14. Bölüm

Selim

Kesinlikle Bartu'yu dışarı çıkartmak iyi bir fikirdi. Her ne kadar yanımda rahat olduğunu söylese de olmadığı oldukça fazla belli oluyordu. Benimle göz göze gelmekten kaçıyor, hala yük olmamak için ucuz şeylere kaçıyor, yanımda yemek yemek istemiyor, bir şey aldığımda mahçup oluyor ve daha sayabileceğim çok örnek vardı. Kısacası asla rahat değildi. Ama ona aldığım milkshake ve poğaçayı çok beğenmiş gibiydi. Hatta onlara sanki telefondan daha çok sevinmişti.

Hızlıca telefonun kurulumunu tamamlayıp bizim numaralarımızı kaydettim bilerek her birimizi anne, baba, abi tarzında kaydederek yanlarına emojiler koydum. Onu kabul ettiğimizi ne kadar hızlı anlarsa o kadar iyiydi. En sonunda o dışarıyı izlerken ben de telefonu halledip ona uzattım "Al bakalım. Güle güle kullan." diyerek. Telefonu eline alıp mahçupça gülümsemişti. "Teşekkür ederim." dedi sonrasında. Bu çocuğu acilen bir şeyler almaya alıştırmam lazımdı.

Tam 'Eve geçelim mi?' diyecekken telefonuma gelen mesaj dikkatimi dağıttı. Babamdan gelmişti. Dava açıldığı ve Sercan'ın tüm mal varlığına el konulduğu yazıyordu ilk mesajda. İşte bu kutlamaya değerdi. İkinci mesajı okuyuncaya kadar da kutladım zaten. İkinci mesaj ise Bartu adına da Sercan'a dava açmaktı. Ona tüm yaptıkları için. Bu gerçekten iyi bir fikirdi ama Bartu'nun psikolojisi açısından iyi olmayacağı gerçeği de vardı. Yeni yeni biraz açılmışken tüm bunları anlatmak onu yıpratırdı.

Yüzümün düştüğünü fark eden Bartu "Bir şey mi oldu Selim Abi?" dedi. "Oy senin abi diyen ağzını yerim. Bir şey olmadı. İçeceğini bitirdiysen eve geçelim mi?" demiştim. Yiyecektim onu. Bir de merak ediyor beni. Tam ısırmalık. Onun bu hallerini gördükçe vicdan azabı çekiyordum. Nasıl bu kadar kör olup öyle davranmıştım çocuğa kendim de bilmiyordum. "Olur kalkabiliriz." demişti biraz önce söylediğimden dolayı biraz utanarak. Arabanın anahtarını ona uzattım. " Ben kasaya geçiyorum. Arabaya git istersen ama bu sefer arabanın içinde bekle beni." dediğimde de hala bana şaşkınca bakıyordu.

Sahildeyken beni dışarıda beklemesi içimde bir şeylerin burkulmasına sebep olmuştu. Pastanede tanıdık birkaç kişiyle karşılaşmıştım ve beni bırakmamışlardı. Olabildiğince hızlı gitsem de yanına sahil havası insanı çok hızlı çarpabiliyordu. Ödemeyi yaptıktan sonra arabada olup olmadığını kestiremediğim için yanına gittim koşar adımlarla. Otoparka geldiğimde arabaya binmiş Bartu'yu görmek oldukça iyiydi. Söz dinliyordu. Galiba bunu hala benden çekindiği için yapıyordu ama olsun. Alıştırırız abisi.

Arabaya bindiğimde hatta eve giderken hiç konuşmadık. Sessizdi, çok konuşmaktan hoşlanmıyor gibiydi de. O yüzden onu zorlamak istemiyordum. Eve vardığımızda "Sen geç eve ben anahtarı Arif Abi'ye vereceğim." dediğimde beni başıyla onaylayıp eve yöneldi. Ben de araba anahtarını Arif Abi'ye teslim ettikten sonra onun peşinden eve girdim. Merdivenlerden çıkan Bartu gözüme ilişti. Yorulmuştur herhalde ki bu oldukça işim gelirdi. Alt katta babamla bu dava mevzusunu rahat rahat konuşurduk.

