8. Bölüm

Selim

Odama tıkılıp kalmıştım. Oturma odasında film izlemeyi denemiş, kitap okumaya ve arkadaşlarımla dışarı çıkmaya çalışmıştım. Ne film ilgimi çekmişti ne de kitap. Çok sevgili canım arkadaşlarımın da bugün müsait olmayacağı tutmuştu.

Yani kısacası Bartu ve ekmek mevzusunu düşünmem için oldukça yeterli bir zamana sahiptim, en azından annem ve babam şirketten gelene kadar. Annemi gördüğüm anda ona soracağım soruların pek ardı arkası kesileceğini sanmıyordum. Ama aklıma takılan ve beni en çok zorlayan soru sadece para istediği için yanımızda olan çocuğun neden aç kalmamak için dolabında ekmek sakladığı ve sırf iki itip kakmada neden yemeğe bile gelemeyecek kadar korktuğuydu? Bir de elde çamaşırlarını yıkaması konusu vardı. Tamam aklımda tek bir soru yokmuş ama hepsi de kafamı karıştırıyordu.

Acaba bu çocuk gerçekten dediği gibi sadece yaşamak mı istiyor, yoksa çok mu iyi oynuyordu melek rolünü? Onu tehdit ederken ağlaması oldukça gerçekçi gibiydi. Bu sabah odasına gittiğimde gözlerindeki korku da öyle ve onu yatağın oraya savurduğumda cenin pozisyonu alması da. Bu kadar iyi rol yapabilir mi ki onun yaşındaki biri? Aslında 16 yaşında gibi de durmuyor. Çok çelimsiz, her şeye ağlayan, sessiz ve bugün öğrendiğime göre toplu biri. Onun hakkında pek de bir şey bilmiyorum. Zaten buraya geleli kaç gün oldu. Odasından çıktığı tek zaman yemek yenileceğinde ve Emir'le Emre'nin onu dışarı çıkaracağı zamanlardı. Bir de hastaneye gittiği zaman vardı. Annemin dediğine göre bayılmıştı. O zamandan beri de zaten onunla daha çok ilgilenmeye başlamıştı. Galiba Nurgül Teyze'nin annen anlatır dediği şey orada hastanede yaşanmıştı.

Ama ne olmuştu? Bartu ölüyor falan mıydı? Yok be saçmalama Selim. Ne ölmesi. Hem ölmesiyle ekmeğin ne alakası var? İyice saçmaladığımı fark edince böyle olmayacak diyerek mutfağa yöneldim. En azından kahve falan içebilirdim. Kahveden sonra belki daha mantıklı düşünürdüm.

Ben kahveyi hazırlarken içeri annem girdi. Elimde eczane poşeti vardı iki tane. Dünya'nın sonu geldi de ilaç mı stokluyor. Hemen yanına gittim "Hoş geldin annem. Bunlar ne? Stok mu yapıyorsun." dedim şakalaşırcasına. "Çok komik." dedi şakamdan dolayı bana iğrenerek bakmıştı. Hemen göğüsümü tutarak "Kalbimi kırıyorsunuz hanımefendi." dedim. Bana gülerken poşetleri tezgaha bırakmıştı. "Şaka-maka bunlar ne anne?" dedim. Annem gözlerini kaçırarak "Üç beş bir şey aldım." tarzı şeyler gevelerken araya girerek "Peki. İyi yalandı. Ama gerçekten bu kadar ne aldın." dedim.

Yalan söylemekte kötüydü. Çok şükür bu huyunu benim dışımda tüm çocuklarına geçirmişti. Bartu'dan emin değildim. Ya çok iyi yalan söylüyordu ya da gerçekleri söylüyordu. "Bartu'ya aldım. Geçen gün hastaneye gitmiştik hatırlarsın. O sıra doktor kan tahlili de yaptırmış." dedi. Ben ne duymuştum az önce. Bunların hepsi Bartu'nun muydu? İki poşetinvde tamamı mı? Zaten kaç vitamin vardı vücudumuzda da bu kadarı eksik olabilirdi. Neyse konuyu dağıtma Selim. Sorularını unutma. "Şey anne sana bir şey sorucaktım." dedim de nasıl soracaktım. "Sor oğlum. Ne zamandır izin alarak soruyorsun sanki." diyerek dalga geçmişti benimle. En azından ortam yumşamıştı biraz.

