13. Bölüm

Ertesi gün

Bartu

Sabah her zaman olduğu gibi erken kalktım. Emre Abi beni yemeğe çağırdı. Yemekte sohbet ettik ve bol bol güldük. Sonra çay içtik falan derken olabildiğince oyalanmaya çalıştım. Ama ne yazık ki zamanı durduramıyordum. En sonunda Selim Abi yanıma gelip "Yarım saate hazır ol." dedi ve benden onay beklemeden hemen odasına gitti. Ben de mecburen odama çıkmaya başladım. Ayaklarım sanki ters yöne gitmek istiyordu.

En sonunda üst kata çıkmış ve odama gelmiştim. Hızlısından duşa almış ardındanda altıma açık tonda bir kot üstüme de beyaz t-shirt giymiştim. Her ihtimale karşı da üzerime bir hırka aldım. Odamdan çıktığımda Selim Abi merdivenlerin ortalarındaydı. "Tam da seni çağıracaktım. Hadi gel gidelim." diyerek inmeye başladı. Ben de arkasından gittim. Salonun önünden geçerken evdekilere "Çıkıyoruz." diye seslenip hızlıca çıkmıştık evden.

Selim Abi Arif Abi'den arabanın anahtarını almıştı. Yani tamamen yalnızdık. Tamam bu beni birkaç kez tehdit eden ve hırpalayan biriyle olduğu için mi korkutucuydu yoksa genel olarak mı öyleydi? Ama bana şimdiye kadar yapacağı olsa yine bir şey yapardı. Değil mi? Kendimi avutarak geçirdiğim oldukça kısa olan yolculuğun sonunda sahile gelmiştik. Çok yakın olduğu için neden arabayla geldiğimizi sorgulasam da onun peşinden arabadan inmiştim.

Pastaneye gelmiştik. İçeri girdiğimde yüzüme yeni demlenmiş çay ve fırından yeni çıktığı belli olan poğaçaların kokusu çarpmıştı. Aynı öz ailemle ilk tanıştığım günkü gibi. O zaman ne kadar aç olsam da ve canım çekse de hiçbir şey yiyememiştim. Aklıma gelen anıyla biraz gerilsem de Selim Abi'yi takip etmeye devam ettim.

Cam kenarındaki masalardan birine geçtik. Bizim masaya oturmamızla çalışanlardan biri gelmiş ve "Hoş geldiniz. Şiparişinize karar verdiyseniz alabilirim." demişti kocaman gülümsemesiyle. Selim Abi de ona aynı şekilde gülümseyerek "2 çay 4 tane de poğaça alabilir miyiz? İki tanesi zeytinli diğer ikisi patatesli." bunları söyledikten sonra bana dönerek "Sana uyar mı? İstersen başka bir şey de alabilirim." dedi. Ben kafamı olumsuz anlamda sallamakla yetindim. Pek yemek seçmezdim. Sadece tavuk ve bir iki şey daha ama onlar da sevmediğimden değil onlara yüklediğim anlamlardandı.

Çalışan kadın gittikten sonra hiç konuşmamıştık. İkimiz de camdan denizi seyrediyorduk. Ama bu çok uzun sürmemiş, siparişlerimiz hemen gelmişti. Pastanede bizim dışımızda sadece iki masanın dolu olmasının bunda büyük bir payı vardı. İkimiz de "Teşekkürler." dedikten ve kadın da bize "Ne demek. Afiyet olsun." diyerek gülümsedikten sonra eski halimize döndük.

Ne o bir şey diyordu ne de ben. Yavaşça çaydan ufak bir yudum aldım. Selim Abi poğaçalardan birini bana uzatarak "Al dene. Buranın poğaçaları çok güzel oluyor." demişti. Çıkmadan hemen önce kahvaltı yapmıştık. Buraya geldiğimden beri biraz daha fazla yemeye başlasam da bu kadarı benim için fazlaydı. "Teşekkürler. Şu an pek yiyebilecek gibi deği-" ben daha cümleyi tamamlayamadan ağzıma poğaçanın tıkılmasını beklemiyordum tabii. "Suratın kaşık kadar kalmış. Al ye. Aslında geldiğinden beri biraz daha iyi gibisin ama biraz daha kilo alsan iyi olur. Hem sen vitaminlerini içiyor musun? Görmedim daha içerken. Gel benim yanımda için. Takip edeyim düzeni, hem unutursan hatılatırım." demişti tek nefeste ben hala poğaçayı çiğnemeye çalışırken.

