❄️25.Bölüm: "Olmaz!"❄️

Minho ile geçirdiğimiz güzel ve eğlenceli 2 saatin sonunda, saat geceye yaklaşırken Chan'ı aramış ve onu buraya davet etmiştim.

Minho her ne kadar istemese dahi Chan'ın yardımına ihtiyacım olduğunu bildiği için kabul etmek zorunda kalmıştı.

Chan da odaya ilk girdiği an sakinliğini korumaya çalışmış ve gözleriyle birbirlerini âdeta yerken beni en başından sonuna kadar dikkatle dinlemişti. Yaşadığım her şeyi en ufak detayına kadar anlatarak bitirmiştim.

"İşte her şey bu şekilde yaşandı ve gelişti."

Chan, delici gözlerini suspus oturan ve asla konuşmayan Minho'nun gözlerinden çekti. Bana bakarken burnundan derin bir nefes verdi.

"Şimdi daha iyi anlıyorum her şeyi. Peki ne yapacağız?"

"Neyin peşinde olduğunu ve neler çevirdiğini öğrenebilmek için onun yakınında olacağım."

Minho da Chan da aynı anda sesini yükseltip, "Olmaz!" diye bağırdılar.

Bu tepkilerine karşılık istemsiz bir şekilde olduğum yerde sıçradım. Gözlerimi irileştirdim.

"Ne demek olmaz?! Gözle görülür şekilde adamın bana zaafı var. Bunu neden kullanmayalım?"

İkisi de yine aynı anda aynı kelimelerle karşılık verdiler.

"Çok tehlikeli de ondan!"

Bu sefer birebir aynı kelimeleri söylemiş olmaları onları da şaşırtmış, birbirlerine delici değil de şaşkın gözlerle bir süre bakakalmışlardı.

Gözlerim bir Minho bir Chan üzerinde gezinip dururken sonunda boğazımı temizledim ve kendimi savundum.

"Tehlikeli ama gerekli."

Minho araya Chan'dan evvel girdi.

"Gerekli ama çok çok tehlikeli. Kendini göz göre göre riske atmanı kabul edemem Jae Hee."

Chan oturduğu yerde dirseklerini dizlerine yasladı ve ellerini birleştirip söz aldı.

"O doğru söylüyor. Bunu yapma."

"Çoktan yaptım bile."

İnanılmaz ama yine ikisi aynı anda tepkilerini gösterdiler.

"Ne?!"

Delici gözleri şu an birbirlerinde değil bizzat benim üzerimdeydi. Tırsmadım dersem yalan olurdu. Tırstım ve gözlerinin hapsinden kurtulmak için kucağımda birleştirdiğim ellerime baktım.

Chan, "Ne yaptın Jae Hee?" diye sordu.

"Bizi bugün yakın gördü. Sen de nişanlı olduğumuzu bastırarak söyledin. Aklımda kurduğum plan boşa gitmesin diye seni gönderdikten sonra onunla konuştum. Seninle aslında kavga ettiğimizi, seni başından beri hiç istemediğimi ama babamın zorladığını söyledim. İnandı."

Chan bana inanamazcasına alayla gülümsedi.

"Sana gerçekten inanamıyorum Jae Hee."

Minho gözlerini devirip Chan'a katıldı.

"Al benden de o kadar!"

Sonra aklına yeni gelmiş gibi, "Bu arada..."dedi. Gözlerimi kaldırıp Minho'ya baktım.

"Babanla benim hakkımda konuşmuştun. Chan ile evlenmek istemediğini, başka birini sevdiğini babana söylemiştin. Jung Tae ona çok yakınsa babandan elbet bunu duyacaktır."

"İsim vermemiştim babama. O kişi Jung Tae idi diyerek kolayca kapatabilirim bu mevzuyu."

"Kolayca kapatmak mı? İstemiyorum Jae Hee. Olmaz. O herif çok tehlikeli. Onun yanında olduğun her an sana bir zarar gelecek olması düşüncesi... Hayır hayır! Kesinlikle olmaz! Kabul etmiyorum bunu."

Ayağa kalktım.

"Peki başka bir yolu var mı?"diye sordum. "Varsa söyleyin de onu yapalım."

İkisi de düşünmeye başladılar ancak sessizlikleri epey uzun sürdü.

"Hiç olmamasından iyidir değil mi?"

Chan da ayağa kalktı.

"Şirkette bir şekilde açığını bulmaya çalışırım. Delil toplarım, ne yapmak istediklerini ortaya çıkarıp ne gerekiyorsa onu yaparım. Sen bu işe dahil olma Jae Hee."

Ben de gözlerimi devirdim ve sabırla derin bir nefes aldım.

"Anlamıyorsunuz. Onun ne kadar tedbirli davrandığını anlamıyorsunuz. Yıllardır şirketteymiş ama 1 açığını dahi bulabildiniz mi? Çok büyük ve tehlikeli şeyler peşinde. Peki sizce bunları şirkette bırakıp da kendisini riske atar mı? Benim önüme gelen dosya yalnızca bir istisnaydı. O günkü panik olmuş telaşlı hâlini de ben hatırlıyorum. O günden sonra bir daha asla böyle bir hata yapmaz. Daha temkinli davranır. Tek şansımız bu, anlayın artık. Ayrıca yalnız da olmayacağız."

