BİRBİRİMİZE KALAN kitap kapağı

12. bölüm / 14

Yanlış Kadın

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Yanlış Kadın

Derin Erdem

Gözlerimi yavaşça açtım. Bugün beni kaldıran alarm değildi.

Telefonuma baktığımda saat 10.43'ü gösteriyordu.

Yavaşça yatakta doğruldum. Bacağım hareket ederken sızlıyordu. Sırtımı yatak başlığına yasladım.

Üzerimde rahatsız edici bir huzur vardı.

Hafifçe saçımı kaşıdım.

Burnuma çok güzel börek kokusu geliyordu.

Sanırım Selin kahvaltı hazırlıyordu.

Odam da dün gece çok karışmıştı.

Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

Selin'in evde olduğu sabahlar genellikle böyle geçerdi. Kendisi kahvaltıyı hazırlarken mutfağı birbirine katar, sonra da hiçbir şey olmamış gibi masaya otururdu. Üstelik yaptığı böreklerin kokusunu duyup yataktan kalkmamak gibi bir ihtimalim de yoktu.

Gerçi şu an yataktan kalkmak, düşündüğüm kadar kolay olmayabilirdi.

Bakışlarımı odada gezdirdim.

Dün gece odamı fazlasıyla dağıtmıştım. Komodinin üzerinde duran su bardağı, yatağın ayak ucuna bıraktığım kıyafetler, sandalyenin sırtına gelişigüzel attığım ceketim... Her şey birbirine girmişti. Normalde böyle bir dağınıklığa tahammül edemezdim ama dün gece eve geldiğimde toparlanacak hâlim kalmamıştı.

Gözlerim bir noktaya takılı kaldı.

Hakan.

İsmi bile zihnimde belirdiği anda yüzümdeki o hafif tebessüm kayboldu.

Dün gece yaşananları düşünmemeye çalışıyordum ama insan kendi zihninden kaçamıyordu. Hele ki söz konusu Hakan Akaydın olduğunda.

Ormanda yaralanmıştım. Sonrasında hastane, bitmek bilmeyen sorular, eve dönüş...

Ve arabada duyduğum o cümle.

Demek hâlâ aynı.

Kaşlarımı çattım.

Neydi bu şimdi?

Beni hatırlıyor muydu? Hatırlıyorsa neden hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu? Yoksa hatırladığı şey yalnızca geçmişte yaşanan küçücük bir anıdan mı ibaretti?

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Aslında cevabını bilmek istediğimden bile emin değildim. Bazı şeyleri bilmemek daha kolaydı. İnsan, geçmişte bıraktığını düşündüğü bir şeyi yeniden karşısında bulduğunda ne yapacağını bilemiyordu.

Ben de bilmiyordum.

"DERİNN! Uyan artık!"

"Geliyorum." dedim, kelimenin sonunu uzatarak.

Yavaş yavaş yürüyerek mutfağa gittim.

Selin masaya tabakları koymuş, böreği kesiyordu.

"Günaydın."

"Günaydın. Derin, biraz daha uyusan akşam olacaktı."

Kapıda yaslandığım yerden kendimi doğrultup masaya geçtim.

"Bugün Mustafa gelmiyor muydu?"

"Hava şartlarından dolayı yarına ertelenmiş. Off!"

"Takma kafana ya, illa gelecek."

"Senin için söylemesi kolay tabii. Kaç aydır görmüyorum ben nişanlımı."

Gözlerimi devirdim.

"Abart, Selin."

Gözlerimi devirmemle Selin'in elindeki bıçağı tezgâha bırakması bir oldu.

"Abart mı?" diye tekrarladı. "Derin, ben bu adamı kaç aydır görmüyorum. Görüntülü konuşmakla olmuyor ki. İnsan bazen karşısındakine sarılmak istiyor."

Bardağıma çay doldururken ona yan gözle baktım.

"Tamam, haklısın da sanki Mustafa dünyanın öbür ucunda. Bir yolunu bulup gelecek işte."

"Bir yolunu bulup gelecekmiş." Dudaklarını büzdü. "Sanki çok kolay. Adamın işi var, benim işim var. Bir de şu hava şartları çıktı başımıza."

"İstanbul'da yağmur yağdı diye bu kadar söyleniyorsan kışın ne yapacaksın bilmiyorum."

"Sen benimle dalga geçmeye devam et, bakalım."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Selin önümdeki tabağa bir dilim börek bıraktı. Ardından karşımdaki sandalyeye oturup çatalını eline aldı.

"Dalga geçmiyorum. Mustafa benim de işime yarıyor. Bak şu işe, kaç aydır Mustafa yerine farklı avukatlarla çalışıyorum." Sırıttım.

"Sen çok beklersin. Biz evlilik hazırlıklarına başlayacağız bir kere."

"Ya sen niye benim avukatımı elimden alıyorsun?"

"Senin çalışanınsa benim de nişanlım."

Güldüm.

