Bölümler 16Şu an: Bölüm Ix. — Sıgnor Brunonı
- 1 Bölüm I. — Çevremiz2.889 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Yüzbaşı3.933 kelime
- 3 Bölüm Iıı. — Eskiden Kalma Bir Aşk Hikâyesi2.356 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Yaşlı Bir Bekâra Ziyaret2.980 kelime
- 5 Bölüm V. — Eski Mektuplar2.763 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Zavallı Peter3.162 kelime
- 7 Bölüm Vıı. — Ziyaretler2.748 kelime
- 8 Vııı. Bölüm3.479 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Sıgnor Brunonı2.545 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 X. Bölüm — Panik3.650 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Samuel Brown2.912 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Evlenmek Üzere Sözlü2.084 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Ödemeler Durduruldu2.958 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Zor Günde Dostlar4.509 kelime
- 15 Bölüm Xv. — Mutlu Bir Dönüş3.290 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Cranford’a Huzur2.056 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM IX.
SIGNOR BRUNONI
Son yazımda anlattığım olaylardan kısa süre sonra babamın hastalığı nedeniyle eve çağrıldım; onun kaygısıyla, Cranford’daki sevgili dostlarımın nasıl olduklarını ya da hâlâ görümcesi Bayan Jamieson’a uzun bir ziyarette bulunan Lady Glenmire’ın bu sıkıcı ziyaretle nasıl başa çıktığını merak etmeyi bir süre unuttum. Babam biraz toparlanınca onu deniz kıyısına götürdüm. Böylece Cranford’dan büsbütün uzak düşmüş, yılın büyük bölümünde sevgili küçük kasabadan kulağıma çalınacak bir haber alma fırsatından yoksun kalmış gibiydim.
Kasımın sonlarına doğru, yeniden eve dönmüş ve babam tekrar sağlığına kavuşmuşken, Bayan Matty’den bir mektup aldım; çok gizemli bir mektuptu. Birçok cümleye başlayıp bitirmiyor, onları birbirine ekliyordu; yazıların kurutma kâğıdında birbirine karışması gibi, karmakarışık bir hâli vardı. Anlayabildiğim kadarıyla şöyle diyordu: Babam iyileşmiş miydi (öyle olmasını umuyordu) ve artık ders alıp Mihael Yortusu’ndan Meryem Yortusu’na kadar kalın palto giyecek miydi? Türbanlar moda mıydı, bunu ona söyleyebilir miydim? Wombwell’in aslanlarından biri küçük bir çocuğun kolunu yediğinden beri görülmemiş, duyulmamış bir şenlik olacaktı. Giyime önem vermeye belki fazla yaşlıydı ama yeni bir başlık mutlaka almalıydı; türbanların moda olduğunu ve yöredeki ailelerden bazılarının geleceğini duyduğuna göre, kullandığım kadın şapkacısından ona bir başlık getirebilir miydim, düzgün görünmek isterdi. Ah, Tanrım! Gelecek salı günü ziyarete gelmemi rica etmek için yazdığını unutması ne dikkatsizlikti; bana eğlence olarak sunacağı bir şey olacağını umuyordu, ama şimdi ayrıntı veremezdi; yalnız en sevdiği renk deniz yeşiliydi. Mektubunu böyle bitirmişti. Not düşüp Cranford’a insanları şimdi çeken asıl şeyi de söylemesinin iyi olacağını eklemişti: Signor Brunoni, ertesi haftanın çarşamba ve cuma akşamları Cranford Toplantı Salonu’nda olağanüstü sihrini sergileyecekti.
