Cranford kitap kapağı

7. bölüm / 16

Bölüm Vıı. — Ziyaretler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Bölüm Vıı. — Ziyaretler

BÖLÜM VII.

ZİYARETLER
Bir sabah, Bayan Matty’yle iş işlerken—saat henüz on iki olmamıştı; Bayan Matty, Bayan Jenkyns’in en güzel başlığı olmuş, şimdi de evde gizlice eskitmekte olduğu sarı kurdeleli başlığını henüz değiştirmemişti. Görünmesini beklediği zamanlarda ise Bayan Jamieson’ınkine benzetilerek yapılmış başlığı takardı—Martha yukarı çıktı ve Bayan Betty Barker’ın ev sahibesiyle görüşüp görüşemeyeceğini sordu. Bayan Matty izin verdi ve sarı kurdeleleri değiştirmek üzere hızla ortadan kayboldu. Bu sırada Bayan Barker merdivenleri çıktı; gözlüğünü unuttuğu ve ziyaret için alışılmadık bir saat olduğundan biraz telaşlandığı için, başında üst üste iki başlıkla geri geldiğini görünce şaşırmadım. Bunun hiç farkında değildi; bize hoşnut bir tebessümle baktı. Bayan Barker’ın da bunu fark ettiğini sanmıyorum; çünkü artık eskisi kadar genç olmadığı gerçeğini bir yana bırakırsak, işiyle öylesine meşguldü ki, onu bunaltıcı bir mahcubiyetle, sonu gelmeyen özürler eşliğinde anlattı.

Bayan Betty Barker, Cranford’da Bay Jenkyns döneminde görev yapmış yaşlı kâtibin kızıydı. Kız kardeşiyle birlikte, hanımefendilerin hizmetçiliğinde oldukça iyi işler bulmuşlar ve çevredeki hanımların rağbet ettiği bir şapkacı dükkânı açacak kadar para biriktirmişlerdi. Örneğin Lady Arley ara sıra eski bir başlığının kalıbını Bayan Barker kardeşlere verir, onlar da hemen aynısını yapıp Cranford’un seçkinleri arasında yayarlardı. “Seçkinleri” diyorum; çünkü Bayan Barker kardeşler buranın alışkanlığını kapmış, “aristokrat bağlantılarıyla” övünür olmuşlardı. Soyunu sopunu bilmedikleri kimseye başlık ve kurdele satmazlardı. Pek çok çiftçi karısı ya da kızı, Bayan Barker kardeşlerin seçkin şapkacı dükkânından öfkeyle çıkıp, kahverengi sabunla nemli şekerin kârı sayesinde sahibinin doğruca (Paris’e, derdi; ta ki müşterilerinin Mounseer’lerin giydiğini giymeyecek kadar vatansever ve John Bull hayranı olduğunu anlayana dek) Londra’ya gidebildiği genel mağazaya yönelirdi. Mağaza sahibi müşterilerine, Kraliçe Adelaide’ın daha geçen hafta tam da onlara gösterdiği, sarı ve mavi kurdelelerle süslenmiş başlığın aynısını taktığını ve Kral William’ın da bu başlığın kendisine ne kadar yakıştığını söylediğini sık sık anlatırdı.

Gerçeğe bağlı kalan ve her önüne gelen müşteriyi kabul etmeyen Bayan Barker kardeşler buna rağmen işlerini büyüttüler. Kendilerinden özveriyle vazgeçen, iyi insanlardı. Büyük kardeşi—Bayan Jamieson’ın hizmetçiliğini yapmış olanı—yoksul birine hassas bir yemek götürürken pek çok kez gördüm. Kendilerinden hemen aşağıdaki sınıfla “işleri olmadığını” söyleyerek yalnızca üstlerini taklit ediyorlardı. Bayan Barker öldüğünde, Bayan Betty’nin dükkânı kapatıp emekliye ayrılmasını haklı çıkaracak kadar kâr ve gelir bıraktığı anlaşıldı. Ayrıca (sanırım daha önce de söylediğim gibi) bir inek edindi; Cranford’da bu, bazı insanların fayton edinmesi kadar belirgin bir saygınlık göstergesiydi. Cranford’daki bütün hanımlardan daha şık giyinirdi; buna şaşırmıyorduk, çünkü eskiden dükkânında sattığı bütün şapkaları, başlıkları ve göz alıcı kurdeleleri hâlâ giyip bitirmeye çalıştığı biliniyordu. Dükkânını kapatalı beş ya da altı yıl olmuştu; Cranford dışında herhangi bir yerde giyimi modası geçmiş sayılabilirdi.

