Bölümler 14Şu an: Yarım Kalan
- 1 GERİ DÖNMEK1.702 kelime
- 2 Geçmiş1.674 kelime
- 3 Unutan ve Unutamayan1.032 kelime
- 4 Tanıdık Bir Yabancı2.126 kelime
- 5 171.743 kelime
- 6 Aynı Yolda1.588 kelime
- 7 Karanlığın İçinde1.448 kelime
- 8 Yarım Kalan1.882 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Beyaz831 kelime
- 10 Gecmisin Tekrarlanmasi818 kelime
- 11 Bir Anlık Dikkat Dağınıklığı635 kelime
- 12 Yanlış Kadın1.372 kelime
- 13 Kimsin Sen?753 kelime
- 14 Söylenmeyenler2.195 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ambulansın kapıları açıldığında iki sağlık görevlisi hızla Derin'in yanına geldi.
"Hanımefendi, bizi duyuyor musunuz?"
"Evet."
"Tamam. Sizi ambulansa alacağız."
Derin başını salladı.
Hakan hemen bir adım geri çekildi ama gözlerini üzerinden ayırmadı.
Sağlık görevlileri Derin'i dikkatlice sedyeye yerleştirirken Hakan birkaç adım yanlarında yürüdü.
"Bir dakika."
Sağlık görevlilerinden biri Hakan'a baktı.
"Buyurun?"
"Kurşun bacağının üst kısmına geldi. Çok kan kaybetmedi ama ağrısı arttı."
Görevli başını salladı.
"Tamam, hastanede gerekli müdahale yapılır."
Derin sedyeden Hakan'a baktı.
"Ben iyiyim."
Hakan hemen karşılık verdi.
"İyi olduğunu söylemeyi bırak artık."
Derin'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir ifade oluştu.
"Emir mi?"
"Bu sefer rica."
Derin cevap vermedi.
Ambulansın kapıları kapanmadan hemen önce Hakan tekrar yaklaştı.
"Ben arkandan geleceğim."
Derin başını salladı.
"Tamam."
Kapılar kapandı.
Hakan birkaç saniye ambulansın arkasından baktı.
Sonra kendi aracına koştu.
---
Hastaneye vardıklarında ambulans acil girişinin önünde durdu.
Hakan araçtan iner inmez ambulansın yanına geldi.
Kapılar açıldı.
Derin sedyeyle içeri alınırken Hakan da peşlerinden ilerledi.
"Yakını mısınız?"
Görevli önünü kesti.
Hakan bir an durdu.
"Polisim. Olayda birlikteydik."
Görevli başını salladı.
"Burada bekleyin."
Hakan istemeyerek geri çekildi.
Derin gözden kaybolana kadar olduğu yerde kaldı.
Sonra koridorun ortasında tek başına kaldı.
Üzerinde yalnızca gömleği vardı. Ceketi hâlâ Derin'in yarasına tampon yapmak için ambulanstaydı.
Tam o sırada arkasından bir kadın sesi geldi.
"Abi?"
Hakan döndü.
Bir hemşire ona bakıyordu.
Hakan'ın yüzündeki ifade değişti.
"Minel?"
Minel birkaç saniye şaşkınlıkla ağabeyine baktı.
"Sen burada ne yapıyorsun?"
"Bir dosya sırasında yaralandı."
Minel'in bakışları Hakan'ın yüzünden ambulans girişine kaydı.
"Yaralanan kim?"
"Bir savcı."
Minel'in kaşları hafifçe kalktı.
"Senin yanında mıydı?"
"Evet."
Minel bir şey söylemeden önce içeriden bir hemşire seslendi.
"Minel, acilde iki numaraya bakabilir misin?"
Minel başını çevirdi.
"Geliyorum."
Sonra tekrar Hakan'a döndü.
"Ben de oraya geçeyim. Eğer senin arkadaşınsa..."
Hakan hemen araya girdi.
"İyi olduğundan emin ol."
Minel ağabeyinin yüzüne birkaç saniye baktı.
Hakan'ın sesindeki telaşı fark etmişti.
"Tamam."
Minel hızla içeri girdi.
---
Derin birkaç dakika sonra müdahale odasına alındı.
Yaralı bölge kontrol edildi.