Sevgili Bayan Matty’nin davetini, hokkabazdan bağımsız olarak, seve seve kabul ettim. Özellikle de küçük, nazik, fareyi andıran yüzünü kocaman bir Sarazen başı türbanıyla biçimsizleştirmesine engel olmak istiyordum. Bu yüzden ona hoş, sade, orta yaşlı bir kadın başlığı aldım. Ne var ki varınca beni yatak odama kadar izledi; görünüşte ateşi karıştırmaya gelmişti, ama bence asıl amacı yolculuk boyunca taşıdığım şapka kutusunda deniz yeşili türbanın olup olmadığına bakmaktı. Başlığın önünü, yanlarını ve arkasını göstermek için onu elimde döndürüp durmam boşunaydı: gönlünü türbana kaptırmıştı. Yüzünde ve sesinde bir teslimiyetle söyleyebildiği tek şey şuydu—
“Elinden gelenin en iyisini yaptığına eminim, canım. Cranford’daki bütün hanımların taktığı başlıkların tıpkısı; onlarınkiler de herhâlde bir yıldır var. Doğrusunu söyleyeyim, daha yeni bir şey isterdim—Bayan Betty Barker’ın anlattığı, Kraliçe Adelaide’ın taktığı türbanlara daha çok benzeyen bir şey; ama bu çok güzel, canım. Lavanta renginin deniz yeşilinden daha dayanıklı olacağını da sanıyorum. Neyse, giyim kuşam nedir ki, niye önemseyelim? Bir şeye ihtiyacın olursa söylersin, canım. Zil burada. Türbanlar henüz Drumble’a ulaşmamıştır herhâlde?”
Böyle söyleyip sevgili yaşlı hanım odadan usulca çıktı; akşam için giyinmem gerekiyordu. Bayan Pole’la Bayan Forrester’ın geleceğini, davete katılmaya fazla yorulmamış olmayı umduğunu söylemişti. Elbette yorulmamıştım. Elbisemi açıp düzenlemek için acele ettim ama ne kadar hızlı davransam da hazır olmadan önce yan odadan gelenleri ve sohbet uğultusunu duydum. Kapıyı tam açarken, “Drumble dükkânlarından pek zarif bir şey çıkacağını ummakla aptallık etmişim; zavallı kız, elinden geleni yapmıştır, kuşkum yok,” sözlerini işittim. Yine de onun türbanla kendini biçimsizleştirmesindense Drumble’ı ve beni suçlamasını yeğlerdim.
Şimdi bir araya gelmiş olan Cranfordlı üç hanım arasında maceraları olan hep Bayan Pole’du. Sabahları dükkân dükkân dolaşırdı; bir şey satın almak için değil (arada bir makara iplik ya da bir parça şerit aldığı olurdu), yeni malları görmek, onlar hakkında haber vermek ve kasabada kulaktan kulağa dolaşan haberleri toplamak için. Merak ettiği herhangi bir konuda bilgi edinmek üzere türlü yerlere ağırbaşlılıkla girip çıkmanın da bir yolunu bulmuştu; o kadar zarif ve ölçülü görünmese, bu davranışının saygısızlık olduğu düşünülebilirdi. Şimdi de anlamlı biçimde boğazını temizleyip şapkalar ve türbanlar gibi önemsiz konuların kapanmasını bekleyişinden, zamanı geldiğinde anlatacağı çok özel bir şey olduğunu anlamıştık. Aramızda biraz olsun mahcubiyet duygusu olan kimsenin, sessizce yükseklerde oturup söyleyebilecekleri şeylerin, uygun biçimde yalvarılıp yakarılmadıkça, anlattığımız her şeyden ne kadar üstün ve önemli olduğuna bakarak duran biri varken uzun süre sohbeti sürdürebileceğine inanmıyorum. Bayan Pole söze başladı—