Şimdi de Bayan Betty Barker, ertesi salı evinde çaya Bayan Matty’yi davet etmek için gelmişti. Ben de o sırada misafir olduğum için bana doğaçlama bir davette bulundu; yine de babam Drumble’da yaşamaya başladığından beri o “iğrenç pamuk ticaretine” atılmış, ailesini “aristokrat çevreden” aşağı çekmiş olabilir diye kaygılandığını görebiliyordum. Davetini öyle çok özür dileyerek sundu ki merakımı iyice uyandırdı. “Küstahlığı” bağışlanmalıymış. Acaba ne yapmıştı? Öylesine mahcup görünüyordu ki, Kraliçe Adelaide’a dantel yıkama tarifi sormak için mektup yazmış olabileceğini düşündüm. Oysa küstahlık diye nitelediği şey, kız kardeşinin eski işvereni Bayan Jamieson’ı davet etmiş olmasıydı. “Önceki mesleğini düşünürsek, Bayan Matty bu cüreti bağışlayabilir miydi?” Ah, diye düşündüm, şu üst üste başlığı fark etti de Bayan Matty’nin başlığını düzeltmeye geldi. Hayır; yalnızca Bayan Matty’yi ve beni davet etmek istiyordu. Bayan Matty kabul ettiğini belirtmek için eğildi; o zarif hareketi yaparken başlığının alışılmadık ağırlığını ve olağanüstü yüksekliğini fark etmemesine şaştım. Ama fark ettiğini sanmıyorum; dengesini buldu ve Bayan Betty’yle, görünüşünün ne kadar tuhaf olduğunu bilseydi göstereceği telaşlı tavırdan çok farklı, nazik ve lütufkâr bir şekilde konuşmayı sürdürdü. “Bayan Jamieson’ın da geleceğini söylemiştiniz, değil mi?” diye sordu Bayan Matty.

“Evet. Bayan Jamieson büyük bir nezaket ve lütufla gelmekten memnuniyet duyacağını söyledi. Yalnızca küçük bir şartı vardı: Carlo’yu da getirecekti. Ben de ona, bir zaafım varsa köpeklere düşkün olduğumu söyledim.”

Carlo’nun Preferans oyununda eş olamayacağını düşünen Bayan Matty, “Peki Bayan Pole?” diye sordu.

“Bayan Pole’u da davet edeceğim. Elbette önce sizi davet etmeden onu davet edemezdim, hanımefendi; papazın kızı olan sizi. İnanın, babamın sizin babanızın yanında tuttuğu mevkiyi unutmuyorum.”

“Bayan Forrester da elbette gelecek mi?”

“Bir de Bayan Forrester. Aslında Bayan Pole’dan önce ona uğramayı düşünmüştüm. Koşulları değişmiş olsa da, hanımefendi, doğuştan bir Tyrrell’dir; Bigelow Hall’daki Bigge ailesiyle olan bağını da asla unutamayız.”

Bayan Matty için, onun çok iyi bir iskambil oyuncusu olması bu küçük ayrıntıdan çok daha önemliydi.

“Bayan Fitz-Adam’ı da sanırım...”

“Hayır, hanımefendi. Bir yerde çizgiyi çekmeliyim. Sanırım Bayan Jamieson, Bayan Fitz-Adam’la karşılaşmayı istemez. Bayan Fitz-Adam’a büyük saygı duyuyorum; ama onu Bayan Jamieson ve Bayan Matilda Jenkyns gibi hanımların çevresine layık bulamam.”