Mutfağa ilerlediğimde kadrajıma giren annem ve babamın yanına ilerledim. Geldiğimi fark ettikletinde ikisi de içten bir şekilde bana gülümsedi. "Hoş geldin oğlum. Nasıl geçti, eğlendiniz mi? Nerelere gittiniz?" dedi annem. Bartu'yla birlikte dışarı çıkmamıza oldukça fazla sevinmişti. "İyiydi annem yani ben eğlendim bence o küçük cüce de eğlendi. Bu arada Bartu'nun artık bir telefona ihtiyacı vardı. Onu aldık birlikte alışveriş merkezinden." dedim. Ardından da konu dağılmadan "Baba mesajını gördüm de sence Bartu bunu kaldırabilir mi? Biraz daha bize alışmasını beklesek en azından, olmaz mı?" diye devam ettim üzgün bir sesle. Kesinlikle bu onun için zor olacaktı. Bunu şimdi yapmak bana asla mantıklı gelmiyordu. "Zaten üzerinde bir dava varken ikincisinin de gelmesiyle hapis süresini maksimuma çıkarabiliriz. Evet onun için bu çok yıpratıcı olacak ve evet bizden biraz uzaklaşma ihtimali de var ama bu onun için en iyisi." demişti. Maalesef haklıydı. Buna karşı çıkacak tek bir cümlem bile yoktu. "Bu akşam yemekten sonra konuşacağız onunla. Biz söyleyeceğiz reddederse zorlamayacağız. Sen bizi ne sandın sıpa, zorla oğluma bir şey yaptırır mıyım ben." cümlesini bitirdiği anda enseme geçirmişti bir tane.

Ensemdeki yanmayla elimi oraya götürürken "Ya sanki kötü bir şey mi dedim. Yıpranır, üzülür dedim. Ne vuruyorsun baba ya!" diye söylenirken babam gülüyordu. Bunu gören annem ciddiyetle "Ne diye vuruyorsun çocuğa Kemal!" dedi. Annemin bu hali babamı biraz korkutmuş olacak ki "Ne vurması hayatım hemen azıcık dokundum." beni kolumdan tutarak yanına çekince devam etti. "Bak sapasağlam. Turp gibi turp." diyerek beni anneme gösteriyordu. "Ya ben gidiyorum. İyice oyuncak yaptınız beni." deyip babamın tutuşundan kurtuldum. Yok oynuyorlar resmen benimle. Akşam yemeğine de az kalmıştı. Annemler Bartu'yla konuşurken yanlarında olmak istiyordum ama Bartu bunu kabul etmezdi. Olsun ben de onlar konuştuktan sonra küçük kardeşimi teselliye giderim. Nasıl olsa vaktimiz çok.

Bartu

Eve girdiğimiz anda odama çıktım. Bugün kesinlikle yorucuydu ama güzel bir yorulmaydı bu. Selim Abi'nin bu hali kesinlikle içimde yeşermekte olan gönderilme korkusunu kökünden söküp atmıştı. Tek aklıma takılan şey vitamin mevzusuydu. Vitamin konusunu biliyorsa yani Emel Hanım ona anlattıysa diğer şeyleri de mi anlatmıştı? Daha nereye kadar saklayabilirdim ki zaten? Tüm gün acaba bana acıdığı için miydi tüm iyi davranışları? Yatakta uzanıp günü tekrar tekrar gözümde canlandırırken Emre Abi'nin "Bartu hadi gel yemeğe inelim." demesiyle kalkıp onun yanına gittim. "Eee nasıl geçti günün? Ne yaptınız abinle?" demişti merdivenleri indiğimiz sırada "Evet oldukça iyiydi. Pastaneye gittik ordanda alışveriş merkezine." diyerek karşılık verdim merdivenin son basamağındayken. Beni onaylar mırıltılar çıkarttıktan sonra ikimiz de masaya oturduk.

Başta nadiren kurulduğunu düşündüğüm o dolu sofranın her gün kurulması beni galiba her zaman şaşırtacaktı. En azından hiçbir şey boşa gitmiyordu Nurgül Teyze yılların tecrübesiyle neyden ne kadar yendiğini bildiği için ona göre hazırlıyordu. Tabii Emir, Selim Abi ve Emre Abi'nin iştahı da malumdu. Yani bu büyük sofra gerçekten de bitiyordu. Tüm yemek boyunca Emir'in ne yaptığını detaylıca anlatmasıyla geçmişti. O da bugün arkadaşlaeıyla dışarı çıkmış ve birlikte kafeye gitmişlerdi. Arkadaşlarından topladığı bütün dedikoduları da bize aktarıyordu.

