❄️6.Bölüm:"Dur Artık!" ❄️

"Efendim Chan? Ne istiyorsun?"

Minho’yu içeride bırakıp konuşmak için yine aleacele odadan dışarı çıkmış, arkamdan kapıyı sıkıca kapatmıştım. Hastane koridorunda gergin adımlarla yavaş yavaş yürümeye başlamış ve şimdiden zıplayan sinirlerime hâkim olmaya çalışmıştım.

"Neredesin sen? Neden telefonlarımı açmıyorsun?!"

"Sana ne? Beni bu kadar umursama, peşimi bırak artık."

"Sen beni gram tanımamışsın Jae Hee," dedi tekinsiz bir sesle. "Olduğun yerde bekle. Geldim zaten."

"Ne?"

Ne diyordu bu çocuk böyle?

Şaşkınlıkla ağzım aralandı, gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi irileşti.

"Gördüm seni... Tam karşıdan geliyorum yanına."

Büyük bir korku ve panikle hemen çevreme bakınmaya başladım.

O sırada, birkaç nöbetçi hemşireden başka kimsenin olmadığı upuzun koridorun tam sonunda Chan’ı gördüm.

Bana doğru iöfkeli adımlarla ilerliyordu. Hızı ürkütücüydü.

Kalbim korkudan göğsümü dövmeye başlamıştı fakat bunu ona asla belli etmemek adına yüzüme olabildiğince cesur ve korkusuz bir ifade yerleştirdim.

Kapaklı telefonumu sertçe kapatıp ceketimin cebine tıktım. Kollarımı göğsümde bağlayarak Chan’ın tam karşımda bitmesini bekledim.

Çok geçmeden büyük adımlarıyla aramızdaki mesafeyi saniyeler içinde eritip hemen yanımda durdu.

"Beni nasıl buldun?" diye sordum, sesimin titrememesine özen göstererek.

Karşımda dikilip sinir bozucu bir şekilde sırıttı.

"Bunun ne önemi var? Buldum sonuçta. Asıl sen söyle. Senin gecenin bu vaktinde, bu hastanede ne işin var?"

Bir an ne cevap vereceğimi bilemedim, dilim tutuldu.

Normal şartlarda olsak, onun inadına inadına yakışıklı bir erkek arkadaşımın yanında kaldığımı söyler ve onu delirtirdim.

Ancak Chan öfke kontrolü olmayan, gözü döndüğünde ne yapacağı belli olmayan biriydi. Bunu şimdi söylersem doğrudan gidip Minho’ya zarar verme ihtimali doğardı.

Minho bir Cam Kemik hastasıydı. Chan’ın bilinçsizce yapacağı ve kendisine göre hafif sayılan tek bir fiziksel hamlesi, Minho’nun canına ya da geri dönülemez sakatlıklarına mâl olabilirdi.

Bu korkunç ihtimalin ağırlığıyla sustum. Gözlerimi hızla ondan kaçırdım. Hemen bir yalan uydurmam lâzımdı.

Tam mantıklı bir şeyler söylemek için ağzımı açmıştım ki arkamdan yükselen sesle beraber açılan ağzım anında kapandı. Hızla arkama döndüm.

"Benim yanımdaydı. Benimle kalıyor."

Ah Minho, ah!

Bir de arkasında duran kapıyı açık bırakmış, sırıta sırıta bize doğru yürüyordu.

Gelmesene çocuk, gelme işte!

Büyük bir endişe içerisinde Chan’ın yüzüne baktım. Sert ve karanlık bakışları tamamen Minho’ya odaklanmıştı. Minho da milim geri adım atmadan doğrudan onun gözlerinin içine bakıyordu.

"Ne dedin sen?" diye sordu Chan, ses tonunu tehlikeli bir şekilde alçaltarak.

"Gayet normal bir tonda konuşmuştum aslında. Duymadın mı? Sağır mısın?" dedi Minho, alaycı bir rahatlıkla.

"Benimleydi dedim. Dur, bir dakika... Daha yüksek sesle söyleyeyim de anladığından tamamen emin olayım: Be-nim-ley-di!"

Son kelimeyi bilerek heceleyerek ve koridorda yankılanacak şekilde yüksek sesle bağırarak söylemişti.

Sıkıntıyla yüzümü buruşturdum.

Chan’ın gözü sinirden ve nefretten seğirmeye başladı. Bu durum hiç ama hiç iyiye alamet değildi.

Minho daha fazla ona yaklaşmasın diye hemen hamle yapıp aralarına koştum. Tam önünde durup daha da ileriye gitmesini engellemek için kollarımı iki yana siper gibi açtım.

"Durur musun artık? Ne yapıyorsun sen Minho?!" diye fısıldadım panikle.

"Jae Hee... Senin de mi gözlerinde bir sorun var acaba? Oradan ne yapıyor gibi görünüyorum?"

Sağ elini havaya kaldırıp gözlerimin önünde şakacıktan salladı.

Sonra, o her zamanki alışık olduğum tavrıyla gözlerini tamamen kaybederek şirin şirin gülümsedi.