Bayan Betty Barker, Bayan Matty’ye derin bir reverans yaptı ve dudaklarını büzdü. Bana yandan, vaktiyle şapkacı dükkânı işletmiş olsa da demokrat olmadığını ve sınıflar arasındaki farkı bildiğini anlatırcasına ağırbaşlı bir bakış attı.

“Saat altı buçuğa olabildiğince yakın bir vakitte mütevazı evime gelmenizi rica edebilir miyim, Bayan Matilda? Bayan Jamieson saat beşte yemek yer; ama ziyaretini o saatten sonraya sarkıtmamaya söz verdi—altı buçuğa.” Bayan Betty Barker süzülür gibi bir reveransla vedalaştı.

Kehanet yeteneğim, o öğleden sonra Bayan Pole’un ziyarete geleceğini haber veriyordu. Bir olaydan sonra—hatta bir olayın eli kulağındayken bile—olan biteni Bayan Matilda’yla konuşmak için genellikle uğrardı.

Bayan Matty’yle karşılıklı bilgi paylaşırken, “Bayan Betty bana yalnızca seçkin, küçük bir topluluğun davetli olduğunu söyledi,” dedi Bayan Pole.

“Evet, öyle söyledi. Bayan Fitz-Adam bile davetli değil.”

Bayan Fitz-Adam, daha önce adını andığım Cranford cerrahının dul kız kardeşiydi. Anne babaları saygın çiftçilerdi; kendi konumlarından hoşnut yaşarlardı. Bu iyi insanların soyadı Hoggins’ti. Şimdi Bay Hoggins Cranford’un doktoruydu; bu adı sevmez, kaba bulurduk. Ama Bayan Jenkyns’in dediği gibi, adını Piggins yapsa da pek fark etmeyecekti. Molly Hoggins adında bir Exeter Markizi’yle akrabalığını ortaya çıkarmayı ummuştuk; ama kendi çıkarlarını gözetmeyen bu adam, böyle bir akrabalığı tümüyle görmezden gelip inkâr etti. Oysa sevgili Bayan Jenkyns’in dediği gibi, Mary adında bir kız kardeşi vardı ve ailelerde aynı adların sık sık tekrarlandığı olurdu.

Mary Hoggins, Bay Fitz-Adam’la evlendikten kısa süre sonra mahalleden ayrıldı; yıllarca ortalarda görünmedi. Cranford toplumunda öyle yüksek bir konumda değildi ki Bay Fitz-Adam’ın ne iş yaptığını öğrenmeyi önemseyelim. Adam öldü ve biz onu bir kez olsun düşünmeden atalarına kavuştu. Sonra Bayan Fitz-Adam Cranford’a geri döndü (“aslan gibi cesur,” demişti Bayan Pole); varlıklı bir duldu ve hışırdayan siyah ipekler içinde dolaşıyordu. Kocasının ölümünden o kadar kısa süre sonra ortaya çıkmıştı ki zavallı Bayan Jenkyns, “Bombazin yasının daha derin olduğunu gösterirdi,” derken haksız sayılmazdı.

Bayan Fitz-Adam’ı Cranford’un eski soylu ailelerinden hanımların ziyarete gidip gitmemesi gerektiğine karar vermek için bir araya geldiği toplantıyı hatırlıyorum. Geniş, dolambaçlı bir ev kiralamıştı; bu evin kiracısına asalet belgesi kazandırdığına inanılırdı, çünkü yetmiş ya da seksen yıl önce bir kontun evlenmemiş kızı burada yaşamıştı. Bu evde oturmanın sıra dışı bir zekâ da kazandırdığına inanılıyor muydu, emin değilim. Kontun Lady Jane adlı kızının, Amerika Savaşı sırasında bir generalle evlenen Lady Anne adında bir kız kardeşi vardı. Bu general bir iki komedi oyunu yazmıştı; oyunlar hâlâ Londra sahnelerinde oynanıyordu. İlanlarını gördüğümüzde hepimiz dikleşir, Drury Lane Tiyatrosu’nun Cranford’a ne güzel iltifat ettiğini düşünürdük. Yine de sevgili Bayan Jenkyns öldüğünde, Bayan Fitz-Adam’ın ziyarete gidilecek biri olup olmadığı kesinleşmiş değildi; onunla birlikte, katı nezaket kurallarını açık seçik bilme geleneğinden de bir şeyler silinip gitti. Bayan Pole’un gözlemlediği gibi: “Cranford’da iyi ailelerden gelen hanımların çoğu yaşlı bekâr kadınlar ya da çocuksuz dullardı. Biraz esneyip daha az seçici olmasaydık, er ya da geç hiç çevremiz kalmayacaktı.”

