Bölümler 14Şu an: Kimsin Sen?
- 1 GERİ DÖNMEK1.702 kelime
- 2 Geçmiş1.674 kelime
- 3 Unutan ve Unutamayan1.032 kelime
- 4 Tanıdık Bir Yabancı2.126 kelime
- 5 171.743 kelime
- 6 Aynı Yolda1.588 kelime
- 7 Karanlığın İçinde1.448 kelime
- 8 Yarım Kalan1.882 kelime
- 9 Beyaz831 kelime
- 10 Gecmisin Tekrarlanmasi818 kelime
- 11 Bir Anlık Dikkat Dağınıklığı635 kelime
- 12 Yanlış Kadın1.372 kelime
- 13 Kimsin Sen?753 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Söylenmeyenler2.195 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Toplantı odasının kapısını arkamdan kapattığımda derin bir nefes aldım.
Sinirliydim.
Hem de fazlasıyla.
Koridorda yürürken bacağımdaki ağrıya aldırmamaya çalışıyordum. Aslında her adımda biraz daha sızlıyordu ama şu an durup bununla ilgilenecek değildim.
Aklım hâlâ o odadaydı.
Özellikle de Hakan'ın söylediklerinde.
Derin, saçmalamayı kes artık.
Dişlerimi birbirine bastırdım.
Bana bunu söylemeye ne hakkı vardı?
Karşımdaki insanın kim olduğunun bir önemi yoktu. Bir başkomiser, bir başsavcı ya da yıllar önce hayatımda yer etmiş biri olması fark etmezdi. Mesleğimle ilgili bir karar alınmışsa bunun gerekçesini öğrenmek benim hakkımdı.
Üstelik ben kimsenin arkasına saklanarak bu mesleği yapmıyordum.
Birileri geçmişte kayıplar vermiş olabilirdi. Bunun ne demek olduğunu küçümsemiyordum. Hakan'ın yaşadıklarını da dinlemiştim. Ama bütün bunlar, benim yerime karar verilmesini haklı çıkarmıyordu.
En azından benim gözümde.
Koridorun sonuna geldiğimde durup çantamdan telefonumu çıkardım. Mesajı yeniden açtım.
Dosya üzerindeki görevinizden alınmış bulunmaktasınız.
Cümleyi kaçıncı kez okuduğumu bilmiyordum.
Başımı geriye atıp gözlerimi kapattım.
Sabah börek yiyordum. Birkaç dakika önce Selin'le Mustafa yüzünden tartışıyordum. Günün geri kalanını evde dinlenerek geçirebilecekken kendimi adliyede, görevimden alınma sebebini anlamaya çalışırken bulmuştum.
Ve bütün bunların ortasında yine Hakan vardı.
Ne tesadüf.
Telefonumu çantama koyup yürümeye devam ettim.
Tam merdivenlere yönelmiştim ki arkamdan gelen sesle duraksadım.
"Derin."
Gözlerimi kapattım.
Hayır.
Şimdi değil.
Arkamı dönmeden cevap verdim.
"Ne var?"
Ayak seslerini duydum. Bana yaklaştı ama aramızda birkaç adımlık mesafe bıraktı.
"Bir dakika konuşabilir miyiz?"
Dudaklarımın kenarı alaycı bir ifadeyle kıvrıldı.
"Toplantı odasında yeterince konuşmadık mı?"
"Orada konuşamadık."
"Gayet güzel konuştun bence. Hatta sesini biraz daha yükseltseydin bütün kat duyacaktı."
Hakan cevap vermedi.
Bu kez ona döndüm.
Yüzündeki ifadeyi görünce söyleyeceklerimi bir anlığına unutur gibi oldum. Çünkü bana bakarken öfkeli görünmüyordu. Aksine, sanki söyleyeceği kelimeleri seçmeye çalışıyordu.
Ama bu, sinirimi geçirmeye yetmedi.
"Ne oldu?" dedim. "Bir şey mi unuttun?"
"Az önceki tavrım doğru değildi."
Beklemiyordum.
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
Hakan bakışlarını bacağıma indirdi. Ardından yeniden gözlerime baktı.
"Yaralısın. Bu hâlde buraya gelmemen gerekiyordu."
İçimdeki bütün sinir yeniden yüzeye çıktı.
"Gerçekten mi? Konuşmak istediğin şey bu mu?"
"Derin..."
