12. Bölüm

Bartu

Emre Abi'nin yoğun isteği üzerine tüm günü alışveriş merkezinde geçirmiştik. Şimdi ise eve dönüyorduk. Araba tutmasına rağmen neden bu kadar uzaktaki bir yere gelmek isteğini anlayamamıştım ama eğlenceliydi. Eve geldiğimizde Nurgül Teyze kapıyı açtı ve "Hoş geldiniz çocuklar." diye şakıdı. İçeri geçtiğimizde Emel Hanım ve Kemal Bey salonda oturuyordu. O tarafa yöneldim birlikte Emre Abi ve Emir çift kişilik koltuğa oturunca ben de yanındaki çift kişilik koltuğa geçtim.

Emel Hanım "Gününüz nasıl geçti?" diyerek üçümüzle de teker teker göz teması kurdu. En sonunda Emir "Ay hepiniz çok sessizsiniz. Tamam ben anlatırım." diye bize laf çarptıktan sonra günün tamamını en küçük detayına kadar anlatmaya başladı. Emir günü baştan sona anlatmaya devam ederken içeri Selim Abi girdi. Yanım boştu ama odanın diğer ucundaki tekli koltuk da boştu. Ben gözlerimi kapatmış oraya geçmesi için dua ederken tam da yanımda koltuğun hafif çöktüğünü hissettim. Evet yanıma oturdu.

Sanki hiçbir şey olmamış, Emir'i dinliyormuşum gibi yaparken bana biraz daha yaklaşarak omzuma kolunu atıp biraz kendine çekti. Ben tehditler savurmasını beklerken "Eğlendin mi bugün?" demişti. Galiba yine Emir ve Emre Abi'den uzak durmam konusunda uyaracaktı. Ama eğlenmedim dersem de ne kadar memnuniyetsizsin diyecekti. Doğruyu söylemek daha iyi olurdu herhalde. "Evet." dedim kendim bile zor duyduğum bir sesle. "Güzel." demişti buna karşılık olarak.

Ne yani sadece 'Güzel' mi? Tehdit veya herhangi başka bir şey yok mu? Ben onun yüzüne bakarak ne demek istediğini sorgularken bana dönüp "Çok yakışıklıyım biliyorum ama Emir bir şey soruyor istersen cevapla." demişti bıyık altı gülerken. Anında kızararak Emir'e döndüm. Biz gülerek bakarken "Aldığımız kazak ne renkti, onu sormuştum. Abim yeşil diyor ama kahverengi değil miydi?" demişti aralarda kıkırdıyordu. "Yeşil değil miydi?" dememle Emre Abi "Renkleri öğren öyle gel koçum." diye başlayarak uzun uzun Emir'le dalga geçmeye başlamıştı.

Ben onların bu haline gülerken Selim Abi'nin vücudunun sarsılmasından onun da güldüğünü fark ettim. Sevdiklerine karşı gerçekten iyi birisiydi. Emre Abi'nin Emir'le uğraşması bittikten sonra Selim Abi "Yarın ikimiz dışarı çıkalım." dedi beni kendinden biraz uzaklaştırıp. Devamında da koltuktan kalkıp "Kahve içeceğim. İsteyen var mı?" demiş ve mutfağa yönelmişti. Arkasından Emel Hanım "Gece yarısı oldu, ne kahvesi bu saatte?" diye kızarken o mutfaktan "Uykumu açmıyor ki." diyerek savunuyordu kendini. En sonunda geri salona geldiğinde elinde kocaman bir kupa vardı, ağzına kadar kahve doluydu. "Gidiyoruz di mi?" derken çoktan yanıma yerleşmiş ve yine omzuma kolunu atıp beni kendine çekmişti. Sorusuna cevap olarak onaylarcasına kafamı salladım. Diğerleri kendi günlük konuşmalarına devam ederken nefesimden rahatsız olmasın diye olabildiğince yavaş almaya çalışıyordum. Şu an iyi davranması geçmişi silmezdi sonuçta. Hem yarın nereye gidecektik? Beni gidip kendi elleriyle üvey ailemin kapısınım önüne koymazdı umarım.

Selim

Şimdi ben bu çocuğa nasıl iyi niyetli olduğumu kanıtlayacaktım? Yanına oturduğumda yerinden sıçradı, kolumu omzuna artım bir ara nefesini tutuyordu, soru soruyorum zoraki olarak onaylıyor. Kısacası işim çoook zor. Ama halledeceğiz sıkıntı yok. Yarın olsun dışarı bir çıkalım illa ki alışır. Yani umarım alışır. Durum biraz vahim.