-Der demez müthiş bir zamanlamayla kapı tıklatıldı. İçeriye Hyunjin komiser ile birlikte Jisung ve Changbin girdi.

Onları elimle işaret ettim.

"Onlar da yanımızda olacak."

Planımdan haberdar olan Hyunjin, odaya bir göz atıp yanımıza geldi.

"İş birliğini kabul ediyoruz Jae Hee. Jung Tae'yi ve arkasında her kim varsa onu alaşağı edebilmek, ne yapmak istediklerini ve yaptıkları şeyleri çözebilmek adına artık sen de Emniyet Teşkilatı ile birlikte çalışacak; bulduğun her şeyi bizimle paylaşıp rapor edeceksin. Bizim yardımımız her daim seninle olacak. Jisung ve birkaç sivil polis memuru bir an olsun arkandan ayrılmayacak ve yardıma ihtiyaç duyduğun her an yanıbaşında bitecekler. Gideceğin yerlere ve durumuna göre sana uygun bir ekipman hazırlanacak. Kulaklık olur, dinleme cihazı olur, artık her ne olursa. Senden istediklerimizi harfiyen yerine getireceksin. Amacımıza ulaştığımız gün de iş birliğimiz sona erecek."

Hafif bir tebessüm ederek Hyunjin'i başımla onayladım.

Minho mutsuzdu.

"Çoktan her şeyi ayarlamışsınız bile. Benimle konuşmana da pek gerek yokmuş sanki Jae Hee. Düşüncelerimin senin için pek de bir önemi yokmuş sonuçta."

Onu böyle kırgın bakarken görmek isteyebileceğim son şey bile değildi. Yatağına doğru adımladım. Hızla yanına vardım. Gözlerine baktım ancak o bana bakmadı.

"Önemi olmaz olur mu hiç? Minho... Sen benim hayatımda en değer verdiğim insanlardan biri..." Sustum ve gülümseyerek devam ettim.

"Hatta şüphesiz, en çok değer verdiğimsin."

En çok üzerine titremek istediğim, bir şey olacak diye en çok korktuğum, hayatıma girdiği andan beri en çok mutluluğum, en çok gerçek sevdam, her şeyim... O benim her şeyimdi.

"Sen benim her şeyimsin Minho. Benim için ne kadar endişeleneceğini ve bu tepkileri vereceğini yürekten biliyordum ama yapmak zorundayım. Başka yolu yok. Kuzeninle konuştuğumda o da bunun farkındaydı. Ne çeviriyorlar öğrenmemiz gerek. Sen de biliyorsun, bizden yardım isteyen biri vardı ve şu an yaşıyor mu yaşamıyor mu bilmiyoruz bile. Belki de hâlâ yardımımızı bekliyordur."

Ona elimi uzattım ve tutmasını bekledim.

Hüzünlü ve endişeli gözleri gözlerimi buldu.

"Sana zarar gelirse kendime de zarar veririm. Bunu bilmen ve çok dikkatli olman gerek," dedikten sonra dikkatli bir şekilde elimi tuttu. Hareket etmedim. Elimi onun ellerine bıraktım.

Yüzüme buruk bir tebessüm yerleştirdim.

"Dikkatli olacağım, söz. Ama sen de bir söz vereceksin. Olduğun yerde kalacak ve yanıma gelerek kendini riske atmayacaksın. Sana zarar gelirse benim için bu dünyadaki her şey önemini yitirmiş olur. Senin de bunu bilmen ve çok dikkatli olman gerek."

O da bana burukça gülümsedi.

"Tamam, söz ama bir şartla. Buraya gelip beni görmeyi hiç aksatmayacaksın. Seni bir gün, 1 dakika olsa dahi göremezsem anlaşmayı bozarım."

Elleri ellerimi sarmış, parmaklarıyla nazikçe elimi okşarken yüzümdeki gülümsemeyi genişlettim.

"Tamam, kabul."

Chan titrek bir nefes alıp verdikten sonra Hyunjin'e döndü.

"Sanırım hepiniz polissiniz. Ben Bangchan. Jae Hee'nin bir arkadaşı."

Nişanlı değil de arkadaşı olarak kendisini tanıtınca başımı ona çevirdim.

Başka hiçbir şey söylemesine gerek yoktu. Tek kelimesi yetmişti.

O... Minho'yu kabullenmişti.

O... Beni nişanlısı olarak görmekten vazgeçip arkadaşı olarak kabullenmişti.

Teşekkür edercesine gözlerine baktım. Hüzün akan gözlerini benden çevirdi ve yeniden Hyunjin'e odaklandı.

"Yardım edebileceğim herhangi bir şey olursa bana da bildirmeniz yeter. Jae Hee'yi orada asla yalnız bırakmayacağım."

...