Bölümler 14Şu an: Gecmisin Tekrarlanmasi
- 1 GERİ DÖNMEK1.702 kelime
- 2 Geçmiş1.674 kelime
- 3 Unutan ve Unutamayan1.032 kelime
- 4 Tanıdık Bir Yabancı2.126 kelime
- 5 171.743 kelime
- 6 Aynı Yolda1.588 kelime
- 7 Karanlığın İçinde1.448 kelime
- 8 Yarım Kalan1.882 kelime
- 9 Beyaz831 kelime
- 10 Gecmisin Tekrarlanmasi818 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bir Anlık Dikkat Dağınıklığı635 kelime
- 12 Yanlış Kadın1.372 kelime
- 13 Kimsin Sen?753 kelime
- 14 Söylenmeyenler2.195 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hakan Akaydın
Derin’in evinden çıkıp asansöre bindiğimde derin bir nefes aldım. Bugün çok yorulmuştum.
Asansörde aşağı inerken aklıma tam burada bana gülümsediği geldi.
Çok güzel gülümsüyordu.
İlk defa gözlerimin içine bu kadar güzel bakmıştı.
Onu o kadar özlemiştim ki her şeyi boş verip sıkıca sarılasım vardı. Bütün yaralarını sarasım, kokusunu içime uzunca çekesim vardı.
Ama yapamıyordum, yapamazdım. Onu bu boktan ve tehlikeli hayatıma sokamazdım. Zaten Minel’i tehlikeye atmıştım. Aynısını bir kadına daha yapamazdım.
Bunları düşünürken asansör giriş katında durdu. Asansörden inip apartmandan çıktım. Gözüm beşinci kattaki dairenin penceresine kaydı. Işıklar açıktı. Aklıma kapının önündeki hâlimiz geldi.
Selin diye bahsettiği arkadaşı beni görünce çok şaşırmış gibiydi. Belki de Derin de beni hatırlıyordur.
Keşke hatırlasa...
Arabaya bindim ve anahtarı takıp arabayı çalıştırdım. Hastaneye doğru sürmeye başladım. Minel’i alacaktım. Saat gece yarısına geliyordu.
Telefonum titredi.
1 mesaj
Savcı Esat: Hakan, eve geçmeden önce adliyeye bekliyoruz. Murat Komiser'le.
Ben: Geliyorum, savcım.
Hastanenin çıkışına vardığımda Minel, üzerinde siyah bir kaban ve büyük deri çantasıyla beni bekliyordu.
Minel’in saçları her zamanki gibi koyu kahverengi dalgalar hâlinde omuzlarından aşağıya dökülüyordu. Çocukluğundan beri o saçları taramak için harcadığı zamana söylenir dururdum. Ne zaman acele etsek aynanın karşısında bir tutamı düzeltmeden evden çıkmazdı. Şimdi de değişen pek bir şey yoktu. Saçlarını ortadan ayırmış, yüzünün iki yanına gelen tutamları gelişigüzel bırakmıştı.
Kahverengi gözleri annemizden kalmaydı. Işığa göre rengi değişen, bazen bal tonlarına çalan gözleri vardı. Fakat o gözlerde annemizin yumuşaklığından çok, Minel’in kendine has inadı saklıydı. Bir şeye karar verdi mi onu yolundan döndürmek kolay olmazdı.
Belirgin kaşları, uzun kirpikleri ve yüzüne yerleşen o kendinden emin ifadeyle dikkat çekici biriydi. Teninin sıcak tonu, yanaklarındaki hafif pembelikle birleşirdi.
Minel sustuğunda aklından neler geçtiğini merak ederdim. Çünkü onu tanıyordum. Bir şey canını sıkıyorsa saklamaya çalışırdı ama gözlerini kaçırdığı an kendisini ele verirdi.
Arabayı durdurduğumda Minel de beni fark etti. Kapıyı açıp yanımdaki koltuğa oturdu.
“Sonunda geldin. Biraz daha bekletseydin güvenliklerle arkadaş olacaktım.”
“Hay hay, Minel. İstersen geri bırakayım, sen ol arkadaş.”
Minel hafifçe sırıtıverdi ve emniyet kemerini taktı.
Ben de arabayı çalıştırdım. Eve doğru gitmediğimizi fark etmiş olacak ki sordu:
“Eve gitmiyoruz sanırım. Nereye gidiyoruz?”
“Adliyeye uğramamız lazım.”
“Saat gece yarısını geçti.”
“İşin saati olmaz.”
“Hele seninkinin hiç olmuyor, abi.”
Biraz sessiz kaldıktan sonra tekrar konuşmaya başladı.
“Savcı nasıl? Derin yani.”
Derin bir nefes verdim.
