11. Bölüm

Yazarın bakış açısından

Tüm aile huzurla yemek yiyiyordu. Ya da öyle miydi? Bartu ailesine alışma sürecinden geçiyordu. Yeni anne, yeni baba, yeni kardeşler, yeni bir hayat...her şey yeniydi belki yeniler eskisini unutturacaktı belki başaramayacaktı.

Emel Hanım daha iyi bir ebeveyn olmak için çabalıyordu. Çocuğu çok yaralıydı, onu kaybetmenin vicdan azabı şimdiye kadar bulamamanın acısına evrilmişti.

Selim planı en ince ayrıntısına kadar tekrar tekrar kuruyordu. İçten içe bu çocuğa çektirdiklerinin acısını kendinden bu şekilde çıkartmayı tercih ediyordu.

Kemal Bey'in de Selim'den pek bir farkı yoktu ama o bunu çektirdiklerinin acısını çıkartmak için değil bir baba olarak oğlunu korumak için yapıyordu. Neyden mi koruyordu? Geçmişten şimdiden ve gelecekten. Onu gerekirse pamuklara saracak ve evden çıkartmayacaktı ama gözünden tek bir damlanın daha akmasına izin vermeyecekti.

Emre ortamı yumuşatmak için susmamaya yeminli gibi davransa da belki de en çok konu üzerine kafa yoranlardandı. Zaten hep böyle değil midir, çok gülen çok düşünmez miydi olanları?

Emir vardı bir de masada küçüklüğünün yanı sıra olaylardan haberdar olmayan kişi. Tek düşüncesi evdeki yeni abisiyle yakınlaşmak olan toy genç. Hayatı altüst olmuş bir genç daha...iyi yönde olduğu tartışmasızdı elbette ama evdeki odağın başkasına kayması içten içe onu bir süre rahatsız etmişti ta ki abisiyle tanışana kadar. Daha doğrusu annesinden onu dinleyene kadar. Bu heyecanının yanında ailesinin bir şeyler sakladığını bilecek kadar zeki bir çocuktu Emir. Tabii bunun yanındaki kendisinden yaşça büyük ama fiziksek olarak pekte öyle sayılmayan bedenle alakalı olduğunu düşünmek için dahi olmak da gerekmezdi.

Tüm aile kendi düşünceleri içinde kayboluyordu ama mutluydular genel anlamda. İçlerindeki umut, merak ve endişe kırıntıları bu mutluluğu engellemeyi bırak, destekliyordu. Aynı bu duyguların desteklemesi gibi aile de birbirini destekleyecekti. Yarın zor bir gün olacaktı ama sonrasındaki rahatlama için onlar dünyaları vermeye bile hazırlardı.

Ertesi gün sabah
Selim
Plan hazır. Kişiler hazır. Her şey hazır. Sonunda kardeşimi rahatlatacak, tüm korkularının kaynağını solduracağız. Emre'nin saati öğrenmesi, yeri bilmemiz ve elimizi kirletmeden yani olabildiğince az kirleterek alacağımız intikam planı. Bundan sonrası sadece akşamı beklemekti. Emre bizimle gelmeyerek Bartu ve Emir'i oyalayacak biz ise gidip tüm bunlara bir son verecektik.

Herkes oldukça rahattı kahvaltıda annem ve babam işe gitmişti. Babam geç gelecekleri bir işleri olduğu yalanıyla geç gelmemize bir kulp bulmuştu. Emre şimdiden plana sadık kalarak çocukları ilçe dışındaki bir alışveriş merkezine gitmek için ikna etmeyi zor da olsa başarmıştı ve şu an hazırlanıyorlardı. Öğle ve akşam yemeklerini orada yiyeceklerdi yani yeterli zaman aralığına sahiptik. Emre iyi iş çıkartmıştı.

Öğleden sonrayı tamamen odamda geçirdim. Yapacaklarımız belliydi ama kendimi heyecanlanmaktan alıkoyamadığım gerçeği de vardı. Akşamüstü babam eve geldi. O, ben ve güvendiğimiz birkaç adamla beraber tespit ettiğimiz yere varmıştık. Depo gibi bir yerdi. Çevremizdeki terk edilmiş gibi görünen birkaç ev ve depo daha vardı. Eski filmlerdeki o mavi ürpertici filtreye sahip bir havası vardı buranın.