Kurşunun ciddi bir hasara yol açmadığı, ancak yaranın temizlenmesi ve birkaç dikiş atılması gerektiği söylendi.
Derin dişlerini sıkarak tavana baktı.
Hemşire hazırlıkları yaparken Minel içeri girdi.
"Merhaba."
Derin başını çevirdi.
"Merhaba."
"Ben Minel. Bu odada ben ilgileneceğim."
Derin fazlasıyla şaşırdı ama belli etmemeye çalıştı.
Bu Hakan'ın kız kardeşi Mineldi.
Minel Derin'i hatırlamıyordu çünkü Minel onlardan 3 yaş küçüktü ve dışarıya çok çıkmazdı.
Derin bu dusuncelerden kurtulup cevap verdi.
"Memnun oldum."
Minel serum setini hazırlarken Derin'e baktı.
"Adınız?"
"Derin."
"Derin Hanım, birazdan serum bağlayacağız. Sonrasında doktor gelip yarayı kontrol edecek."
"Tamam."
Minel koluna serum takmak için hazırlık yaparken Derin bir an dışarı baktı.
Koridorun sonunda Hakan görünüyordu.
Olduğu yerde bekliyordu.
Minel bunu fark etti.
Sonra Derin'e baktı.
Ardından tekrar koridora.
"Abim sizi bayağı merak etmiş."
Derin kısa bir an sustu.
"Öyle mi?"
Minel gülümsedi.
"Normalde hastane koridorunda bu kadar uzun süre dikildiğini görmem."
Derin ne diyeceğini bilemedi.
Tam o sırada kapının önünden Hakan'ın sesi geldi.
"Minel."
Minel döndü.
"Efendim?"
"Doktor geldi mi?"
"Birazdan."
Hakan başını salladı.
"Tamam."
Gidecekken Minel arkasından seslendi.
"Abi."
Hakan döndü.
"Ne?"
"Sen iyi misin?"
Hakan birkaç saniye sustu.
"Ben iyiyim."
Minel ona baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Tamam."
Hakan yeniden koridora çıktı.
Derin gözlerini kapattı.
Serum yavaş yavaş ilerliyordu.
Minel ise birkaç saniye sonra Derin'in yanına geldi.
"Bir şey sorabilir miyim?"
Derin gözlerini açtı.
"Tabii."
"Sen Hakan'ın..."
Minel cümlesini tamamlamadan durdu.
Derin kaşlarını kaldırdı.
"Ne?"
Minel gülümsedi.
"Boş ver."
Derin hafifçe başını salladı.
"Şimdi merak ettim."
"Sonra sorarım."
Minel serumun akışını kontrol etti.
Tam o sırada doktor içeri girdi.
"Derin Hanım?"
Derin başını çevirdi.
"Buyurun."
"Yarayı kontrol edeceğiz. Birkaç dikiş atacağız. Bir süre ayağınızın üzerine fazla yük vermemeniz gerekecek."
Derin başını salladı.
"Tamam."
Doktor hazırlıklara başlarken Minel serumun başında kaldı.
Koridorun diğer tarafında ise Hakan hâlâ bekliyordu.
Telefonu birkaç kez çaldı.
Murat Komiser arıyordu.
Hakan açtı.
"Komiserim."
"Durumu nasıl?"
"Doktor ilgileniyor. Birkaç dikiş atılacakmış."
"Sen yanında kal."
Hakan koridorun sonunda Derin'in bulunduğu odaya baktı.
"Kalacağım."
Telefon kapandı.
Hakan bir süre daha yerinden kıpırdamadı.
İlk kez dosyayı, yakalanan adamı, Depo 17'yi düşünmüyordu.
Aklındaki tek şey içerideki odada yatan Derin'di.
Ve biraz önce ormanda duyduğu o silah sesi.
Hakan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Sonra tekrar kapıya baktı.
Beklemeye devam etti.
Hakan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Sonra tekrar kapıya baktı.
Beklemeye devam etti.
İçeriden ara sıra hemşirelerin konuşmaları duyuluyor, ardından yeniden sessizlik çökmüştü. Hakan koridorun duvarına yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti.
Telefonunu cebinden çıkardı.
Ekrana baktı.
Murat'tan gelen son mesaj hâlâ ekrandaydı.
"Durum netleşince haber ver."
Hakan telefonu tekrar cebine koydu.