Ben tam masadan kalkacağım sırada Emir "Bartu Abi bu akşam birlikte film izleyelim mi?" diyerek yavru köpek bakışları atıyordu. Onlarla film izlemek gerçekten çok eğlenceli ve kafa dağıtan türden bir aktiviteydi. Asla rahat durmuyorlardı ama zaten eğlenceli yanı buydu. "Olur, izleyelim." dedim ona gülümserken. Cevabımla masadan uçarcasına kalkıp yanıma geldi. Koluma koala misali sarıldıktan sonra hala masadan kalktığı hızını koruyarak merdivenlerden beni çeke çeke çıkartmaya başladı. Bir süredir beraber yaşasak da bu çocuğa bu gücün nereden geldiğini asla çözememiştim. Arkamızdan Emel Hanım "Yavaş olun çocuklar, düşeceksiniz." diye bağırsa da Emir'in bunu pek umursadığı söylenemezdi.

Oturma odasına bir hışımla girdikten sonra sarıldığı kolumdan beni televizyonun hemen önündeki koltuğa itti. Zaten merdivenlerden beri dengemi koruyamadığım için düşmem çok da zor olmamıştı. O ise yanıma yerleşmiş elinde kumandayla filmi açmaya çalışıyordu. "Bu film çok güzel abi. Ben kaç kere izlediğimi sayamadım. Sana izletmezsem olmazdı." derken hala yerleşmeye çalışır gibi kalçasını sağ sol yaparak iyice yerine yerleşti. Geçen seferki izlemeye çalışıp izleyemediğim filmi saymazsak bu benim ilk gerçekten izleyeceğim filmdi.

Tam Emir filmi açtığında Emre Abi ve Selim Abi odaya geldi. "Bizsiz film izlemek ha." diyerek yanımıza yayılmış Selim Abi'nin aksine Emre Abi Emir'in saçını bozarken ona sataşmaya devam ediyordu. Selim Abi onların bu haline bıkmış bakışlar atarken elini omzuma atıp "Eeee ne izliyo- yine mi Emir? Oğlum kaç posta daha izleyeceğiz bunu?" demişti. Onun bu halini gördüğünde Emre Abi de televizyona bakmış ve "Şaka maka yine mi aynı film?" demişti. Emir ise onlara masum bakışlarını atarken "Ama Bartu Abi hiç izlemedi. O da izlesin diye şey ettim. Yoksa biliyorsunuz yani beni. Hiç yapar mıyım öyle?" diye kıvırmaya başladı.

Emre Abi Emir'in saçlarını karıştırırken Selim Abi bana dönerek "Emir bu filmi bizimle en az bin kere izledi. Yalnız izlediklerini saymıyorum bile." diye açıkladı. Emir üzerindeki mahçubiyeti sonunda atmış olacak ki "Ya tamam çok fazla izlemiş olabilirim ki düşündüğünüz kadar fazla değil. Ama Bartu Abim daha izlemedi." Emre ve Selim Abi'ye bakarak devam etti "Yani susun da filmi izleyelim." dedi. Herhalde buna bir kulp bulamamışlardı .Sessiz sessiz filmin açılmasını bekliyorlardı. Emir en sonunda filmi açabildiği için kıs kıs gülüyordu.

Film oldukça güzeldi, Emir boşuna bu kadar fazla izlememişti. Tek sorun Emir'in bu kadar izledikten sonra artık ezber yaptığı için replikleri söylemesi ve bana aralıklarla olacakları anlatmasıydı. Tam ana karakter ölecekken tekrar ağzını açtığında ağzını kapattım. Ve evet ana karakter ölmedi. Tamamdır sıkıntı yok.

Elimi çektiğimde Emir'e baktım bana şaşkınca bakıyordu. Selim Abi bıyık altı gülse de Emre Abi'nin kahkahaları odada yankılanıyordu. Kendimi savunmak için "Şey sen filmde olucakları anlatıyorsun ve orası fazla heyecanlıydı o yüzden şey oldu. Özür dilerim." diye tek nefeste söyleken Selim Abi de artık kahkaha atıyordu. Emir ise tüm ciddiyetiyle bana bakarken elini omzuma koydu "Bartu Abi sen de mi benimle film izlemeyi sevmiyorsun?" hızlıca cevapladım "Hayır. Tabii ki de hayır. Çok seviyorum." dedim. Bana bi süre daha ciddiyetle baktıktan sonra birden o da gülmeye başladı. Neye güldüklerini anlayamasam da mutlu oldukları sürece sorun yoktu. "Ay daha fazla dayanamadım ciddiyete." derken hala gülüyordu Emir. Selim Abi ise "Ben özür dilediği yerde elendim." falan diyordu.