Selin, yüzündeki gülümsemeyi saklamaya çalışarak çayından bir yudum aldı.

"Ne yapayım yani? Nişanlımı özlüyorum."

"Tamam, özle. Ama benim avukatımı da elimden alma."

"Sen kendine başka avukat bulursun."

"Bulurum tabii. Ama Mustafa'nın yerini doldurabilecek birini bulmak biraz zor."

Selin'in gülümsemesi genişledi.

"Bak, sonunda kabul ettin. Mustafa işinde iyi."

"Ben zaten ne zaman aksini söyledim?"

"Her fırsatta adamla uğraşıyorsun."

"Çünkü nişanlın olmasına rağmen benimle daha çok vakit geçiriyor."

Selin elindeki peçeteyi bana doğru fırlattı.

"Kes sesini!"

Kahkaham mutfağa yayıldı.

Onunla uğraşmayı seviyordum. Özellikle Mustafa söz konusu olduğunda verdiği tepkiler, günün en eğlenceli anlarından biriydi.

Gülmeye devam ederken telefonuma bir bildirim geldi.

Adliyedendi.

T.C. İSTANBUL ADLİYESİ

Sayın Cumhuriyet Savcısı Derin Erdem,

Yürütülmekte olan Mert Karaca cinayeti soruşturması kapsamında, alınan idari karar doğrultusunda dosya üzerindeki görevinizden alınmış bulunmaktasınız. Soruşturma dosyası, yeni görevlendirilecek savcıya devredilecektir.

Dosyaya ilişkin mevcut bilgi ve belgelerin ilgili birime teslim edilmesi hususunda gereğini rica ederiz.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı

Gülüşüm durmuştu.

Neydi şimdi bu mesaj?

Sabah sabah beni sinir etmek için yapılan bir şaka mıydı?

Derin sessizliğimi fark etmiş olacak ki,

"Derin, iyi misin? Ne oldu kızım, söylesene."

"Dün gece yaralandığım için soruşturmadan beni çıkarmışlar."

"Ne?"

"Bildiğin çıkarmışlar."

Bacağımdaki yaraya rağmen hızlıca yerimden kalktım ve odama doğru yürümeye başladım.

"Derin, nereye?" deyip peşimden yürümeye başladı.

"Adliyeye."

"Saçmalama. İstersen çıkardılarsa çıkardılar."

"Yok öyle bir şey. Başladıysam bitiririm. Ayrıca ortada hiçbir sebep yokken ne alaka şimdi?"

Dolabımı açıp kahverengi, uzun kollu body'imi ve koyu mavi renkte wide leg pantolonumu aldım.

"Cidden kafayı yedin, Derin." dedi ve odadan çıktı.

Üzerime zorlansam da kıyafetlerimi geçirdim ve belimde biten kısa trençkotumu üzerime geçirdim.

Aynanın karşısına geçip dün geceden kalan yorgunluğumu belli etmemek için hafif, kahverengi tonlarının ağırlıklı olduğu bir makyaj yaptım. Saçımı da dağınık topuz yaptım.

Bu sefer kısa topuklu, kahverengi deri botlarımı giydim ve hızlıca odadan çıktım.

Selin beni kapıda bekliyordu.

"Gerçekten gidiyorsun yani."

"Tabii ki gideceğim. İşim söz konusu."

Bir hışımla evden çıktım ve asansöre bindim.

Aklıma dün akşam Hakan'la asansördeki hâlimiz geldi. Sonra bir anda sinirlendim. Beni soruşturmadan çıkarma işinde onun da parmağı varsa...

Asansörden inip apartmandan çıktım. Ardından arabama bindim. Selin pencereden bana bakıyordu.

Selin gitmeme engel olmamıştı çünkü beni uzun zamandır tanıyordu ve kimseyi dinlemeye eğilimli olmadığımı, kimsenin sözünün bende geçerli olmadığını bilirdi.

Arabayı çalıştırıp adliyeye doğru yola koyuldum.

Yanlış kadına bulaşmışlardı.

....

Arabayı adliyenin bahçesine park ettim. Kapıyı açıp dışarı adım attığımda bacağım fazlasıyla ağrımıştı ama şu anki sorunum daha büyüktü.

Kapıyı kapatıp adliyenin kapısından içeri girdim.

Sanırım yaralandığımın haberi çabuk yayılmıştı. Herkes hem bana geçmiş olsun diliyor hem de neden geldiğimi merak ediyordu.

Herkese teşekkür edip Esat'ın odasına gittim. Kapısı kilitliydi. Yani odasında değildi.

Beni gören Esat'ın stajyeri konuşmaya başladı.

"Esat Başsavcı toplantıda, Savcım."

"Ne toplantısı?"

"Sanırım Mert Karaca dosyasıyla ilgili."

Sinirliyken attığım sert adımları bacağımdan dolayı atamıyordum bu sefer.

Hızlıca bu kattaki toplantı odasına gittim. İçeriden Murat Komiser'in sesi geliyordu.

