15. Bölüm

Selim
Yine, yine ve yine o gereksiz velet yüzünden Bartu'yla yalnız konuşamadım. Emre'yi camdan atma fikrimi kafamdan attığımda yerden kalkmayı başarmıştım. Bartu da yerden kalkmaya çalışıyordu ama güreşlerinin arasında dönüp Bartu'ya sarılan Emir yüzünden işi oldukça zordu. Boşuna ailecek ahtapot demiyoruz bu çocuğa. Anne bak oğluna, olmamış bu.

Bartu'yu kollarından tutup ondan ayırdığımda bana masum bakışlarını atıyordu Emir. Ona bu bakışlarını kessin diye "Oğlum çocuk kalkmaya çalışıyor. Sal çocuğu. Yapışmışsın ahtapot gibi." dediğimde bana küsmüş gibi kollarını birleştirmişti. Başka bir şey demeyecektim ona çünkü istemeden de olsa annemle babamın Bartu'yla şu dava muhabbetini konuşmasını engellemişti. Her ne kadar önemli olsa da daha bize yeni alıştığı için konuşmak istemiyordum onunla bu konuyu. Engellemeyecektim ama konuşulmasını da sağlamayacaktım. Bencilim biraz yapacak bir şey yok.

Bakışlarımı yerde domuz gibi yuvarlanan canım kardeşlerimden çektiğimde aklıma geldi biz buraya mısır patlatmaya gelmemiş miydik? Patlamamış mısır makinesine döndüğümde gördüklerim içler acısıydı. Kase dolmış taşmış ve etrafa bir sürü mısır yayılmıştış. Yer gök mısırdı şu an. Diğerlerine döndüğümde Emre olanı fark etmiş hala Bartu'ya harıl harıl bir şeyler anlatan Emir'i dürtüyordu. En sonunda Emir anlamış olacak ki "Ne oldu abi? Çürüttün kolumu dürte dürte." derken Emre'ye döndü. Emre mimikleriyle benim olduğum tarafı işaret ederken "Sıçmışız mutfağın ağzına." demişti biraz gergin bir sesle. Doğru söze ne denir. Ne eksik ne fazla sıçmışız mutfağına ağzına. Emir "Aaa... " derken Bartu ise sadece şaşkınca gözlerini açmakla yetinmişti.

Şaşkınlığını üzerinden atınca ayağa kalkarak "Süpürge nerde?" demişti. "Oturma odasında koltuğun yan tarafında bir kapı var ya orada." dedim onun biraz önceki şaşkınlığı bana geçmişti sanki. Niye süpürgeyi soruyor? Süpürücek mi? Kısa süre içerinde elinde süpürgeyle gelmişti. O fişi prize takarken "Ver ben süpürürüm." desem de kafasını sorun yok dercesine sallayarak "Ben hallederim. Geçin isterseniz oturma odasına." demişti. Tabii biz "Yok ya yanında kalalım." falan desek de ayak altında kalacağımızı bilmiyorduk. Bizim söylediğimizi kafasıyla onayladıktan sonra mutfağı hızlıca süpürmüş tek mısır tanesi bırakmamıştı. İşime gelmişti ne yalan söyleyeyim. Normalde bizimkiler bana bırakırdı süpürmeyi.

Süpürgeyle işi bitince oturma odasına geri götürmüştü. Biz daha ne olduğunu anlayamadan geri dönmüş boş bakışlarını tek tek üzerimizde gezdirmiş "Oturma odasına gitmeyecek miyiz?" demişti. Kafamı iki yana sallayarak şaşkınlığımı üzerimden attığımda oturma odasına ilerlemeye başladım. Neye şaşırdığımı kendim de bilmiyordum. Bir anda etrafı süpürmesine mi, normalde kendi köşesine çekilen çocuğun bir anda olaya atlamasına mı? Ondan bu performansı beklemediğim kesindi. Şimdi düşündüm de kendini zorunlu hissetmeden yapmamıştır değil mi? Yok ya. İçime şüphe düşti şimdi. Hay aklıma.