Selim Abi cümlesini tamamlayınca bir düşme sesi geldi yan tarafımdan. Hepimiz gülmeyi bırakıp oraya döndük. Baktıktan sonra Emir'in kahkahası bu sefer odada değil evde yankılandı. Selim Abi "Oğlum gül gül de gülerken nasıl becerdin koltuktan düşmeyi." diye Emre'yi kaldırıyordu. Emre Abi bu sefer de kendi düşmesine gülen Emir'i "Ne gülüyorsun lan." diye gıdıklarken. Selim Abi saçlarımı karıştırdı "Hepimiz bu filmi izlerken en az bir kere Emir'in ağzını kapattık. Sen de yapınca ona güldük. Yani ciddi durmaya çalışsa da inan bana Emir de çok eğlendi. Bu arada bir daha ağzından bize karşı özür duymayacağım." dedikten sonra "Hadi gel patlamış mısır yapalım. İçecek falan da getiririz bu iki aç köpeğe." diyerek ilerledi.

Bu mutfağa galiba en son yine Emir'le patlamış mısır patlatmaya gelmiştim. O zaman izlediğimiz filmin konusunu bile hatırlamıyordum. Selim Abi'yle çok ilerleme kaydetmiştik. Nerden nereye gelmişti birbirimize karşı olan düşüncelerimiz. Patlamış mısır makinesine mısırları koyduktan sonra beklemeye başladık. Bir anda "Özür dilerim... " dedi. Başta bocalasam da "Neden?" diye sordum. Neden şimdi özür diliyordu benden? "Her şey için. Buraya geldiğinde sana olan davranışım, tehdit etmem, seni hırpalamam ve geri kalan her şey için." bunları söylerken hafif gözü dolmuştu. Benim de ondan farkım yoktu.

Ona sarıldım. O da bana sarıldı. Kendini tüm bunlar için kötü hissetmesini istemiyordum. Ailesini korumak istemesinde yanlış bir şey yoktu. "Sorun değil." dedim sarılmaya devam ederken. Biz sarılmaya devam ederken kapı açıldı. Tam dönüp kim diye bakacakken arkadan birisi daha sarıldı. "Emir gel bizsiz grup sarılması yapıyorlar." diye bağırmasıyla Emre Abi olduğunu anladım. "Siz olmayınca zaten grup sarılması olmuyor. Tek sarılamaz mıyım kardeşime?" diye Emre Abi'ye kızsa da durumundan mutluydu Selim Abi.

Emir uçarcasına üzerimize atladığında hepimiz yeri boylamıştık. Kalkmamız bayağı uzun sürmüştü çünkü Emir ve Emre Abi yerde yuvarlanıp güreşmişti. "Lan ne atlıyorsun üstümüze?" diye Emir'in ensesine bir tane yapıştırmıştı Selim Abi. "Ya abi ben azıcık heyecanlandım ondan öyle oldu." derken hala bana sokulup sarılıyordu. Bir anda benden ayrıldı. Oturma odasına koşarken "Filmi durdurmayı unuttum." diye bağırıyordu. Bu hali hepimizi güldürmüştü. Zaten son birkaç gün böyleydi. Hep gülüyordum. Belki de hayatım boyunca gülmedim kadar... Onlarla vakit geçirmek çok güzeldi. Emir ve Emre Abi'nin atışması, hep birlikte bir şey yapmamız, en basit şeylere gülmemiz ve Selim Abi'nin abilik taslamaları bunların hepsi hayatıma yeni girmişti ama şu anda bunlarsız bir hayat düşünemiyordum.

***

Evet araya ufak dava muhabbeti girecek🙃 Normalde bu bölüme ekleyecektim Emel ve Kemal'in Bartu'yla konuşmasını ama böyle kesinlikle daha iyi oldu. Beğendiyseniz yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. 💖💖