Tam o sırada müdahale odasının kapısı açıldı.
Minel dışarı çıktı.
Hakan hemen doğruldu.
"Nasıl?"
Minel ona baktı.
"Dikiş atılıyor. Doktor içeride."
"Durumu iyi mi?"
"Abi, panik yapma."
"Panik yapmıyorum."
Minel kaşını kaldırdı.
"Koridorda yarım saattir aynı yere bakıyorsun."
Hakan cevap vermedi.
Minel hafifçe gülümsedi.
"İyi yani. Şimdilik endişelenecek bir şey yok."
Hakan'ın omuzları biraz gevşedi.
"Tamam."
Minel birkaç saniye onu inceledi.
"Senin gömlek de kan olmuş."
Hakan gömleğinin koluna baktı.
"Onun kanı."
"Fark ettim."
Minel başını hafifçe salladı.
"İstersen üstüne bir şey bulayım."
"Yok."
"Abi."
"Minel, gerek yok."
Minel gözlerini devirdi.
"Sen çocukken de böyleydin."
Hakan istemsizce güldü.
"Sen beni çocukluğumdan beri tanıyorsun zaten."
"Maalesef."
Hakan'ın yüzündeki gülümseme birkaç saniye daha kaldı.
Sonra içeriden doktorun sesi duyuldu.
Minel tekrar Hakan'a baktı.
"Ben içeri dönüyorum."
Hakan başını salladı.
Minel kapıdan içeri girdi.
Hakan yeniden koridorda kaldı.
Derin tavana bakıyordu.
Doktor yaranın çevresini kontrol ederken yüzünü mümkün olduğunca sabit tutmaya çalışıyordu.
"Biraz yanabilir."
Derin kaşlarını çattı.
"Biraz mı?"
Doktor hafifçe gülümsedi.
"Beklentiyi düşük tutalım."
Derin istemsizce kısa bir nefes verdi.
Minel masanın yanındaki malzemeleri hazırlıyordu.
"Derin Hanım, çok hareket etmeyin."
"Etmiyorum."
"İyi."
Minel birkaç saniye sonra Derin'in yüzüne baktı.
"Dayanabiliyor musunuz?"
"Şimdilik."
"İyi. Çünkü biraz daha sürecek."
Derin gözlerini kapattı.
"Harika."
Minel güldü.
"İsterseniz konuşabiliriz. Dikkatiniz dağılır."
Derin gözlerini açtı.
"Sen hep böyle konuşkan mısın?"
"Mesaiye göre değişiyor."
"Şu an?"
"Şu an mecbur."
Derin'in yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
Minel bunu fark etti.
"Bakın, işe yarıyor."
"Ne?"
"Dikkatiniz dağıldı."
Derin başını iki yana salladı.
"Sen gerçekten hemşire misin, psikolog mu?"
"Bugün ikisini de yapıyorum."
Doktor araya girdi.
"İkiniz de biraz sessiz olabilir misiniz?"
Minel hemen sustu.
Derin de gülümsemesini bastırmaya çalıştı.
Birkaç dakika sonra doktor son kontrolünü yaptı.
"Tamam. Bitti."
Derin gözlerini açtı.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Minel yaranın üzerini temizleyip pansumanı yaptı.
"Şimdilik iyi görünüyor."
Doktor başını salladı.
"Bir süre ayağınızı zorlamayın. Ağrı artarsa ya da başka bir sorun olursa tekrar gelin."
Derin başını salladı.
"Tamam."
Doktor çıktı.
Minel serumun akışını kontrol etti.
"Biraz daha kalacak."
Derin başını geriye yasladı.
"Tamam."
Koridorda Hakan hâlâ ayaktaydı.
Minel yanına geldi.
"İçeri girebilirsin."
Hakan hemen başını kaldırdı.
"Doktor?"
"Bitti."
Hakan kapıya doğru baktı.
"İyi mi?"
"İyi."
Hakan bir an tereddüt etti.
"Ben gireyim."
"Git."
Hakan kapıya yöneldi.
Minel arkasından baktı.
Sonra kendi kendine hafifçe mırıldandı.
"Kesinlikle normal davranmıyor."
Hakan kapıyı hafifçe çaldı.
Derin başını çevirdi.
"Gel."
Hakan içeri girdi.