Aşağıdan annemin sesini duymamla neden olduğunu bilmesem de anıran ay pardon gülen Emir'e dönüp "Annem sesleniyor galiba." dedim. Gülmesi kesilerek sanki daha iyi duyabilevekmiş gibi sesin geldiği yöne kulağını çevirmişti. Merdivenlerden çıkma sesi duymamla oturma odasından çıkarak ben de merdivenlere yöneldim koridora çıktığımda "Noldu annem?" dedim merdivenlere doğru. Dememle birlikte annem onu duyduğumuzu anlamış olacak ki merdivenlerin ortasında durmuş "Nurgül yarın izinli evde yalnızsınız tüm gün." demiş cevabımı beklemeden aşağı inmeye başlamıştı. Ben arkasından onaylar mırıltılar çıkartsam da duyduğunu sanmıyordum.

Oturma odasına geri döndüğümde Emre bana dönerek "Yarın yalnız mıyız, ben mi öyle duydum?" dediğinde onu başımla onaylarken "Evet." demiştim. Emir ortaya "Yarın ne yapalım?" sorusunu ortaya atınca hepimiz birbirimizle bakıştık. Kimseden ses çıkmayınca en sonunda "Evde duralım mı? Uzun süredir kutu oynu oynamıyoruz." dedim. Ben konuşmasam bu hint dizilerinden çıkmış gibi bakışmaya devam edecektik. Herkes başıyla onayladıktan ve onaylar mırıltılar çıkattıktan sonra Emir yerinden kalkarak ortadaki sehpaya uzandı. Hepimizin ona 'Ne yapıyorsun?' der gibi baktığını fark etmiş olacak ki bize dönüp "Ne yapacağımıza karar vedik. E patlamış mısırımız da var. Televiyonda da film açık. İzlemeyelim mi?" diyerek kumandayı kaptığı gibi eski yerine yerleşip açtı filmi.

Bize bu kadar atar gider yaptıktan sonra filmi açtıktan 10 dakika uyuması hiçbirimizin beklediği bir şey değildi tabii. İşin komik tarafı Bartu'nun da onunla birlikte uyumasıydı. Emre'ye onların bu halini göstermek için döndüğüm de onun da uyuya kaldığını fark ettim. Tamamdır anlaşılan götünüzü yine bana toplatacaksınız. Oturduğum yerden oflayarak kalkıp televizyonu kapattım. En azından tüm patlamış mısırlar bana kalmıştı. Koltukların üzerindeki battaniyelerle üçününde üzerini örttükten sonra patlamış mısırları yanıma alıp ışığı ve kapıyı kapattım. Bunları odama götürüp orada yeni diziye başlarken yiyecektim. Aşağı odama indiğimde aklıma kahve içme fikrinin gelmesiyle mutfağa yöneldim.

Annem ve babam mutfaktaki ada tezgahın iki yanına geçmiş çay içiyorlardı. Bu mutfağa karşı gereksiz bir sevgileri vardı. Kim teras veya salon dururken mutfakta çay içerdi ki. Onların yanına ilerleyip "Merhaba sevgili ebeveynlerim." diye takılmış kahve makinesine doğru gitmeye devam etmiştim. Annem "Sana da merhaba da umarım bu saatte kahve içmeyi planlamıyorsundur." dediğinde ona muzipçe gülümseyerek makinenin düğmesine bastım. "Yoo ne alakası." diye anlamazlıktan gelirken çoktan makine suyu çekmiş kahveyi hazırlıyordu. Annem onaylamaz sesler çıkartırken babam "Yarın Bartu'yu yanımızdan kaçırmayın da konuşalım çocukla." dediğinde ona dönerek "Valla benim bir bilgim yoktu. Onu Emir'e söyleyin." diyerek kahveyi makinenin cezvesinden bardağıma boşalttım. Onlar bana cevap vermeden "Size iyi geceler." diye mutfaktan koşar adımlarla çıktım. Yok yani her şeyi benden biliyorlar. Bu nasıl oluyor anlayamadım gitti. Neyse bu akşamlık bu kadar macera yeterliydi benim için.

***
Yumuş yumuş olduğum bir bölüm dahaa siz beğendiniz mi? Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayınn💞💞