Bayan Forrester da aynı görüşü desteklemeyi sürdürdü.

“Fitz’in aristokratik bir anlamı olduğunu hep düşünmüştü. Fitz-Roy vardı; Kral’ın çocuklarından bazılarının Fitz-Roy diye anıldığını sanıyordu. Bir de şimdilerde Fitz-Clarence vardı; onlar sevgili, iyi yürekli Dördüncü Kral William’ın çocuklarıydı. Fitz-Adam! Güzel bir isimdi; büyük olasılıkla ‘Âdem’in Çocuğu’ demekti. Damarlarında iyi kan olmayan hiç kimse Fitz adını almaya cesaret edemezdi. İsim dediğin önemliydi. Adını iki küçük f’yle yazan bir kuzeni vardı: ffoulkes. Büyük harflere hep tepeden bakar, onların yeni türemiş ailelere özgü olduğunu söylerdi. O kadar seçiciydi ki hiç evlenmeden öleceğinden korkmuştu. Bir kaplıcada Bayan ffarringdon’la tanışınca hemen ona gönül verdi. Çok hoş, zarif bir kadındı; duldu ve epey varlıklıydı. Kuzenim Bay ffoulkes onunla evlendi; bütün bunlar iki küçük f’si sayesinde oldu.”

Bayan Fitz-Adam’ın Cranford’da Fitz’le başlayan herhangi bir Bay’le karşılaşma ihtimali yoktu; öyleyse oraya yerleşme nedeni bu olamazdı. Bayan Matty, bunun, kasabanın seçkin çevresine kabul edilme umudu olabileceğini düşündü. Eski Bayan Hoggins için bu, kuşkusuz çok hoş bir yükseliş olurdu; eğer umudu buysa onu hayal kırıklığına uğratmak acımasızlık olurdu.

Böylece Bayan Jamieson dışında herkes Bayan Fitz-Adam’ı ziyarete gitti. Bayan Jamieson ise Cranford toplantılarında Bayan Fitz-Adam’la karşılaştığında onu görmezden gelerek ne kadar onurlu olduğunu göstermeye çalışırdı. Odada yalnızca sekiz ya da on hanım olurdu. Bayan Fitz-Adam hepsinin en irisi olduğu hâlde, Bayan Jamieson içeri girdiğinde mutlaka ayağa kalkar ve o hangi yana dönse önünde derin derin reverans yapardı. Öyle derin eğilirdi ki Bayan Jamieson’ın onu görmemek için başını üzerindeki duvara çevirdiğini sanıyorum; çünkü yüzünde bir kas bile kıpırdamaz, sanki onu hiç görmemiş gibi dururdu. Yine de Bayan Fitz-Adam vazgeçmedi.

İlkbahar akşamları aydınlanıp uzamaya başlamıştı; başlıklarını giymiş üç dört hanım Bayan Barker’ın kapısında buluştu. Başlığın ne olduğunu biliyor musunuz? Şapkaların üzerine takılan, eski moda faytonların başlıklarına benzeyen bir örtüdür; bazen o kadar büyük olmaz. Cranford çocuklarında bu tür başlıklar hep korkunç bir etki bırakırdı. Şimdi de sessiz, güneşli küçük sokakta oyunlarını bırakan iki üç çocuk, merak içinde sessizce Bayan Pole’un, Bayan Matty’nin ve benim çevremizde toplandı. Biz de sustuk; böylece Bayan Barker’ın evinden yükselen bastırılmış, yüksek fısıltıları duyabildik: “Bekle Peggy, bekle! Ellerimi yıkamak için hemen yukarı çıkıyorum. Öksürdüğümde kapıyı aç; bir dakika sürmez.”