“Yani hâlâ sızlıyor bacağı ama iyi gibi. Salona kadar bıraktım zaten.”
“Ooo, iyiymiş abi.”
“Minel.”
“Ne ya?”
“Saçma sapan hayaller kurma,” dedim sağdaki sokağa saparken.
Hafifçe kıkırdadı.
Minel’den hiçbir şey saklamazdım. Her şeyimi ona anlatırdım. Sanırım Derin’i de söyleyecektim. Ama şu an olmazdı.
Minel’in adliyeye gelmesi normalde sorun değildi. Sadece bu gece her şeyin üst üste gelmesi canımı sıkıyordu. Şimdi ise geçmişte kapattığımı sandığım olay, Derin’le konuşmamı engelliyordu.
Üstelik Minel yanımdaydı.
Onu bütün bunlardan yıllardır uzak tutmaya çalışırken kendi hayatımın içine daha fazla çekiyor olma ihtimali canımı sıkıyordu.
Sonunda adliyeye gelmiştik. Arabayı park ettim. Minel, kapıyı açmadan önce binaya baktı. İstanbul’un gecesinde koca bina neredeyse sessizdi. Bahçede sadece birkaç güvenlik görevlisi kendi aralarında sohbet ediyordu.
Minel, uykulu bir şekilde çantasını koluna takıp arabadan indi. Ben de peşinden indim.
“Gece gece ne kadar önemli bir konuysa artık... Benim uykumdan ne kadar önemli olabilir?”
Elimi omzuna attım ve binaya girdik.
“Abisinin uykusu mu gelmiş?” dedim alayla.
“Ya abi, komik mi?”
Sağdaki koridora girdik. Esat Başsavcı’nın odası göründü. Aslında benimle ne konuşacağını az çok biliyordum. Kendisi şimdi çağırmasaydı sabah ilk iş gidip bildiklerimi anlatacaktım. Çünkü hayatımdan daha fazla insanın eksilmesini istemiyordum.
Odanın kapısına gelmiştik.
“Minel, sen şu koltuklardan birine otur. Biliyorsun, burada işler gizli yürütülüyor.”
Tamam anlamında uykulu bir şekilde başını aşağı yukarı salladı.
Ben de içeri girdim.
İçeride Murat Komiser ve Esat Başsavcı oturuyordu. Benim gibi ikisi de yorgun görünüyordu.
“Savcım, Komiserim.”
“Gel Hakan,” dedi Murat Komiser.
İçeri girip Murat Komiser’in karşısına oturdum. Esat Başsavcı da masasının başında oturuyordu.
İlk olarak Esat Başsavcı konuşmaya başladı.
“Soruşturmayla ilgili birçok şey ortaya çıktı, Hakan. Bu olay, eskiden ortaya çıkarılmaya çalışılan ama yarım kalan bir örgüt soruşturmasıyla bağlantılı çıktı. Ve o soruşturmanın içinde sen de varmışsın. Bunu bize söylemek için neyi bekliyordun, Hakan?”
“Savcım, ben de Derin Savcı’yı hastaneye getirdiğimde beklerken kafama takılmıştı. Emin olamamıştım. Birkaç araştırmayla anladım. Siz beni şimdi çağırmasaydınız da benim ilk işim zaten size anlatmak olacaktı.”
Derin bir nefes verdim.
“Anlayacağınız, ben de yeni öğrendim. Böylesine önemli bir bilgiyi sizden saklayacak değilim. O soruşturmada birçok arkadaşımı kaybettim. Ben aynı hatayı tekrar yapmam.”
Esat Başsavcı başını anlayışlı bir şekilde salladı. O sırada Murat Komiser konuşmaya başladı.
“Mert Karaca o örgütte çalışıyormuş. Büyük ihtimalle şirketten çıkmak istediği için öldürüldü. Ama bunu kanıtlayabilmek için fazlasıyla uğraşmamız lazım.”
Başımı salladım. Esat Başsavcı konuşmaya başladı.
“Derin nasıl oldu?”
“Daha iyi. Evine kadar getirdim ama kesinlikle dinlenmeye ihtiyacı var. Savcım, o örgütü yıllardır tanıyorum. Bence bu soruşturmayı olabildiğince az kişiyle yürütmeliyiz. Savcı olarak siz varsınız zaten. Buna karar vermek bana düşmez tabii ama Derin Savcı yeterince zarar gördü. Yani anlayacağınız, bence onu soruşturmadan çıkartmalıyız.”
“Haklısın. Olabildiğince az kişiyle yürütmeliyiz. Yarına kadar düşünürüm.”
“Katılıyorum,” dedi Murat Komiser.
O sırada Esat Başsavcı’nın telefonu çaldı.
Bölüm etkileşimi