Kapıyı çaldım.

"Gel."

İçeri girdiğimde Esat Başsavcı oturuyordu. Bir tarafında Hakan, diğer tarafında Murat Komiser vardı.

Beni görünce hepsi şaşırıp kalmıştı.

Benim bugün izinli olduğumu ve gelmeyeceğimi düşünmüşlerdi.

Bana böyle bir mesaj gelince buraya geleceğimi bilmeleri gerekirdi.

Kapıyı arkamdan kapattığımda odadaki sessizlik daha da belirginleşti.

Esat Başsavcı'nın yüzündeki şaşkınlık birkaç saniye boyunca kaybolmadı. Murat Komiser kaşlarını kaldırmış, Hakan ise sandalyesinde geriye yaslanmış hâlde bana bakıyordu.

Özellikle onun bakışları dikkatimi çekmişti.

Beni görünce gerçekten şaşırmıştı.

Demek gelmemi beklemiyordu.

İyi.

Çünkü ben de burada olmalarını beklemiyordum.

Bakışlarımı üçü arasında gezdirdim.

"Sanırım yanlış zamanda geldim."

Esat kendini toparlayıp sandalyesinden doğruldu.

"Derin, senin burada olmaman gerekiyordu."

"Mesajı aldım."

Sesim oldukça sakindi.

"Ben de o yüzden buradayım."

Murat Komiser sandalyesinde hafifçe kıpırdandı.

"Derin, dün gece yaralandın. En azından bugün dinlenmen gerekiyordu."

"Ben de onu düşünüyordum zaten."

Bir adım attım.

Bacağımın sızısı yeniden arttı ama belli etmemeye çalıştım.

"Sonra sabah telefonuma gelen mesajı gördüm."

Esat derin bir nefes aldı.

"Karar konusunda sana açıklama yapacaktım."

"Mesajla mı?"

"Hayır."

"Çünkü mesajda herhangi bir açıklama yok."

Esat'ın yüzündeki ifade ciddileşti.

"Bu kararın alınmasının bazı sebepleri var."

"Dinliyorum."

Hakan hâlâ sessizdi.

Gözlerimi bir anlığına ona çevirdim.

Dün gece asansörde yanımda duran adamla şu an karşımda oturan adam arasında garip bir fark vardı.

Dün gece yüzünde daha fazla duygu vardı.

Şimdi ise her zamanki gibi kontrollüydü.

Sanki hiçbir şey onu şaşırtmıyordu.

"Sen de biliyorsun, değil mi?" diye sordum.

Hakan'ın kaşları hafifçe çatıldı.

"Neyi?"

"Dosyadan çıkarıldığımı."

"Mesaj sana gönderildiğine göre biliyorsundur."

"Ben senin fikrini soruyorum."

Hakan birkaç saniye bana baktı.

"Böyle olması gerekiyordu, Savcım."

Gözlerimi devirdim.

"Tamam, bir açıklama yapsın içinizden birisi. Neden ben bu soruşturmadan çıkarıldım?"

Bacağımdaki acıdan dolayı bir sandalyeyi çekip oturdum.

"Evet, açıklama bekliyorum."

Hakan konuşmaya başladı.

"Mert Karaca'nın çalıştığı yer sözde şirket olarak geçiyor ama değil. Bir örgüt. Ve ben bu örgütle ilgili bir soruşturmadaydım birkaç yıl önce."

Sözü Esat aldı.

"Ama maalesef örgütün gerçek yüzünü ortaya çıkaramamışlar. İçeriden bilgiler sızdırılmış. Bunun sonucunda görev sırasında Hakan birçok iş arkadaşını kaybetmiş."

Hakan kafasını öne doğru eğdi.

"Yani anlayacağın, bu dosyada ne kadar az insan ve görevli olursa o kadar iyi, Derin."

"Anlamadım. Siz benim yerime mi karar verdiniz? Siz ülkenin korunması için bu meslekleri edinmediniz mi? Ben de aynı sebepten buradayım. Ne farkım var sizden? Kendinizden daha mı narin görüyorsunuz beni, ha?"

"Derin, saçmalamayı kes artık. Herkesin hayatı söz konusu diyoruz. Seni küçük görmek ne alaka? Adamlar kaç yıldır peşimdeler, bir açığımı arıyorlar." dedi Hakan.

Sesini yükseltmişti.

Neden bilmiyorum ama üzülmüştüm.

Zaten her şey üst üste geliyordu.

Hakan'ın sesi odada yankılandı.

Bir an hiçbirimiz konuşmadık.

Onun bana bu kadar sert çıkmasına şaşırmıştım. Hakan'ı daha önce böyle görmemiştim. Özellikle de bana karşı.

Gözlerimi ondan ayırmadan konuştum.

"Sesini yükseltmene gerek yok."

Hızlıca yerimden kalkıp toplantı odasından çıktım.

Ne hâlleri varsa görsünler.

İlla bana ihtiyaçları olacaktı zaten.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…