Gerçekten de bir dakika geçmeden hapşırıkla karga sesi arası bir ses duyduk; ardından kapı ardına kadar açıldı. Kapının arkasında, başlıklarıyla içeri tek kelime etmeden yürüyen saygın hanımlar karşısında gözleri fal taşı gibi açılmış, dehşete düşmüş genç bir hizmetçi duruyordu. Kendini toparlayıp bizi eskiden dükkân olan, şimdi geçici bir giyinme odasına dönüştürülmüş küçük odaya aldı. Orada iğnelerimizi çıkardık, üstümüzü başımızı silkeledik ve aynanın karşısında yüzümüzü tatlı, nazik bir topluluk ifadesine soktuk. Sonra “Buyurun hanımefendi,” diyerek geri geri eğildik ve Bayan Forrester’ın Bayan Barker’ın salonuna çıkan dar merdivenden önce geçmesine izin verdik. O da, boğazı o sırada bile herhâlde acıyıp hırıldamasına yol açan o tuhaf öksürüğü hiç duymamışız gibi ağırbaşlı ve sakin oturuyordu. İyi yürekli, nazik, eski püskü giyimli Bayan Forrester hemen ikinci onur koltuğuna buyur edildi. Koltuk, Prens Albert’in Kraliçe’nin yanındaki koltuğuna benzer biçimde yerleştirilmişti; iyiydi ama en iyisi değildi. En baş köşe elbette Saygıdeğer Bayan Jamieson’a ayrılmıştı. Çok geçmeden merdivenleri soluk soluğa çıktı; Carlo da onu tökezletmek istermiş gibi çevresinde dolanıp duruyordu.

Bayan Betty Barker şimdi gururdan ve mutluluktan uçuyordu! Ateşi karıştırdı, kapıyı kapattı ve sandalyesinin tam ucunda, ateşe olabildiğince yakın oturdu. Peggy çay tepsisini taşıyarak sendeleye sendeleye içeri girdiğinde, Bayan Barker’ın Peggy’nin arada yeterince mesafe bırakmamasından çok korktuğunu fark ettim. Günlük hayatlarında hanımıyla hizmetçisi birbirine çok alışkındı. Peggy şimdi ona birkaç küçük sır vermek istiyordu; Bayan Barker bunları duymak için sabırsızlanıyor, ama bir hanımefendi olarak onları bastırmayı görevi sayıyordu. Bu yüzden Peggy’nin bütün fısıltılarına ve işaretlerine yüzünü çevirdi. Yine de söylenenlere verdiği bir iki yanıt hiç yeri ve zamanı değildi. Sonunda parlak bir fikir aklına gelmiş gibi haykırdı: “Zavallı şeker Carlo! Onu unutuyorum. Benimle aşağı gel, zavallı minik köpecik; sana çayını vereceğim, evet vereceğim!”

Birkaç dakika sonra yine eskisi gibi güler yüzlü ve sevecen döndü; ama “zavallı minik köpeciğe” yiyecek bir şey vermeyi unuttuğunu düşündüm. Carlo, önüne tesadüfen düşen kek parçalarını öyle iştahla yutuyordu ki. Çay tepsisi tıka basa doluydu. Aç olduğum için bunu görmek hoşuma gitmişti; ama hanımların bu kadar yığılmış yiyeceği görgüsüzlük saymasından korkuyordum. Kendi evlerinde öyle düşünürlerdi, biliyordum; ama burada yiyecek yığınları bir şekilde ortadan kayboluverdi. Bayan Jamieson’ın her şeyi nasıl yaparsa öyle yavaş ve düşünerek çekirdekli kek yediğini gördüm. Şaşırmıştım; çünkü geçen davetinde, kokulu sabunu çok hatırlattığı için evinde hiç bulundurmadığını söylemişti. Bize hep Savoy bisküvisi ikram ederdi. Ne var ki Bayan Jamieson, Bayan Barker’ın yüksek sosyete âdetlerini bilmemesini hoş görüp ona anlayış gösterdi; duygularını incitmemek için inek gibi sakin, geviş getirircesine düşünceli bir ifadeyle üç büyük dilim çekirdekli kek yedi.

