6. Bölüm

Bartu

Bir şey bacağıma sürtünüyordu. Ne olduğunu görmek için gözlerimi açtım. Neredeydim ben? Kaldığım odaya da benzemiyordu burası. Anılar yavaşça zihnime dolmaya başladığında Emre Abi ve Emir'le film izlediğimizi hatırladım. Hepimiz burada uyuya kalmıştık galiba. Bacağıma sürtünen de yanımda yatan Emir'di.

Bir bacağı üzerimdeydi. Üzerimden atlayarak geçmeye çalışıyordu herhalde. Uyandığımı fark edince mahçupça gülümseyerek "Pardon uyandırdım mı?" demişti. Arkadan Emre Abi'nin sesi duyuldu "Tabii uyandırırsın çocuğu üzerinden geçeyim derken. Kaç saattir tepiniyorsun orada." demişti gülerek. Emir üzerimden bacağını çekince önce ben sonra da o kalktık. Diğer koltukta Emre Abi hala yatıyordu.

Birden " Kadın filmin sonunda ölüyor." dedi. Galiba dün izlediğimiz filmi sonuna kadar izlemişti. Doğrusu filmi de hatırlamıyordum, başından beri aklım başka yerdeydi. Ama Emir benim aksime kızdığı belliydi "Niye izliyorsun bizsiz filmi! Hadi izle niye sonunu söylüyorsun?" diyerek Emre Abi'nin üzerine atladı. Emir'in atlamasıya Emre Abi'yle birlikte koltuktan düştüler ve güreşmeye başladılar. Emir, Emre Abi'den yaşça küçük olsa da güç konusunda aşağı kalır yanı yoktu. Onların yerde yuvarlanarak birbirlerine vurmaları bittiğinde kalkarak odalara dağıldık.

Çok rahat uyumuştum. Emir kesinlikle koltukların rahatlığı konusunda haklıydı. Ama uyurken Selim Abi'nin söylediği zamanı kaçırmıştım ve yanına gidememiştim. Galiba bugün odadan çıkmamak en iyisiydi. Ona görünme öfkesini daha da körükleyebilirdi.

Ben üzerimdeki her yeri patlamış mısır parçalarıyla kaplanmış pijamamı çıkartıp bir şeyler giyerken Emre Abi kapıdan her sabah yaptığı gibi seslendi " Bartu hadi kahvaltıya inelim." ilk defa onun bu teklifini reddedecektim. Aşağıya inip Selim Abi'yle yüzleşemezdim. "Ben aç değilim Emre Abi, siz inin." dedim kapıyı açmadan. Çünkü kapıyı açıp bunu yüzüne söylediğimde itiraz kabul etmeyecek ve birlikte aşağıya inicektik. "Emin misin gel istersen çay içersin." diyerek ikna etmeye çalışasada şu anda olmazdı. " Yok yok siz gidin hem duşa gireceğim. " dedim ikna etmek için " İyi sen bilirsin acıkınca söyle birlikte bir şeyler hazırlarız. " dedi. Adım seslerini duyduğumda gittiğini anladım. Aslında açtım. Dün akşam sadece birkaç bir şey yedikten hemen sonra Emre Abi, Emir'le beni patlamış mısır yeme vaadiyle götürmüştü. Ama yiyemeden hepimiz uyumuştuk.

Dolabımdaki ekmek dilimlerinden birini ikiye bölerek yemeye başladım. Kaynağım sınırlıydı, tasarruflu kullanmam fena olmazdı. Yarım dilim ekmeği yediğimde biraz daha midemi bastırması için biraz su içtim. Duşa girme fikrim başta bahane olsa da çok cazip gelmişti. Zaten bugün kafamdaki sargıları çıkartacaktım, saçlarımı da düzgünce yıkamış olurdum. Ne yazık ki elimdeki sargının çıkmasına daha vardı. Hızlıca bandajları çıkartmış sıcak bir duş almıştım. Tabii ki kıyafetlerimi de yıkamıştım ve geçen sefer olduğu gibi kalorifer peteğine sermiştim. Biraz yavaş olsa da kuruyordu burada.

Şimdi giyeceğim kıyafetlerimi odaya ben duştayken birisinin girmesine karşı önlem amaçlı yanımda götürmüştüm. Sonuçta yaralarımı daha sadece iki kişi biliyordu. Emre Abi ve Emir'in görmesini istemiyordum. Bana uzun süre sonra iyi davrana kişilerdi.

Kıyafetlerimide giyince odaya yöneldim. Kapıyı açtığım anda birisi benim yakamdan tutarak yatağın önüne savurmuştu. Kendimi korumak için cenin pozisyonu aldığım sırada tekrar yakalarımdan tutarak havaya kaldırmıştı. Bu Selim Abi'ydi. Beni kendi göz hizasına getirmişti ve öldürecek gibi bakıyordu. "Ben sana demedim mi '12 saatin var. Yanıma gel' diye ama yok sen benim kardeşlerimle birlikte film izleyip, uyumakla meşguldün değil mi?" demişti.

Acayip korkuyordum. Beni dövmeyi mi planlıyordu, evden atmayı mı? " Neyse artık önemli değil . Bak ayağına kadar geldim. Şimdi ne kadar istiyorsun söyle." dedi tükürürcesine. Para falan istemiyordum sadece acısız bir hayat istiyordum. Her gün dayak yemeyeceğim, aç kalmayacağım, dışarı istediğim zaman çıkabileceğim hatta belki okula gidebileceğim bir hayat. Çok muydu tüm bu isteklerim? Çoktu. Yani hayata göre çoktu çünkü hiçbirine sahip olamıyordum.

"Para istemiyorum." demiştim ama sesim mırıldanmadan farksız çıkmıştı. Yine de beni duyduğu belliydi. Zaten çatık olan kaşları iyice çatılmıştı." Ne demek para istmiyorum. Ne istiyorsun o zaman? Para istemiyorsan ne istiyor olabilirsin ki? Söyle yeter bu evden defolup gitmen için vericeğim? Yeter ki defol git nereye gidiyorsan." demişti hırsla.

Her bir kelimeyi söylediği anda kalbim daha çok ağrıyordu. Ağlamaktan gözlerimin şiştiğine emindim. Ne zaman ağlamaya başladığımı bilmesem de uzun süre olduğunu anlayabilecek kadar yanıyordu gözlerim. "Ben sadece yaşamak istiyorum." diyebilmiştim hıçkırıklarımın arasından.

Bu söylediğim cümleden sonra Selim Abi sanki sıcak demirden elini çeker gibi birden yakalarımı bırakmıştı ve bana şaşkınca bakıyordu. Ben toparlanıp yerde oturur pozisyona gelene kadar yani birkaç dakika daha izlemeye devam etti. Gözümün içine bakıyordu. Bakışları 'Yalan mı söylüyorsun yoksa gerçek mi?' der gibiydi. Hareketlerimi tartıyordu resmen. Toparlanıp yerde oturur pozisyona geçtiğim anda koşar adımlarla odadan çıktı. Bir süre gelmeyecek gibiydi. 'Umarım gelmezdi,' diye düşünmekten kendimi alıkoyamadım. Yerden kalkarak kendimi yatağa attım. Hayatım neden düzene girmiyordu bilmiyordum. Ölene kadar bu şekilde mi ilerleyecekti her şey? Onu da bilmiyordum.

***

Sonunda Selim birazcık gözlerini açacak gibi. Kitap nasıl gidiyor. Beğendiyseniz oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın. Kitap hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum. ✨