“Bugün Gordon’ın dükkânından çıkarken tesadüfen ‘George’a uğradım (Betty’min orada oda hizmetçisi olan bir ikinci kuzeni var; Betty onun nasıl olduğunu duymak ister diye düşündüm). Ortalıkta kimseyi göremeyince merdivenlerden yukarı çıktım ve kendimi Toplantı Salonu’na çıkan geçitte buldum (Toplantı Salonu’nu hatırlarsınız, Bayan Matty; saray minuetlerini de!). Ne yaptığımı düşünmeden ilerledim; derken birden ertesi akşam için hazırlıkların ortasında olduğumu fark ettim—salon büyük portatif askılıklarla bölünmüştü, Crosby’nin adamları da üzerlerine kırmızı pazen geriyordu. Her şey çok karanlık ve tuhaf görünüyordu; aklım iyice karıştı. Kendimi bilmez hâlde paravanların arkasına geçecektim ki bir beyefendi (gerçekten beyefendi olduğuna sizi temin ederim) ileri çıkıp bana yardımcı olabileceği bir işim olup olmadığını sordu. Öyle hoş bir bozuk İngilizce konuşuyordu ki Thaddeus of Warsaw’ı, Hungarian Brothers’ı ve Santo Sebastiani’yi düşünmeden edemedim. Onun geçmiş yaşamını zihnimde canlandırmakla meşgulken beni eğilerek odadan çıkardı. Ama bir dakika, öykümün yarısını bile duymadınız! Merdivenlerden inerken kiminle karşılaşayım dersiniz? Betty’nin ikinci kuzeniyle. Elbette Betty hatırına onunla konuşmak için durdum. Bana, hokkabazı gerçekten gördüğümü söyledi—bozuk İngilizce konuşan beyefendinin ta kendisi Signor Brunoni’ymiş. Tam o sırada merdivenlerde yanımızdan geçti ve öyle zarifçe eğildi ki! Ben de karşılık olarak reverans yaptım; bütün yabancıların terbiyesi öyle incedir ki insan ister istemez onlardan bir şey kapıyor. Ama merdivenlerden aşağı inince Toplantı Salonu’nda eldivenimi düşürdüğümü hatırladım (oysa eldivenim bütün bu sırada manşonumda güvendeydi; bunu ancak sonradan fark ettim). Geri döndüm. Salonun neredeyse tamamını kaplayan büyük paravanın kenarında bırakılmış geçitten sessizce yukarı çıkarken kimi gördüm dersiniz? Daha önce karşıma çıkan, merdivenlerde yanımdan geçen o beyefendinin aynısı; şimdi salonun, giriş olmayan iç kısmından çıkıp geliyordu—hatırlarsınız, Bayan Matty. Hoş bozuk İngilizcesiyle orada bir işim olup olmadığını yine sordu. Bunu o kadar açık sözlerle söylemedi elbette ama paravanın ötesine geçmemem için kararlı olduğu belliydi. Ben de eldivenimi aradığımı açıkladım; tuhaf biçimde, tam o sırada eldivenimi buldum.”
Demek Bayan Pole hokkabazı, gerçek hokkabazı görmüştü! Hepimiz ona bir sürü soru sorduk. “Sakallı mıydı?” “Genç miydi, yaşlı mı?” “Sarışın mı, esmer mi?” “Şuna benziyor muydu—” (Sorumu ölçülü bir biçimde kuramadım, başka türlü sordum.) “Nasıl görünüyordu?” Kısacası, sabahki karşılaşması sayesinde gecenin kahramanı Bayan Pole’du. Gülün kendisi (yani hokkabaz) olmasa da ona pek yakındı.
O akşamın konusu hokkabazlık, el çabukluğu, sihir ve cadılıktı. Bayan Pole biraz kuşkucuydu; Endor Cadısı’nın yaptıklarının bile bilimsel bir açıklaması bulunabileceğini düşünüyordu. Bayan Forrester hayaletlerden ölüm saati böceklerine kadar her şeye inanırdı. Bayan Matty ise ikisinin arasında gidip gelirdi—en son konuşanı hep haklı bulurdu. Doğası gereği Bayan Forrester’ın tarafına daha yatkın olduğunu sanıyorum; ama Bayan Jenkyns’e layık bir kız kardeş olduğunu kanıtlama isteği onu dengede tutuyordu. Mumların çevresinde oluşan küçük donmuş içyağı sarkıtlarına hizmetçinin “kefen” demesine asla izin vermeyen, ille de “roley-poley” denmesini isteyen Bayan Jenkyns! Onun kız kardeşinin batıl inançlara kapılması düşünülemezdi. Olacak iş değildi.