Bir dakika ne vitamini? Ağzımdaki lokmayı yutmak için ağzımı her ne kadar yaksa da çaydan bir yudum aldım. "Ne vitamini?" dedim poğaçayı yuttuğum anda. Tadı gerçekten çok güzeldi. Benim sorumu duyduğunda kaşları çatılmıştı. "He senin haberin yok. " demişti yok kelimesini uzatarak şaşkınca. "Neyse söyleselermiş. Ben söyleyeyim. Annem eve bir dünya vitamin getirdi. Galiba hastaneye gittiğinde kanını mı ne almışlar. Birkaç gün oldu alalı. Daha söylemedi herhalde. Eve gidince sorarım ona." diyerek açıkladı. Bana neden bu kadar açıklama yaptığını anlamasam da "Olur." dedim ona. Sonrası yine sessizlik.

İkimiz de poğaçaları yemiş çaylarımızı içmiştik bu sessizlikte. Poğaçayı en son ilkokuldayken yemiştim. Hatırladığımdan daha lezzetliydi. Karnım ne kadar şiş olsa da Selim Abi'nin ağzıma tıktığı poğaçayı bitirmem çok da zamanımı almamıştı. Sonrasında zaten kalkmıştık. Selim Abi kasaya geçerken bana arabanın anahtarını uzatıp "Sen bin arabaya ben hesabı ödeyip geliyorum." dedi. Ne yani bana arabanın anahtarını mı verdi? Beni hırsız sanan adamla bu adam aynı kişi mi? Bana yetişmesi için hareketlerimi yavaşlatarak arabaya ilerledim. 'Binsem mi?' diye düşünsem de binmemem daha iyi olurdu. Dışarıda onu beklemeye başladım. Sahilde olduğumuz için ilkbaharda olsak da çok esiyordu. Üzerimdeki hırkaya iyice sarınarak beklemeye devam ettim. Neden bu kadar uzun sürmüştü ki işi.

En sonunda çıktığında arabanın dışında beni görünce yanıma koşarak geldi. "Neden binmedin arabaya hava serin. Üşütüceksin bir de." derken beni arabaya yönlendiriyordu. Yönlendirirken de ısınmam için kollarımı ve sırtımı hızlı hızlı ovuyordu. Arabaya bindiğimizde "Neden binmedin arabaya?" dedi. Şimdi 'sen beni hırsız ve para meraklısı sanarken arabaya binersem kızarsın sandım' nasıl diyeceğim. "Doğru olmaz gibi geldi." dedim ona. Ama kendi sesimi kendim bile duymakta zorlanmıştım. "Ne doğru olmaması, anahtarı verdim sana." demişti sesi kızgın geliyordu.

Arabayı çalıştırdığında ilk iş olarak klimayı açmıştı. "Isın biraz buz gibi olmuşsun. Sıcak gelirse haber ver dereceyi düşüreyim." dedikten sonra dikkatini arabaya verdi. Arabayı park ettiği yerden çıkarttığında hatırladığım kadarıyla buradan sağ dönecektik ama sola döndü. Merakıma yenik düşerek "Sağ dönmeyecek miydik?" dediğimde kıkırdadı. "İyi bari evin yolunu öğrenmişsin. Ama eve girmiyoruz." dedi. Hala yüzünde biraz önceki kıkırdamadan kalmış büyük bir gülümseme vardı. "Nereye gidiyoruz o zaman?" dedim merakıma bilmem kaçıncı kere yenik düşerek. "Alışveriş merkezine." demişti kısaca cevap olarak.

Benimle bu kadar vakit geçirmesi garipti. İyi davranıyordu hem bugün bana. Bu daha da garipti düşününce. Arabada da aynı pastanede ve sahile geliş yolunda olduğu gibi konuşmadık. Yaklaşık yarım saatlik bir yolun ardından otoparka arabayı park etti Selim Abi. Tüm gün yaptığım gibi onun peşinden alışveriş merkezine girmiştim. Direkt bu kata bakmadan yürüyen merdivenlere yöneldiğinde de ve teknolojik aletler satan mağazaya giderken de onun peşindeydim. Çok hızlı yürüdüğü için yetişmekte zorlansam da yine de yakın yürüyorduk. Ara sıra arkada kaldığımı fark ederek yavaşlıyor veya duruyordu.

Mağazaya girdiğimizde hızını kesmeden telefonların yanına gitti. Telefonların yanındaki telefon hakkındaki bilgilerin yazdığı kağıdı inceliyor, telefonu açıyor geri kapatıyor ardından sıradaki telefona aynılarını uyguluyordu. Birkaç telefona bu şekilde baktıktan sonra bana dönerek "Sence hangi rengi daha güzel?" demişti telefonun 4 rengini göstererek. "Beyaz galiba." dediğimde anladım anlamında kafasını sallamıştı. Bir iki saniye daha telefona baktığında görevliye seslenmiş ve bu telefonu satın alacağını söyleyerek kasaya geçmişti. Sim kart falan bir şeylerden bahsediyorlardı ama ne dediklerini ne anladım ne de anlamak amacıyla dikkatle dinledim doğrusu.