"Anne Bartu hakkında benden bir şey saklıyor musunuz?" direkt sordum, lafı daha fazla uzatmanın manası yoktu. Annem ise aynı biraz önceki gibi gözlerini kaçırmıştı. Sesi aynı ağlayacak gibi çıkarak "Hayır oğlum her şeyi biliyorsun işte." dedi. Ona yalan olduğunu anladığıma dair bakışlar atarken derin bir nefes aldı ve "Nereden çıktı bu soru? Bir şey mi oldu? " dedi. Ne yalan söyleyeyim konuyu dağıtmada iyiydi. "Bugün Nurgül Teyze'ye bahar temizliğinde yardım ederken Bartu'nun dolabında bir poşette biraz ekmek bulduk. Nurgül Teyze bunu görünce fenalaştı. Neden diyince de benim söylemem doğru olmaz annenin anlatması daha iyi olur dedi. E ben de sana geldim. Belli bir şey gizlediğiniz. Hastaneye gittiğinizden beri davranışlarınız bi değişti. Orada mı bir şey oldu?" dedim.

Her şeyi açıklamam iyi olmuştu. Artık lafı dolandıramayacaktı. Ben bunları söylerken annemin ağlamaya başladığını fark etmemiştim. "Ne oldu anne. Su vereyim mi?" derken bardak ve sürahiye uzandım. Kolumdan tutarak " Dur Selim . Bir oturalım anlarıcam her şeyi" diye hıçkırdı.

Oturduğumuzda ağlaması biraz azalmıştı. En azından dedikleri daha anlaşılırdı. "Ben Bartu'nun yanına elini sarmaya gitmiştim ama o sırada..." hıçkırık koptu dudaklarından "O sırada boyunundan vücudunun diğer yerlerine kadar uzanan morluklar... Çok kötüydü Selim. Çok kötüydü. Zaten zayıf bir çocuğa yapılacak şey değildi. Ben sorunca stresten ve düşmesiyle başına aldığı darbeden bayılmış." Ağlaması sonlara doğru iyice artmıştı. Duraksadıktan sonra kendini toparlayarak devam etti.

"Hastaneye götürdük. Doktorlar kıyafetini çıkartınca tüm vücudunun öyle olduğunu gördüm. Morluklar, kesikler... Bir deri bir kemik kalmıştı. Elindeki bandajı sarmıştım öncesinde görmüştüm ama o da 2. derece yanıkmış. Eli mahvolmuştu. Doktor yanımıza gelerek besin eksikliği olduğunu söyledi. Zaten bugün de tekrardan söyledi. Yıkıldım Selim. Kemal Sercan'ın yaptığını düşünüyor. Hani Bartu'nun üvey babası var ya onun." derin bir nefes alarak devam etti. "Şimdi odasında ekmek saklıyor diyorsun. Sence bir çocukta nasıl besin eksikliği olur?" hayır hayır hayır düşündüğüm şey olamazdı. "Evet Bartu söylemese de her şey onun aç bırakıldığını gösteriyor. " dedi gözünden bir damla yaş akarak. " Bize güvenmiyormuş. Hala aç kalacağını düşünüyormuş Selim. Ben bu çocuğu nasıl düzelteceğim. Nasıl bize güvenecek bu çocuk. " dedi. Ve dediği anda da ağlamaya başladı.

O sırada zil çaldı. Nurgül Teyze uzaklardan bir yerden "Ben bakarım." diye seslendi. Annem derin nefesler alarak kendini toparlamaya çalıştı. Nurgül Teyze kapıyı açtığı anda çocukların kahkahaları eve doldu. Sadece Emir ve Emre değil Bartu'nun da ev açık plan olduğu için annem de ben de onların salona oturmasına kadar her anını izledik. Aslında onların değil Bartu'nun. Bizi fark etmemişlerdi. Bartu gülüyordu. Biraz önce acı geçmişini öğrendiğim çocuk. İki gündür evden gitmesi için tehdit ettiğim, itip kaktığım çocuk. O şu ana karşımda durmuş her şeye rağmen içten bir şekilde gülüyordu. Anneme döndüm o da toparlanmıştı, aynı benim gibi dikkatle Bartu'yu izliyordu. "Gülüyor." diye fısıldadı. Evet anne gülüyor. Nasıl toparlayacağını bilmediğin o çocuk zaten senin sevginle toparlanmaya başlamış. Ortadaki tek engel benmişim.

***

Sonunda Selim'in aklı başına geliyor. Boşuna üzdü Bartu bebişimi. Neyse bölüm nasıldı? Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. 💖