Uyuşturucu satın alan kişileri araştırdığımda fotoğrafını bulduğum kişilerden biri içeride dikiliyordu. Tam camın hizasında olduğu için dışarıdan depoya biraz uzak olmamıza rağmen görünüyordu. İçeride saçlarını çekiştiriyor, olduğu yerde tepiniyordu. Kriz geçiriyor olduğunu ya da geçirmesine az kaldığını anlamak için tek bakış yeterliydi. Onu oradan çıkartmak galiba düşündüğümüzden kolay olacaktı. Direnecek hali var gibi durmuyordu.

Babamın kapıya doğru elini sallayarak verdiği işaretle iki kişi içeri girerek adamı yaka paça dışarı çıkartmıştı. Gözleri kıpkırmızıydı, hızlı nefeslerin arasından bir şeyler söylüyordu ama nefes seserinden ve aralıklarla çıkmamak için direnen sesinden dediklerinden tek kelime anlaşılmıyordu. Biraz daha çırpınmaya devam ettiğinde daha fazla uğraşmak gereksiz olduğundan cebine üç beş kuruş para koyarak postalamıştık. Parayı görünce adamın çenesi kapanmış. Duvarlardan destek alarak sarsak adımlarda uzaklaşmıştı.

Madde etkisinde olması ve yoksunluk krizinin eşiğinde olmasına rağmen bu para düşkünlüğü mide buladırıcıydı. İçeride bekleyecektik Sercanı, geldiği anda ipler kopacaktı onun için. İçeri geçtiğimizde bir tane iki kişilik koltuk, ufak bir sehpa ve yoğun bir rutubet kokusu vardı. Nurgül Teyze'nin dediği kadar benziyordu küflenmiş ekmek kokusuna. Kokuyu aldığım an yüzümdeki gülümseme daha da büyüdü. Kardeşimin korktuğu için içinde yaşamayı göze aldığı kokunun içerisinde hayatının mahvolacağı fikriyle kokuyu iyice içime çektim.

Babam ve ben oldukça eski görünen kanepeye doğru yürürken adamlar kapının arkasına, tam kapının önündeki kolonun camdan kör nokta sayılabilecek tarafına ve diğer kör nokta olan yerlere giderek içeri birazdan girecek olan şerefsizi yaklamayı bekliyorlardı. Koltuğa oturduğumuz anda koltuğun yaylarından birinin atma sesi tüm depoyu kapladı. Bu sesin yankılanması ortamın sessizliğini gözümüze sokarken elimin üzerinde bir el hissettim. Babam elimi tutarak güven veren gülümsemesini bana sundu.

İçerideki gerginliği bir bıçak gibi yaran kapı tıkırtısıyla bakışları benden ayrılarak kapıya döndü. Zaman gelmişti. Kapının yavaşça açılmasıyla içeri giren Sercan'ın üzerine kapının yanındaki adamın atlaması bir olmuştu. Ellerini bağladıktan hemen sonra Sercan'ın bir şey söylemesine izin vermeden ağza bir bez parçası bağlamışlardı. Diğerleri de onların yanına vardığında omuzlarında tutarak önümüze getirdiler. Dizlerinin üzerinde bize şaşkınca bakıyordu şerefsiz. Olan biteni bilmesem her şeyden habersiz olduğunu düşünebilirdim.

Babamın el hareketiyle ağzındaki bezi söktüler. Bir iki çene hareketinden sonra Sercan "Ne oluyor Kemal? Tüm bunların anlamı ne?" demişti sorgular ve çımkırır bir sesle bağırarak. "Bunların ne anlma geldiğini iyi biliyorsun Sercan! Çocuğuma yaşattıklarını yaşamadan ölmeyi düşündüğünü söyleme bana. Öğrenmeyeceğimi mi sandın?" diye sakince cevap vermişti babam. Bu sakinliğin arkasındakileri görmüş olacak ki Sercan'ın gözlerindeki korku her kelimeyle artmıştı. "Neyden bahsettiğini bilmiyorum. Ne yapmışım ben o çocuğa? Hiçbir şey yapmadım. Sal beni de gideyim artık Kemal bu kadar oyun yetti." demişti. Hala inkar ediyordu yüzsüzce. Sanki çocuğa bakıldığınd anlaşılmıyordu durumu.

Başlarda düşüncelerim fazla negatif olduğu için incelemesem de Bartu'nun durumu malumdu. "Kes zırvalıları. Hem oyun daha başalamadı bile, ne yetmesi." babam bu demesiyle ufak bi baş hareketi yapmıştı. Adamlar bunu bekliyor gibi dalmıştı Sercan'a. Tüm depoda Sercan'ın inilti ve bağrışları yankılanırken babam konuşmaya başladı "Neden yaptın bunu Sercan? Acımadın mı küçücük çocuğa? Bunu kime soruyorum ki şerefs-" Birden babamın lafını bölen içeriye dalan annemdi. Bir dakika annem mi? Onun burada ne işi vardı.