Çaydan sonra ufak bir tereddüt ve güçlük çıktı. Altı kişiydik; dört kişi Preferans oynayabilirdi, geri kalan ikisi de Kribıç oynardı. Ama benim dışımda herkes —Cranford hanımlarından kart masasında biraz çekinirdim; hayatta en ciddi ve hararetli uğraşları buydu— “ortak havuz” oyununa katılmak istiyordu. Bayan Barker bile Spadille’le Manille’i ayırt edemediğini söylemesine rağmen belli ki elini oyuna sokmak için can atıyordu. Bu ikilem, tuhaf bir sesle kısa sürede sona erdi. Bir baronun gelininin horladığı düşünülebilse, Bayan Jamieson da o sırada horluyordu derdim. Odanın sıcağına yenilmiş, doğuştan kestirmeye meyilli Bayan Jamieson, rahat koltuğun cazibesine dayanamayıp başını sallıyordu. Bir iki kez çaba harcayarak gözlerini açtı ve sakin, farkında olmadan bize gülümsedi. Ama az sonra iyilikseverliği bile bu çabaya yetmedi; derin bir uykuya daldı.

Rahat koltuğun cazibesine dayanamamıştı.

Bayan Barker, kart masasındaki üç rakibine fısıldadı. Oyunu bilmediği hâlde onları acımasızca “hırpalıyordu”: “Bayan Jamieson’ın benim zavallı küçük evimde kendini bu kadar rahat hissetmesi beni çok mutlu ediyor. Bana bundan büyük bir iltifat edemezdi.”

Bayan Barker, bana okuma malzemesi olarak on ya da on iki yıllık, güzel ciltli üç dört moda kitabı verdi. Benim için küçük bir masa ve mum koyarken gençlerin resimlere bakmayı sevdiğini bildiğini söyledi. Carlo uzanmış, burnundan sesler çıkarıyordu; sonra Bayan Barker’ın ayaklarının dibinde sıçradı. O da kendini evinde hissediyordu.

Kart masasını izlemek eğlenceliydi: başlıkları hafifçe sallanan dört hanımın başı, fısıltılarını hem hızlı hem yüksek sesle yetiştirme telaşıyla masanın ortasında neredeyse birbirine değiyordu. Arada bir Bayan Barker’ın sesi yükseliyordu: “Sessiz olun hanımlar, lütfen sessiz olun! Bayan Jamieson uyuyor.”

Bayan Forrester’ın işitme güçlüğüyle Bayan Jamieson’ın uyuklaması arasında durumu idare etmek çok zordu. Ama Bayan Barker bu çetin görevin üstesinden iyi geldi. Bayan Forrester’a fısıltıyı tekrarlarken ne söylendiğini dudak hareketlerinden anlayabilsin diye yüzünü iyice buruşturdu. Sonra hepimize içtenlikle gülümsedi ve kendi kendine mırıldandı: “Çok mutluluk verici doğrusu; zavallı kız kardeşim bu günü görseydi keşke.”

Derken kapı ardına kadar açıldı. Carlo yüksek sesle, kesik kesik havlayarak ayağa fırladı ve Bayan Jamieson uyandı. Belki de uyumamıştı; çünkü hemen hemen o sırada, oda öylesine aydınlıktı ki gözlerini kapalı tutmayı tercih ettiğini, ama aramızdaki eğlenceli ve hoş sohbeti büyük bir ilgiyle dinlediğini söyledi. Peggy bir tepsi daha taşıyarak, öneminden yüzü kızarmış hâlde içeri girdi. Bir tepsi daha! “Ah, görgü kuralları!” diye düşündüm, “Bu son darbeye dayanabilecek misin?” Çünkü Bayan Barker çeşit çeşit güzel yiyecek sipariş etmişti —hatta kuşkusuz hazırlamıştı da; “Peggy, bize ne getirdin?” deyip beklenmedik ikramı hoş bir şaşkınlıkla karşılamış gibi yapmış olsa da— akşam yemeği için. İstiridyeli graten, ıstakoz ezmesi, jöle ve “Küçük Aşk Tanrıları” denen bir tatlı vardı. Bu tatlı Cranford hanımlarının pek sevdiği bir şeydi; ama pahalı olduğundan yalnızca ciddi ve görkemli günlerde ikram edilirdi. Daha zarif ve klasik adını bilmeseydim, konyakla ıslatılmış makaronlar derdim. Kısacası, en tatlı ve en güzel şeylerle ağırlanacağımız belliydi. Görgümüz pahasına da olsa bu ikrama nazikçe boyun eğmek daha iyi olur diye düşündük. Görgülü insanlar genel olarak akşam yemeği yemezdi; ama akşam yemeği yemeyen çoğu kişi gibi, özel günlerde mideleri özellikle kazınırdı.