Bakışları doğrudan Derin'in bacağına kaydı.
"Nasıl?"
"İyi."
"Doktor ne dedi?"
"Dikiş atıldı. Bir süre ayağımı zorlamayacakmışım."
Hakan başını salladı.
"Tamam."
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Hakan odadaki sandalyeye oturdu.
Derin ona baktı.
"Sen hâlâ buradasın."
"Evet."
"Gitmeyecek misin?"
"Hayır."
Derin hafifçe kaşlarını kaldırdı.
"Hakan..."
"Ne?"
"İşin yok mu?"
"Var."
"O zaman?"
"Sen varsın."
Derin sustu.
Tam cevap verecekken telefonu çaldı.
Ekranda Selin yazıyordu.
Derin telefonu açtı.
"Efendim?"
Selin'in sesi diğer taraftan hemen yükseldi.
"Derin, neredesin sen?"
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
"Ne demek hastanedeyim?"
"Yaralandım."
"Derin!"
"Selin, sakin ol."
"Nasıl sakin olayım? Ne oldu?"
Derin göz ucuyla Hakan'a baktı.
Hakan karşısındaki sandalyede oturuyor, konuşmaya karışmadan onu bekliyordu.
"Bir operasyon sırasında oldu."
"Ne kadar kötü?"
"Çok değil."
"Senin 'çok değil' dediğin şeylere hiç güvenmiyorum."
Derin hafifçe iç çekti.
"Bacağımdan yaralandım. Kurşun sıyırdı. Dikiş attılar."
Selin'in sesi biraz yumuşadı.
"Şu an iyi misin?"
"İyiyim."
"Yanında biri var mı?"
Derin birkaç saniye sustu.
"Hakan Komiser burada."
Selin'in sesi meraklandı.
"Hasssik... ciddi misin?"
"Evet Selin."
"Tamam. O zaman yalnız değilsin."
Derin cevap vermedi.
Selin devam etti.
"Ben senin eve geçiyorum."
"Ne?"
"Sen hastaneden çıkınca direkt eve geleceksin. Ben orada olacağım."
"Selin, gerek yok."
"Derin."
"Gerçekten gerek yok."
"Senin bacağında kurşun yarası var. Bana 'gerek yok' deme."
Derin gözlerini kapatıp başını geriye yasladı.
"Tamam."
"Adresini biliyorum zaten. Ben geçiyorum."
"Tamam."
"Çıkınca haber ver."
"Veririm."
Telefon kapandı.
Derin telefonu cebine koydu.
Derin ona döndü.
"Sen de artık gidebilirsin."
Hakan'ın yüzündeki ifade değişmedi.
"Hayır."
"Hakan..."
"Seni ben bırakacağım."
Derin kaşlarını çattı.
"Arkadaşım zaten evde olacak."
"Olabilir."
"O zaman?"
"O zaman seni yine ben bırakacağım."
Derin birkaç saniye ona baktı.
"Ben kendim de gidebilirim."
Hakan başını iki yana salladı.
"Şu an değil."
"Niye?"
"Çünkü ayağının üzerine fazla yük vermemen gerekiyor."
"Arabaya kadar yürüyebilirim."
"Yürüyebildiğini biliyorum."
"Ee?"
"Ben yine de seni bırakacağım."
Derin cevap vermedi.
Hakan ayağa kalktı.
"Doktor çıkışını versin. Sonra gidiyoruz."
Derin istemsizce gülümsedi.
"Emir mi?"
Hakan ona baktı.
"Rica."
Derin gözlerini devirdi.
"Bugün ikinci kez rica ediyorsun."
"İşe yarıyor."
Derin bir şey söylemedi.
Tam o sırada kapı açıldı.
Minel içeri girdi.
"Doktor birazdan tekrar gelecek."
Hakan başını salladı.
"Tamam."
Minel Derin'e baktı.
"Nasıl hissediyorsunuz?"
"İyiyim."
"Baş dönmesi?"
"Yok."
"Bulantı?"
"Yok."
"İyi."
Minel dosyaya birkaç not düştü.
"Çıkıştan sonra birkaç gün kendinizi zorlamayın."
Derin hafifçe güldü.
"İşim var."
Minel başını kaldırdı.
"İşiniz sizden daha önemli değil."
Hakan araya girdi.
