biraz. Ama bu umurumda bile değildi. Ben gerekli bilgiyi çoktan almıştım. "Yok yok hiç uğraşma ben babama söylerim aralarında bi' tarihe karar verirler. Sağ ol. " diyerek hızlıca yanından uzaklaştım.

Arabaya geldiğimde Arif Abi'ye keyifli keyifli "Bas gaza be abim gidelim eve." dedim. "Basayım gidelim aslanım. Ne oldu da bu kadar keyiflisin. Gelirken sormadım ama gergindin biraz. " dedi park ettiği yerden çıkarken. "Bir şey olduğu yok abim. Kim benim keyfimi bozacak. Ufak tefek işler işte." diyerek geçiştirdim konuyu. Yol boyunca havadan sudan sohbet ettikten sonra eve sonunda varmıştık. "Eyvallah abim." deyip indim arabadan. Araba beni basıyordu biraz. Çok gelemiyordum yolculuğa. Eve girdiğimde annem ve babam çoktan eve gelmişti. Nurgül Teyze masayı hazırlıyor Selim Abi babamla fısır fısır bir şeyler konuşuyor, annem ise Emir veledi ve canım, bebeğim, biricik kardeşim Bartu'm ile koltukta oturmuş gülüşüyordu.

Babam ve Selim Abi'nin yanına gidip "Yarın akşam saat 9'da anca evde olurmuş." deyip hemen annemlerin yanına gittim. Ve Bartu'nun yanına kendimi attım. O benim altımda kalan bacağını çıkartmaya çalışırken ona sarılıp "Oy kimin kardeşi o. Emir gibi anırmıyorsun da bacağım ezildi diye." Tek taşla iki kuşu vuruyordum. Birinci kuş Bartu'ya sarılmak diğeri ise Emir'i sinirlendirmek. En sevdiğim.

Emir ben Bartu'yu sarıp sarmalarken "Ya abi..." falan filan bir şeyler demeye devam ediyordu. Ama zaten hep söyleniyor. Ona da biraz sevgi vereyim bari üzülmesin. "Tamam tamam benim küçük tatlı kardeşim. Tamam seni de seviyorum." diye ona döndüm. Bu sefer de onun yanına ya da belki bir tık üzerine olabilir attım kendimi aynı biraz önce benim söylediğim gibi "Abi ezdin bacağımı kalk üzerimden." diye çığırmaya başladı tabii ki de. Tanıyorum kardeşimi. Umarım bir gün Bartu da çekinmez de bu şekilde beni ite ite kalk üzerimden diye bağırırdı. Ya da vazgeçtim bir eve bir Emir oldukça yeterli. Biz Emir'le tabiri caizse güreşirken Nurgül Teyze'nin sesi duyuldu. "Masa hazır!" Hepimiz topluca kalkıp masaya hücum ettik. Galiba ilk defa gerçekten rahat bir yemek olacaktı.

***

Bu bölüm geçiş bölümüydü asıl aksiyon bir dahaki bölümde. Her ne kadar yazamasam da intikam alma kısmı orada olacak. Sonrası Selim'in Bartu'ya kendini affettirmeye çalışması ve sonunda abi gibi davranması. Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayıınn. Seviliyorsunuz. 💖✨