"Ah, tabii ya! Doğru tahmin... Yüzümün o eşsiz ışıltısı yine gözlerini kör etti, değil mi?"

Yüzünün ışıltısı mı? Yine mi? Dur artık Minho, lütfen dur! Yalvarırım dur...

Kaşlarımla ve gözlerimle hemen arkasındaki odaya geçmesi için saçma sapan işaretler yapmaya başladım.

Chan görmesin diye yüzümü şekilden şekile sokuyordum. Bal gibi de ne demek istediğimi anlıyordu ama inadına anlamamazlıktan geliyordu.

"Yüzüne ne oldu Jae Hee? Şekilden şekile girdi birden. Ah, yoksa odamıza mı dönmek istiyorsun? Tamam, dönelim o hâlde."

Gözlerim şoktan patlayacak duruma gelmişti. İrileşirken son sınıra dayanmışlardı resmen! Biraz daha ona doğru eğilip dişlerimin arasından fısıldadım.

"Ne yapmaya çalıştığını çok iyi anlayabiliyorum Minho ama yapma lütfen. Olmaz! Dur artık, yalvarırım."

Minho yüzündeki oyuncu gülümsemeyi bir anda soldurdu.

Gayet ciddi, buz gibi bir ifadeyle gözlerini yeniden Chan’a dikti.

Ona âdeta parçalayacakmış gibi, çok sert bakmaya başladı. Hayatımda ilk defa Minho’yu bu kadar ciddi ve karanlık bakarken görüyordum.

Bir anda Chan’a doğru net bir sesle konuştu:

"Onu rahat bırak."

Kısa bir es verdi ve devam etti:

"Jae Hee’yi rahat bırakacaksın. Bir daha asla ona dokunmayacak, kılına dahi zarar vermeyeceksin."

Chan’ın gözü hâlâ öfkeden seğirmeye devam ediyordu.

Minho’yu dinledikten sonra yüzüne aşağılayıcı, alaycı bir sırıtış yerleşti. Yavaş adımlarla üzerimize doğru yürümeye başladı.

"Hadi ya? Sen kimsin lan? Sen kimsin ki bana ne yapmam gerektiğini söylüyorsun?!"

Chan adımlarını iyice hızlandırıp tam bir adım ötemizde bittiği an hemen harekete geçtim. Yönümü tamamen ona dönüp ellerimi Chan’ın göğsüne sertçe yerleştirdim. Onu durdurmaya çalıştım.

"Dur, sakın! Yapma!"

"Bırak beni Jae Hee!" diye kükredi Chan, beni itmeye çalışarak.

"Şu hadsize haddini bildireceğim! Kırılmadık tek bir kemiğini bırakmayacağım onun! Bırak dedim!"

Tam o sırada, koridorun diğer ucundan topuk sesleriyle birlikte çok tanıdık, güçlü bir kadın sesi yükseldi.

"Kimmiş ulan benim kardeşimin kırılmadık kemiğini bırakmayacak olan o densiz?!"

Yejin unnie, öfkeden gözü dönmüş bir şekilde buraya doğru yürüyordu.

Ortalık her saniye daha da büyük bir kaosun içine sürükleniyordu.

Yanımıza gelir gelmez, Chan’ın kolunu sertçe kavrayıp tek bir hamlede adamı kendisine doğru çevirdi.

"Demek sensin ha?!" dedi, Chan’ı tepeden tırnağa süzerek. Sonra bana döndü.

"Bana bak Jae Hee! Bize dert yandığın, canını yakan çocuk bu mu?"

Yejin unnie aşırı sinirliydi, âdeta soluk almadan ateş saçıyordu.

Korkarak başımı yavaşça aşağı yukarı salladım. Benim onaylamamla birlikte Yejin unnie, dişlerinin arasından bize tıslar gibi sert bir emir verdi.

"Siz ikiniz derhâl odaya dönün, hadi!"

"Ama noona-!" diye itiraz edecek oldu Minho fakat bu ufak çaplı itirazı hiçbir işe yaramadı.

"Sana odaya dön dedim Minho! Çabuk! Jae Hee, sen de geç içeri. Ben bu herifle güzelce helalleşeceğim."

"Tamam," dedim aceleyle.

Chan ise şaşkınlık ve öfkeyle Yejin unnieye bağırdı.

"Sen kimsin ya? Manyak mısınız nesiniz? Nereye düştüm ben böyle?!"

Chan sesini yükseltince Yejin unnie ile ikisi arasında koridoru ayağa kaldıracak derecede büyük bir ağız dalaşı baş gösterdi. Vakit kaybetmeden Minho’ya döndüm.

"Hadi Minho," dedim sesimin titremesine engel olmaya çalışarak.

Gözlerini öfkeyle devirerek bana baktıktan sonra sinirle arkasına döndü ve âdeta fırtına gibi eserek odasına doğru yürüdü.

Ne olduğunu, neden bu kadar keskin bir tepki verdiğini o an tam olarak anlayamadım. Adımlarımı hızlandırıp arkasından koşarak ben de odaya girdim ve kapıyı kapattım.