"Ben de aynısını söylüyorum."
Derin ikisine birden baktı.
"Harika. Bir de ekip olmuşsunuz."
Minel güldü.
"Ben taraf tutmuyorum."
"Öyle mi?"
"Kesinlikle."
Minel dosyayı kapattı.
"Ben birazdan tekrar geleceğim."
Çıkmak üzereyken Hakan'a baktı.
"Abi."
"Efendim?"
"Arabanı acilin önüne yanaştır."
Hakan şaşırdı.
"Niye?"
"Derin Hanım'ın fazla yürümesine gerek kalmasın."
Hakan başını salladı.
"Tamam."
Minel kapıdan çıkarken Derin ona baktı.
"Sen bayağı emir veriyorsun."
Minel arkasını dönüp gülümsedi.
"Mesleğin kötü tarafları."
Sonra çıktı.
Hakan telefonunu cebinden çıkardı.
"Ben arabayı yanaştırayım."
Derin hemen itiraz etti.
"Ben burada tek başıma kalırım."
Hakan durdu.
"İki dakika."
"Tamam."
Hakan odadan çıktı.
Derin birkaç saniye sonra başını yastığa yasladı.
Dışarıdaki yağmurun sesi hâlâ devam ediyordu.
Telefonunu yeniden çıkardı.
Selin'den mesaj gelmişti.
"Eve geldim. Seni bekliyorum."
Derin kısa bir cevap yazdı.
"Tamam. Birazdan çıkıyorum."
Telefonu kapattı.
Birkaç dakika sonra Hakan yeniden odaya geldi.
"Araba hazır."
Derin ona baktı.
"Doktor?"
"Birazdan son kontrol."
"Tamam."
Hakan kapının yanında bekledi.
Bu kez konuşmadı.
Derin de konuşmadı.
Bir süre sonra doktor içeri girerek son kontrolü yaptı.
"Yara temiz. Dikişler iyi durumda. Birkaç gün dinlenin, ayağınızı mümkün olduğunca zorlamayın."
Derin başını salladı.
"Tamam."
"Reçeteniz ve çıkış evraklarınız hazırlanacak."
Doktor çıktı.
Hakan hemen Derin'e döndü.
"Yavaş kalk."
Derin yataktan inmeye çalıştı.
Ayağı yere değdiği anda yüzü hafifçe gerildi.
Hakan refleksle koluna uzandı.
"Dur."
"İyiyim."
"Tamam. Ama yavaş."
Derin bu kez itiraz etmedi.
Hakan kolunu destek olarak uzattı.
Derin birkaç saniye tereddüt ettikten sonra tuttu.
Birlikte kapıya doğru ilerlediler.
Koridora çıktıklarında Minel onları gördü.
Minel'in bakışları önce Derin'in ayağına, sonra Hakan'ın Derin'e destek olan koluna kaydı.
Hiçbir şey söylemedi.
Sadece gülümsedi.
"Geçmiş olsun tekrar."
Derin başını salladı.
"Teşekkür ederim."
Hakan kardeşine baktı.
"Sonra görüşürüz."
Minel başını salladı.
"Tamam abi."
Hakan ve Derin koridorda ilerlerken Minel birkaç saniye arkalarından baktı.
Sonra yeniden işine döndü.
Hastanenin çıkış kapısına geldiklerinde yağmurun sesi daha belirginleşti.
Hakan kapıyı açtı.
Dışarıda gri bir İstanbul akşamı vardı.
Yağmur hâlâ dinmemişti.
Hakan Derin'in daha fazla ıslanmaması için onu doğrudan aracın yanına götürdü.
Kapıyı açtı.
"Bin."
Derin koltuğa oturdu.
Hakan kapıyı kapatmadan önce eğildi.
"Rahat mısın?"
"İyiyim."
Hakan başını salladı.
"Tamam."
Kapıyı kapattı.
Kendi tarafına geçip araca bindi.
Motor çalıştı.
Hastanenin ışıkları yağmur damlalarının arasından geride kalırken Hakan direksiyona baktı.
Derin camdan dışarı bakıyordu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Araç yağmurun altında ilerlemeye devam etti.
Ve birkaç sokak ötede, Derin'in evinde Selin çoktan ışıkları açmış, arkadaşının gelmesini bekliyordu.
Bölüm etkileşimi