Sadece fiyatını kulağıma iliştiğinde ufak bir şok yaşadım. Ne kadar da pahalıydı. Bu kadar parayla kim bilir ne kadar poğaça alınırdı. Kasada da işimiz bitince mağazadan çıkıp bir kafeye geçtik. Masaya oturduğumuzda aynı pastanede olduğu gibi saniyesinde bir çalışan siparişlerimizi almak için geldi. Selim Abi daha karar vermediğimizi söylerken menü istemişti.

Menüler geldiğinde benim önümdeki menüyü açarak parmağıyla bir içeceği gösterdi "Bunun tadı oldukça güzel. Biraz şekerli ama yine de güzel denemek ister misin?" demişti. Yanındaki fiyata gözüm takılmasaydı belki isteyebilirdim. Sanki nereye baktığımı anlamış gibi fiyat kısmını kapatmış ve "Fiyatlara bakma sadece istediğini seç." demişti. "Çay içeceğim o zaman." demiştim. Bakabildiğim kadarıyla en ucuzu oydu. "Tüm gün çay mı içeceksin? Eve ve pastanede zaten çay içtik." ben daha cevap veremeden çalışan abi yanımıza gelerek "Karar verdiniz mi?" demişti kibarca. Selim Abi gözlerini benden çekerek ona dönmüştü "Evet biz bir tane filtre kahve, bir tane çilekli milkshake bir tane de çay alabilir miyiz?" demişti.

Siparişi verdiğinde tekrar bana dönerek "Sana şimdi bir şey vereceğim ama reddetmek yok. Anlaştık mı?" dedi gergince. "Tamam... " dediğimde biraz önce aldığı telefonu bana uzatarak "Bunu sana aldım. Güle güle kullan." demişti. Ne yani o pahalı şeyi bana mı almıştı? Birkaç günde ne olmuştu ona. Benden nefret ediyordu ama bugün çok iyi davranmıştı. "Teşekkür ederim ama bu kadar pahalı bir şeyi kabul edemem." diyebilmiştim şaşkınlığımın ardından. "Hani reddetmeyeceğin konusunda anlaşmıştık." diye karşılık verdiğinde bir şey diyememiştim. Nasıl bu kadar parayı pervasızca benim için harcardı. Değmezdim o paraya.

"Aferin işte böyle kabul et verdiklerimi. Zaten içimden gelmese almazdım." dediğinde kutusundan çıkartmıştı telefonu "Dur kurulumunu yapayım. Öyle verirsem daha rahat olur senin için." dediğinde yenilgiyle "Peki. Çok teşekkür ederim. Yemin ederim bir yerde çalışmaya başladığımda ödeyeceğim." dediğimde şaşkınlıkla gözlerini açmıştı. Kendini toparladığında gülümseyerek "Ödemene gerek yok. Sadece bize alış yeter. " demişti.

Onlara alışmaktan kastı neydi? Zaten onların yanında şimdiye kadar kimsenin yanında olmadığım kadar rahattım. Tamam bazen gerilebiliyor, ne yapacağımı bilemiyor ve çekiniyordum. Ama bu onların yanında rahat olmadığım anlamına gelmiyordu. Hem zaten olan bir şeydi. Yani bir kârı yoktu bu işten. "Sizin yanınızda zaten şimdiye kadar olmadığım kadar rahatım. Lütfen başka bir şey iste." dediğimde gülümsemesi kahkahaya evrilmişti. Gülmesinin arasında "Sıkıntı yok o zaman bir şey istemiyorum." diyebilmişti.

O hala gülerken sipariş ettikleri gelmişti. Çalışan abi içecekleri oraya koyarken "Afiyet olsun." demeyi ihmal etmemişti. Önümüzdeki üzerinde bolca krema olan içeceği benim önüme doğru iterek "Tat bakalım beğenecek misin? Beğenmezsen diye çay da söyledim." demişti. Ben pipete uzanıp içeceği tattığım sırada dikkatle beni izlemeye devam ediyordu. Tadı gerçekten söylediği gibi çok tatlıydı ama güzeldi. "Eeee beğendin mi? dediğinde hızlıca başımla onaylarken "Evet çok güzelmiş." dediğimde yine gülmüştü. Galiba şu ana kadar gördüğümden daha fazla gülerken görmüştüm onu bugün. Tabii ki bu durumdan mutluydum. Tehdit edilmekten daha iyiydi hem bugün iyi geçmişti. Uzun süre sonra poğaça yemek, yeni bir içecek denemek ve her ne kadar almayı kabul ettiğim için mahçup olsam da bir telefona sahip olmak. İyi bir gündü. Başları biraz gerici olsa da öyleydi.

***

Bu bölümü yazarkem yumuş yumuş oldum. Umarım siz de okurken olmuşsunuzdur. Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. 💞💞