Çaydan sonra, ertesi akşamın numaralarına bilimsel açıklamalar bulabilsin diye Bayan Pole’un C harfiyle başlayan isimlerin bulunduğu eski Encyclopædia cildini yemek odasından getirmem için beni aşağı gönderdiler. Bayan Matty’yle Bayan Forrester’ın dört gözle beklediği Preferans oyunu böylece bozuldu; Bayan Pole konuya ve resimlerine öyle dalmıştı ki onu, arada bir tam zamanında esneme dışında bir şeyle rahatsız etmek zalimlik olurdu. İki hanımın düş kırıklıklarını öyle uysalca kabullenmelerinden gerçekten etkilenmiştim. Ama Bayan Pole daha da hevesle okumayı sürdürdü ve bize şu kadarcık bilgi vermekle yetindi—
“Ah! Anlıyorum, gayet iyi kavradım. A topu gösteriyor. A’yı B ile D arasına koyun—hayır! C ile F arasına koyun; sonra sol elinizin üçüncü parmağının ikinci boğumunu sağ H’nizin bileğinin üzerinden çevirin. Gerçekten çok açık! Sevgili Bayan Forrester, hokkabazlıkla cadılık dediğiniz şey alfabe işinden ibaret. Şu tek paragrafı size okuyayım mı?”
Bayan Forrester, çocukluğundan beri kendisine yüksek sesle bir şey okunmasını hiç anlayamadığını söyleyerek Bayan Pole’a yalvardı, onu bu dertten kurtarmasını istedi. Ben de yüksek sesle karıştırmakta olduğum iskambil destesini bıraktım. Bu ince hareketimle Bayan Pole’a akşamın Preferans oynayarak geçmesi gerektiğini hatırlatıp, biraz isteksizce de olsa oyuna başlamayı önermesini sağladım. Öteki iki hanımın yüzüne ne hoş bir aydınlık yayıldı! Bayan Matty, Bayan Pole’un dersini yarıda kestiği için bir iki kez kendini suçladı; sonra kartlarını doğru dürüst hatırlayamıyor, oyuna dikkatini veremiyordu. Vicdanını, ansiklopedi cildini Bayan Pole’a ödünç vermeyi teklif ederek rahatlatınca kendine geldi. Bayan Pole kitabı sevinçle kabul etti ve Betty feneriyle geldiğinde eve götürmesini söyleyeceğini belirtti.
Ertesi akşam, önümüzdeki eğlencenin düşüncesiyle hepimiz tatlı bir telaşa kapıldık. Bayan Matty erkenden giyinmeye çıktı, sonra ben hazır olana dek acele ettirdi. Bitirdiğimizde “Kapılar tam yedide açılacağına” göre beklememiz için bir buçuk saat vardı. Üstelik gideceğimiz yer yalnızca yirmi adım ötedeydi! Yine de Bayan Matty’nin dediği gibi, bir şeye fazla dalıp zamanı unutmamak gerekirdi; bu yüzden mumları yakmadan, yediye beş kala olana kadar sessizce otursak iyi olurdu. Bayan Matty kestirdi, ben örgü ördüm.
Sonunda yola çıktık; “George”un arabaların geçtiği yolun altındaki kapısında Bayan Forrester’la Bayan Pole’a rastladık. Bayan Pole, akşamın konusunu her zamankinden daha hararetli tartışıyor, başımıza dolu gibi X’ler ve B’ler yağdırıyordu. Signor Brunoni’nin numaralarını açıklamaya ve hilelerini ortaya çıkarmaya hazır olsun diye, farklı numaralara ait bir iki “tarifi”—kendi deyişiyle—mektupların arkasına bile kopyalamıştı.