"Hayır, dinle. Dün gece beni hastaneye götürdün. Eve bıraktın. Bugün de dosyadan çıkarıldığımı öğrendim. Buraya gelip bunun nedenini sorduğumda bana saçmaladığımı söyledin. Şimdi de yaralı olduğum için buraya gelmemem gerektiğini anlatıyorsun."
Bir adım yaklaştım.
"Benim ne yapmam gerektiğine neden herkes karar veriyor, Hakan?"
Yüzündeki ifade değişti.
İlk kez söyleyecek bir şey bulamamış gibi sustu.
Ben de bu kez gözlerimi kaçırmadım.
"Ben senin geçmişte neler yaşadığını bilmiyorum. Belki bilmem gereken şeyler vardır, onu da bilmiyorum. Ama beni bu soruşturmadan çıkarırken bana sormadınız bile."
Sesim son cümlede istemeden yükselmişti.
Bir an durdum.
"Ben kendimi koruyamayacak biri değilim."
Hakan'ın çenesi gerildi.
"Seni koruyamayacağını düşünen biri varsa o ben değilim."
"Öyle mi?"
"Evet."
"O zaman neden benim yerime karar verdin?"
Bu kez cevap vermesi biraz uzun sürdü.
Çünkü vereceği cevabın, aramızdaki tartışmanın yönünü değiştirebileceğini ikimiz de biliyorduk.
Hakan gözlerini benden ayırmadan konuştu.
"Çünkü bu dosyada neyle karşı karşıya olduğumuzu henüz bilmiyorsun."
İstemsizce güldüm.
Kısa, sinirli bir gülüştü.
"Ne kadar güzel. Bilmiyorum, çünkü öğrenmeme izin vermiyorsunuz."
"Bu bir oyun değil, Derin."
Bunun oyun olduğunu söyleyen olmadı zaten."
"İnsanlar öldü."
Sesi bu kez daha alçaktı.
Bir an sustum.
Hakan'ın yüzündeki sertlik yerinde duruyordu ama gözlerinde başka bir şey vardı. Söylediği iki kelimenin arkasında, benim henüz bilmediğim yıllar olduğunu hissedebiliyordum.
Yine de geri adım atmadım.
"Ben de bunun farkındayım."
"Hayır, değilsin."
İşte o cümle...
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Sen beni ne kadar tanıyorsun da bunun farkında olmadığımı söylüyorsun?"
Hakan'ın bakışları bir anlığına değişti.
Sanki yanlışlıkla eski bir kapıyı aralamıştım.
Sonra yüzünü yeniden toparladı.
"Yeterince."
Kalbim, nedenini anlayamadığım bir şekilde sıkıştı.
Bana bunu söylerken neyi kastettiğini bilmiyordum. Geçmişimizi mi? Mesleğimi mi? Yoksa yıllardır birbirimizden uzak kaldığımız hâlde hâlâ hatırladığımız şeyleri mi?
Sormak istedim.
Ama sormadım.
Çünkü asıl meseleyi unutmaya niyetim yoktu.
"Öyleyse şunu da yeterince iyi bilirsin," dedim. "Bana bir şey söylemek istiyorsan açıkça söylersin. Arkamdan karar alıp sonra da beni susturmaya çalışmazsın."
Hakan derin bir nefes aldı.
"Dosyadan çıkarılman benim tek başıma verdiğim bir karar değildi."
Cümlesi havada asılı kaldı.
Gözlerimi kıstım.
"Tek başına mı?"
Bir saniye duraksadım.
"Demek senin de kararın içindeydin."
Hakan cevap vermedi.
Buna ihtiyacım da yoktu.
Yüzüne bakmam yeterliydi.
Başımı hafifçe salladım.
"Anladım."
"Derin, yanlış anlıyorsun."
"Hayır, Hakan. Gayet iyi anlıyorum."
Yeniden yürümek için döndüm.
Bu kez arkamdan gelmedi.
Merdivenlere ulaştığımda telefonum titredi. Çantamdan çıkarıp ekrana baktım.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Mert Karaca dosyasını bırakmanız sizin için daha iyi olur.
Olduğum yerde kaldım.
Mesajı bir kez daha okudum.
Ardından başımı yavaşça kaldırıp arkamda kalan koridora baktım.
Hakan hâlâ oradaydı.
Telefonumu avucumda sıkarken yüzümdeki ifade değişti.
Demek mesele yalnızca geçmişte yaşananlardan ibaret değildi.
Ve belli ki birileri, benim bu dosyadan uzak durmamı Hakan'dan bile daha fazla istiyordu.
Bölüm etkileşimi