Ben dışarı çıkartacağım falan dedim de nereye diyeceğiz? Ne yapmaktan hoşlanıyor ki bu çocuk? Neyse Emre'ye soracağım mecburen. Ben bunları düşünürken Emre'nin "Abi abi abi ya baksa bana." diye seslenmesiyle irkildim. "Noldu Emre? Kalbime indiriceksim bir gün oğlum." desem de o hala bana bayık bayık bakıyordu. İnşallah öyle kalır gözlerin bakışlarımı ona atarken "Galiba Bartu da çok yakışıklı? Ona bakarken sen de bizi duymuyorsun." dedi alayla. Ona göz devirirken "Sadede gel." dedim. Bana karşılık olarak aynı şekilde göz devirken "Kolunu çeksen çocuk çıkacak. Ahtapot gibi yapışmışsın kardeşime." dedi gözlerindeki alaycılığı bozmadan. E be çocuk söylesene çıkacağım diye. Kolumu Bartu'nun omzundan çekmekle yerinden fırlarcasına kalkmış "Herkese iyi geceler." demiş ve odasına, yani oraya olduğunu düşünüyorum, koşarak gitmişti.

Ben de onun arkasından kalkıp Emre'yi ensesinden yakaladığım gibi "Gel bakayım sen buraya." diyerek odama götürmüştüm. Odaya geldiğimizde ensesinden tuttuğum elimle onu yatağa doğru fırlatmıştım. Evet fırlattım, daha beterini hakediyor velet. Abiyle dalga geçmekte ne demek oluyor. "Ne fırlatıyorsun abi." diye söylenirken yatağa kurulmayı da ihmal etmiyordu. Ben "Şey için çağırdım seni. Şey..." diye gevelelerken "Bartu'yu nereye götüreceksin?" demişti. "Onu soracaktım. Bu çocuk ne yapmaktan hoşlanır, istediği bir şey var mı? Anlat bana." dedim tek nefeste. Bana bilmiş bilmiş bakarak "Ne oldu, sen değil miydin en son Bartu Bartu ne Bartu'ymuş ondan bana ne diyen?" demişti.

Hayır Selim o senin kardeşin onu yastıkla boğman hiç etik olmaz. "Anlatıyor musun, Emir'i mi çağırayım?" diyerek tek şansım olmadığını ona hatırlatırken "İyi be tamam. Uğraşmaya da gelmiyor. Neyse başlıyorum o zaman iyi dinle. Sahile gitmeyi seviyor. Alışveriş merkezini de sevdi galiba dün gittiğimizde. Sohbet etmeyi ve film izlemeyi seviyor. Biz Emir'le şakalaşıp birbirimizle uğraşıken en az bizim kadar eğleniyordu. Akşam yemeklerinden anladığım kadarıyla tavuk sevmiyor. Her tabağını doldurduğumda koyuyorum her şeyden yiyiyor. Ama tavuğa dokunmuyor bile. Zaten fark etmişsindir çok bir şey de yemiyor. Tabii sen o sıra ona dik dik bakmakla meşgüldün fark etmemiş de olabilirsin." diye sonda benimle dalga geçince "Kısa kes. İstediği bir şey var mı?" dedim.

Aralarda çok fazla laf sokuyordu. "İyi iyi, istediği bir şey yok galiba. Yani söylemedi. Ama çok da konuşmuyor. Daha alışmamış olabilir bize." dedi sonlarda dalga geçen sesi yerini mahçubiyete bırakmıştı. "Anladım." dedim söylediklerini sünger misali çekerken. "He bir de şey telefonu yok. Yani daha almadık. Bugün alacaktım da gerek yok falan bir şeyler zırvaladı. Zorlamak istemedim. Al istersen." dedi ardından da ayağı kalkıp "Ben gidiyorum artık. Sana yeter bu kadar bilgi. Devamını kendin öğren." diye ekleyerek odadan çıktı.

Tamamdır o zaman plan belli. İlk önce esahile gideceğiz ya da yanındaki pastaneye gitmek daha iyi olur. Poğaçası iyi oranın. Sonra da telefon almaya. Sabah da özür dileyip pişman olduğumu söylerim. Affetmezse de haklı aslında. Ama moral bozmak yok. Artık tek gereken yarını beklemek.

***

Sonunda tatlı abi kardeş ilişkisini göreceğiz diğer bölümde. Nasıl ilerliyor? Fazla mı aceleye getirdim gibi oldu yoksa iyi mi? Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. Seviliyorsunuz💖