Toplantı Salonu’nun bitişiğindeki vestiyere girdik. Bayan Matty, vestiyerdeki tuhaf, eski aynanın önünde güzel yeni şapkasını düzeltirken yitip giden gençliğine ve oraya son gelişini hatırlayınca bir iki kez iç çekti. Toplantı Salonu, yaklaşık yüz yıl önce, kış boyunca ayda bir orada buluşup dans eden ve kâğıt oynayan çeşitli kontluk aileleri tarafından hana eklenmişti. Kontluğun nice güzeli, sonradan Kraliçe Charlotte’un huzurunda dans edeceği menueti ilk kez işte bu odada dönerek dans etmişti. Gunning kardeşlerden birinin güzelliğiyle bu odayı şereflendirdiği söylenirdi; zengin ve güzel bir dul olan Lady Williams’ın, mesleği gereği civardaki bir ailenin yanında kalan ve Cranford Toplantısı’na hamileriyle birlikte katılan genç bir sanatçının soylu görünüşüne burada vurulduğu ise kesindi. Anlatılanlar doğruysa, zavallı Lady Williams yakışıklı kocasını epey ucuza kapmıştı. Artık Cranford Toplantı Salonu’nun kenarlarında hiçbir güzelin yanakları kızarıp gamzeleri belirmiyor, elinde şapkasıyla zarifçe selam veren yakışıklı bir sanatçı kimsenin gönlünü çalmıyordu. Eski salon kasvetliydi; somon rengi boya solup bozarmıştı; duvarlardaki zarif çelenk ve festonların büyük parçaları dökülmüştü. Yine de orada küflü bir aristokrasi kokusu ve geçmiş günlerin tozlu anısı asılı duruyordu; Bayan Matty ile Bayan Forrester içeri girerken dikleşip çalımlı çalımlı salon boyunca yürüdüler. Sanki zaman geçirmek için aralarında bir çubuk akide şekeri paylaşan iki küçük oğlan değil de onları izleyen bir sürü kibar insan varmış gibi.
İkinci ön sıranın başında durduk. Nedenini pek anlayamamıştım; ta ki Bayan Pole’un yoldan geçen bir garsona kontluk ailelerinden birinin gelip gelmeyeceğini sorduğunu duyana dek. Garson başını sallayıp sanmadığını söyleyince Bayan Forrester’la Bayan Matty öne ilerledi ve topluluğumuz bir sohbet karesi oluşturdu. Ön sıra kısa süre sonra Lady Glenmire ve Bayan Jamieson’ın katılımıyla zenginleşti. Altımız iki ön sırayı kapladık; arada sırada içeri süzülen dükkân sahiplerinin arka sıralara kümelenmesine aristokratik yalnızlığımıza saygı gösterildi. En azından ben öyle sanıyordum; çıkardıkları gürültüden ve otururken çıkardıkları tok seslerden bunu çıkarıyordum. Fakat inatçı yeşil perde yukarı çekilmek yerine deliklerinden iki tuhaf gözle bana bakarken, eski duvar halısı hikâyesindeki gibi, sıkıntıdan arkamdaki neşeyle konuşup gülen insanlara dönüp bakmak istedim. Bayan Pole kolumu kavradı ve “olacak şey değil” diye dönmemem için yalvardı. “Olacak şey”in ne olduğunu bir türlü öğrenemedim; ama herhalde son derece sıkıcı ve can sıkıcı bir şeydi. Yine de hepimiz gözlerimiz dümdüz karşıya, yüzümüz sahneye dönük oturup insanı merakta bırakan perdeye baktık. Bir halk eğlencesi yerinde ses çıkarmanın kabalık sayılmasından öyle korkuyorduk ki doğru dürüst konuşamıyorduk bile. En şanslımız Bayan Jamieson’dı; uyuyakaldı.