İçeriye hızlıca girmiş yanımıza gelmişti. Ayağındaki topuklu ayakkabının topuğuyla geldiği andan Sercan'a bir tekme geçirmiş. Elinde olduğunu yeni fark ettiğim poşetten ekmek dilimleri çıkartmıştı. Bazılarının üzerinde yarısındam fazlasını kaplayan küfler vardı. "Kaldırın onu!" demişti yaşadığı adrenalinden dolayı soluk soluğa kalmış titrek sesiyle. Adamlar onu kaldırdığında "Neden? " demişti. Sesindeki nefret ve acı kendini oldukça belli ediyordu. Sercan tam ağzını açmışken dilimlerden birini Sercan'ın ağzına tıktı. "Kapatın ağızını!" dedi devamında. Adamlardan biri eliyle ağzını kapattı. "Neden benim oğlumu bunlara muhtaç ettin? O yediğin ekmek var ya birkaç gün önce onun odasında buldum. Kötü gün için saklamıştı. Senin de çocuğun var. Hiç mi acımadın sadist herif. Seni bu ekmeklere muhtaç etmezsem adım Emel değil." diyerek küflü dilimlerin tamamını önüne attı.

Bartu'nun dövülmesi, aç bırakılması kısaca yaşadığı psikolojik ve fiziksel şiddetin intikamını alabildiği kadar almaya yeminli görünüyordu. Ama bunun imkansız olduğunu ne yaparsak yapalım bunun asla geri alınamaz bir şey olduğunu da biliyordu. Hepimiz biliyorduk. Sadece hayatımızdan çekip gitmesi içindi tüm bunlar.

Zamanı geldiğini düşünerek Emre'ye mesaj attım. Plan böyleydi onunla işimiz bittiğinde polise teslim edecektik ama ben burada onu arayamayacağım için o iş de Emre'deydi. 'Şimdi' diye kısa bir mesajla polisi çağırmasın söyledim. Daha önce konuşulmuş konulardı uzatmaya gerek yoktu. Babama telefonu göstererek mesaj attığımı söylemeye çalıştım. Tüm bu esnada hala annem Sercan'ı tekmek tokat dövmekle meşguldü. Daha önce annemi hiç bu kadar kızgın görmemiştim. Tüm hırsını yılların vicdan azabını sanki bu tekme ve tokatlarla çıkartıyordu.

Mesajı attığımı anlayan babam annemin yanına ilerlemeye başaldı. Kollarından tutarak "Hayatım şimdi buradan çıkmamız lazım." diyerek çıkışa yöneltmeye çalışıyordu. Ama annemin hırsını alamadığı belliydi hala tehditler savuruyordu. En sonunda babam annemi depodan çıkarttığında başından beri atmak için beklediğim o yumruğu geçirdim Sercan'ın suratına. Ben çıkarken adamlar Sercan'a yanınadaki uyuşturucudan vermişti. Hem kullanıyor hem satıyor olması onu daha zor durumda bırakır diyerek böyle yapıyorduk.

Adamların birkaçı da olay yerindeki izlerimizi temizliyordu. Saç teli bulunması bile başımızı biraz ağrıtabilirdi. Onları izlemeyi bırakarak depodan dışarı çıktım. Çıkmamla yüzüme vuran rüzgar sanki yaşanılanları bana hatırlatır gibiydi. Arabaya ilerlerken polis sirenlerini duymaya başlamıştım. Yaşanılanlar yavaşça aklımdan geçerken artık daha fazla kendimi tutamayatak ilk gözyaşını düşürdüm sonra bir tane daha ve bir tane...artık korkmayacaktı. Hiçbir şeyden korkmayacaktı onun ailesi olarak bunun önüne geçmiştik.

Arabaya bindiğimde annem ve babam çoktan kendilerini toparlamıştı. Geriye sadece annemin iç çekişleri ve babamın hafif kızarmış gözleri kalmıştı. "Hadi eve gidelim." demişti annem iç çekişlerinin arasında. Başıyla onaylayan babam arabayı çalışıtırmıştı. Eve döndüğümde belkide burada yaşanılanlatdan daha zor bir şeyle karşılaşacaktım. Bartu'ya kendimi affetirmem gerekiyordu. Bunun da altından gelebileceğimi ummak dışında yapabileceğim pekte bir şey yoktu.

560 okuma olmuşuuuzzz. Teşekkür ederim hepinize tek tek. Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. Seviliyorsunuuzz 💞💞