Bayan Barker, önceki hayatında herhâlde kirazlı brandi denen içkiyi tanımıştı. Hiçbirimiz böyle bir şey görmemiştik; bize uzatınca biraz geri çekildik: “İstiridye ve ıstakozdan sonra yalnızca minicik bir kadeh, hanımlar. Deniz kabuklularının bazen pek sağlıklı olmadığı düşünülür.” Kadın mandarinleri gibi hepimiz başımızı salladık; ama sonunda Bayan Jamieson ikna olmaya razı oldu, biz de onun ardından gittik. Tadı tam kötü sayılmazdı; ama öylesine sıcak ve sertti ki böyle şeylere alışık olmadığımızı göstermek için korkunç biçimde öksürmek zorunda hissettik kendimizi. Peggy bizi içeri almadan önce Bayan Barker’ın çıkardığı sese neredeyse benzeyen bir öksürüktü bu.

“Çok sert,” dedi Bayan Pole boş kadehini bırakırken. “İçinde alkol olduğuna yemin edebilirim.”

“Yalnızca korumasına yetecek kadar azıcık bir damla,” dedi Bayan Barker. “Reçeller bozulmasın diye üzerine konyaklı biber koyarız, bilirsiniz. Mürdüm eriği turtası yemekten kendimi sık sık sarhoş olmuş gibi hissederim.”

Mürdüm eriği turtasının Bayan Jamieson’ın gönlünü kirazlı brandi kadar açacağından şüpheliyim; ama Bayan Jamieson, o ana dek hiç sözünü etmediği yaklaşan bir olayı bize anlattı.

“Görümcem Lady Glenmire, benimle kalmaya geliyor.”

Hep bir ağızdan “Öyle mi!” dedik, ardından sessizlik oldu. Herkes bir baronun dul eşinin karşısına çıkmaya uygun olup olmadığını görmek için gardırobunu hızla gözden geçirdi. Cranford’da dostlarımızdan birinin evine misafir geldi mi, elbette art arda küçük şenlikler düzenlenirdi. Bu kez de hoş bir heyecan içindeydik.

Çok geçmeden hizmetçilerle fenerlerimizin hazır olduğu duyuruldu. Bayan Jamieson’ın tahtırevanı, Bayan Barker’ın dar giriş holüne güçlükle sığmış ve tam anlamıyla geçidi tıkamıştı. Yaşlı tahtırevan taşıyıcılarının —gündüzleri kunduracılık yaparlardı; ama taşıma işi için çağrıldıklarında, tahtırevanla yaşıt, Hogarth’ın tablolarındaki hizmetkâr giysilerine benzeyen, uzun ve küçük pelerinli tuhaf üniformalarını giyerlerdi— yükü Bayan Barker’ın ön kapısından çıkarabilmesi için ustaca manevra yapmaları gerekti. Önce yana kaydırdılar, sonra geri çekip yeniden denediler; sonunda başardılar. Biz başlıklarımızı takıp elbiselerimizi iğnelerle tuttururken, onların sessiz küçük sokaktaki hızlı ayak seslerini duyduk. Bayan Barker yardım teklifleriyle çevremizde dolanıyordu; eski mesleğini hatırlamış ve bizim unutmamızı istemiş olmasaydı çok daha ısrarcı olurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…