Sonunda gözler kayboldu, perde titredi; bir yanı ötekinden önce yukarı çıktı, öteki takılıp kaldı. Perde yeniden indi; görünmeyen bir elin kuvvetle çekmesiyle, yeni bir gayretin ardından hızla yukarı fırladı ve gözlerimizin önünde, küçük bir masanın önünde oturan, Türk kıyafetleri içindeki muhteşem bir beyefendiyi açığa çıkardı. Bize, (geçen sefer perde deliğinden gördüğüm aynı gözlerle demeliydim) sakin ve tepeden bakan bir vakarla bakıyordu. Arkamda duygusal bir sesin, “Başka bir âlemden gelmiş bir varlık gibi,” diye haykırdığını duydum.
“Bu Signor Brunoni değil!” dedi Bayan Pole kesin bir tavırla; öyle yüksek sesle söyledi ki duyduğuna eminim, çünkü o da gür sakalının üzerinden topluluğumuza sessiz bir sitemle baktı. “Signor Brunoni’nin sakalı yoktu; ama belki birazdan gelir.” Böylece kendini sabretmeye ikna etti. Bu sırada Bayan Matty gözlüğüyle adamı incelemiş, gözlüğünü silip yeniden bakmıştı. Sonra dönüp bana şefkatli, yumuşak ve kederli bir sesle şöyle dedi—
“Görüyorsun ya canım, türban takılıyor.”
Ama daha fazla konuşmaya vaktimiz olmadı. Bayan Pole’un Büyük Türk demeyi tercih ettiği adam ayağa kalktı ve kendini Signor Brunoni olarak tanıttı.
“Ona inanmıyorum!” diye haykırdı Bayan Pole meydan okurcasına. Adam aynı vakur sitemle yeniden ona baktı. “İnanmıyorum!” diye her zamankinden daha kararlı bir sesle tekrarladı. “Signor Brunoni’nin çenesinde o pelüşe benzeyen şey yoktu; yakın tıraşlı, Hristiyan bir beyefendiye benziyordu.”
Bayan Pole’un hararetli sözleri Bayan Jamieson’ı uyandırmaya yaradı; Bayan Jamieson gözlerini kocaman açıp en derin dikkati gösterdi. Bu davranışı Bayan Pole’u susturdu, Büyük Türk’ü de devam etmeye teşvik etti. Adam, cümlelerinin parçaları arasında hiçbir bağ kurulamayacak kadar kırık dökük bir İngilizceyle konuştu. Sonunda bunu kendisi de fark etti; konuşmayı bırakıp gösterisini yapmaya koyuldu.
İşte o zaman şaşkınlığa düştük. Hilelerini nasıl yaptığını aklım almıyordu; Bayan Pole kâğıt parçalarını çıkarıp en yaygın numaralarına ait ayrı ayrı “tarifleri” okumaya başladığında bile—ya da en azından duyulacak kadar yüksek sesle fısıldadığında bile—anlayamıyordum. Bir adamın kaşlarını çatıp öfkeli göründüğünü gördüysem, Büyük Türk’ün de Bayan Pole’a kaşlarını çatıp baktığını gördüm. Ama Bayan Pole’un dediği gibi, bir Müslümandan Hristiyanlara yakışmayacak bakışlardan başka ne beklenirdi? Bayan Pole kuşkucuydu; numaralardan çok tariflere ve çizimlere kapılmıştı. Bayan Matty ile Bayan Forrester ise son derece şaşkın ve akılları karışmış haldeydi. Bayan Jamieson, sihirbazlık numaralarını gözlüklerindeki bir kusurun yaptırdığını sanır gibi gözlüğünü çıkarıp duruyor, siliyordu. Edinburgh’da nice tuhaf şey görmüş olan Lady Glenmire numaralardan çok etkilenmişti. Bayan Pole’la hiç aynı fikirde değildi; Bayan Pole biraz alıştırma yapan herkesin bunları yapabileceğini, kendisinin de Ansiklopedi’yi inceleyip üçüncü parmağını esnetmeye iki saat ayırması halinde adamın yaptığı her şeyi yapabileceğini ileri sürüyordu.
Sonunda Bayan Matty ile Bayan Forrester tamamen hayret içinde kaldılar. Fısıldaştılar. Tam arkalarında oturduğumdan söylediklerini duymamak elimde değildi. Bayan Matty, Bayan Forrester’a, “Sence böyle şeyleri görmeye gelmemiz doğru mu? Böylece pek de… bir şeye destek veriyor olabileceğimizden korkmadan edemiyorum,” diye sordu. Başını hafifçe sallaması boşluğu doldurdu. Bayan Forrester da aynı düşüncenin aklından geçtiğini söyledi; kendisi de çok tuhaf bulduğu için iyice huzursuzlanmıştı. Az önceki ekmeğin içindeki mendilin kendi mendili olduğuna emindi; daha beş dakika önce kendi elindeydi. Ekmeği kimin getirdiğini merak etti. Dakin olamayacağı kesindi, çünkü o kilise görevlisiydi. Birden Bayan Matty yarı dönüp bana baktı—
“Bir bakar mısın canım? Sen bu kasabada yabancısın, hakkında tatsız dedikodular çıkmaz. Şöyle bir dönüp papaz burada mı, bakar mısın? Buradaysa, bu harika adamın Kilise’nin onayını aldığını varsayabiliriz; bu da içimi çok rahatlatır.”
Baktım; uzun boylu, ince, kuru ve tozlu görünüşlü papaz Bay Hayter’i, Ulusal Okul’dan oğlanların çevrelediği halde otururken gördüm. Kasabanın sayısız evlenmemiş kadınının yanına yaklaşmasını kendi cinsinden bir kalabalıkla önlemişlerdi. İyi yürekli yüzü geniş bir gülümsemeyle açılmıştı; çevresindeki oğlanlar gülmekten katılıyorlardı. Bayan Matty’ye Kilise’nin gülümseyerek onay verdiğini söyledim; içi rahatladı.
Evlilik dedikodusu korkusu
Papaz Bay Hayter’den daha önce hiç söz etmedim; çünkü varlıklı ve mutlu bir genç kadın olarak onunla hiç karşılaşmazdım. Kendisi bekâr bir ihtiyardı, ama hakkında evlilik dedikodusu çıkmasından on sekiz yaşındaki bir kız kadar korkardı. Cranford hanımlarından biriyle sokakta karşılaşmaktansa bir dükkâna dalar ya da bir geçide sapardı; Preferans oyunlarına davetlerini kabul etmemesine de şaşırmazdım. Doğrusunu söylemek gerekirse, Bay Hayter Cranford’a ilk geldiğinde Bayan Pole’un onu epey kuvvetli bir takibe aldığından hep şüphelenmiştim. Şimdilerde adının onunkiyle anılmasından öylesine korkuyor görünmesi de şüphemi artırıyordu. Bay Hayter bütün ilgisini yoksullara ve çaresizlere adamıştı; o gece Ulusal Okul oğlanlarını gösteriye getirmişti. Bir kez olsun iyilik ödülünü bulmuştu: Oğlanlar sağında solunda onu koruyup çevresine üşüşmüş, adeta arı oğluyla çevrili ana arıymış gibi yanından ayrılmamışlardı. Aralarında kendini öylesine güvende hissediyordu ki çıkışta sıraya giren topluluğumuza selam verebildi. Bayan Pole onun orada oluşunu görmezden geldi; bizi kandırdıklarına ve aslında Signor Brunoni’yi hiç görmediğimize ikna etmeye çalışıyormuş gibi yaptı.
Bölüm etkileşimi
