BİRBİRİMİZE KALAN kitap kapağı

11. bölüm / 14

Bir Anlık Dikkat Dağınıklığı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Bir Anlık Dikkat Dağınıklığı

Esat Koç

Telefonum çaldığı için masamdan kalktım.

“Ben koridordayım.”

Hakan'la Murat Komiser, tamam anlamında başlarını salladılar.

Koridora çıktığımda telefonu açtım. Konuşmaya başlayacaktım ki koridordaki koltuklardan birinde bir kadın oturmuş, gözleri kapalı bir şekilde duruyordu. Hafiften uyukluyordu.

Saçları kahverengiydi ve dalgalıydı. Teni sıcak bir tondaydı. Açıkçası, uyukluyor olmasına rağmen fazlasıyla etkileyici görünüyordu.

Arkamı dönüp koridorda konuşurken etrafımda turlar atmaya başladım.

Derin'i vuran adamın ifadesi alınmış ve nezarete gönderilmişti.

Konuşmayı bitirince telefonu kapattım ve yeniden orada duran kadına döndüm.

Kadın gözlerini yavaşça açtı. Gözleri bal rengiyle kahverenginin karışımıydı.

Kimdi ki bu?

“Günaydın,” dedim.

Kadın, oturduğu yerde gözlerini ovuşturarak ve vücudunu dikleştirerek sırıttı.

“Günaydın.”

“Gecenin bu saatinde ne için gelmiştiniz?”

Sanırım hemşireydi çünkü üzerinde bordo bir hemşire üniforması ve siyah, uzun bir kaban vardı.

Ben onu incelerken o da boş durmuyordu. Beni iyice süzdü.

“Abi mi çağırdınız? Sanırım onunla beraber geldim.”

Hakan'ın kardeşiydi.

Açıkçası şaşırmıştım.

Kadının karşısındaki duvara sırtımı yasladım ve her iki elimi de cebime koydum.

“Anladım. Başsavcı Esat ben.”

Oturduğu yerden yorgunca gülümsedi.

“Minel, ben de.”

“Hemşiresiniz anladığım kadarıyla.”

Evet anlamında başını yavaşça salladı.

“Ama daha ikinci yılımdayım. Kusura bakmayın, biraz uykusuzum.”

“Belli oluyor.”

Sözlerim üzerine hafifçe güldü.

“Bu kadar belli mi?”

“Koridordaki koltukta uyuyakalmışsınız. Biraz belli oluyor, evet.”

Minel başını önüne eğerek gülümsedi. Sonra kabanının yakasını düzeltti.

“Normalde böyle değilimdir.”

“Bunu söyleyen herkes normalde böyle olmadığını söyler.”

Gülümsemesi biraz daha belirginleşti.

“Başsavcılar da insanlarla uğraşırken hep böyle mi konuşuyor?”

“Nasıl?”

“İnsanı cevap verdiğine pişman edecek şekilde.”

İstemeden güldüm. Beklediğimden daha hazırcevap biriydi. Üstelik bunu özellikle yapmaya çalışıyor gibi de görünmüyordu. Yorgunluğuna rağmen konuşmasında doğal bir rahatlık vardı.

“Mesleki alışkanlık diyelim.”

Minel başını hafifçe yana eğdi.

“Yani iş dışında da böyle misiniz, yoksa sadece mesleki bir alışkanlık mı?”

Sorusu karşısında kaşlarımı kaldırdım.

“Bunu öğrenmek için biraz daha uzun bir sohbet etmemiz gerekir sanırım.”

“Anladım.” Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “Demek sorularıma hemen cevap alamıyorum.”

“Her sorunun hemen bir cevabı olmak zorunda değil.”

“Doğru. Ama insan yine de merak ediyor.”

Bunu söylerken gözlerini benden ayırmadı. Ardından, sanki kendi sözlerinin farkına varmış gibi gülümseyip bakışlarını yere indirdi.

İlginç biriydi.

Yorgun görünüyordu ama konuşurken kendini toparlamayı başarıyordu. Üstelik karşısındaki insanın başsavcı olması onu pek etkilemişe benzemiyordu. Benimle oldukça rahat konuşuyordu.

O sırada odadan Murat Komiser ve Hakan birlikte çıktılar. Minel de ayağa kalktı.

İlk Hakan konuşmaya başladı.

“Savcım, yarın sabah görüşürüz. Eve gidince de araştırmalarımı sürdüreceğim.”

Başımı hafifçe aşağı yukarı salladım.

“Bu arada, kız kardeşim Minel.”

“Az önce tanıştık kendisiyle.”

Minel'e baktığımda gülümsüyordu.

Hakan da gülümsedi.

Hakan'ın bakışları yeniden kardeşine döndü.

“Hazır mısın? Çıkalım artık.”

Minel çantasını omzuna yerleştirirken başını salladı.

“Hazırım. Zaten burada biraz daha kalırsam koltukla bütünleşeceğim.”

Murat Komiser hafifçe gülümsedi.

“İyi uyudunuz mu bari?”

Minel ona dönüp gözlerini kıstı.

“Komiserim, uyuduğumu nereden biliyorsunuz? Belki gözlerimi dinlendiriyordum.”

“Tabii, tabii. Biz de inandık.”

Minel cevap vermek yerine gülümsedi. Hakan ise kardeşinin omzuna hafifçe dokunup kapıya yönelmesini işaret etti.

İkisini izlerken yüzümde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Hakan'ın kardeşine karşı sabırlı davranmaya çalışması, Minel'in de ağabeyinin bu tavrına alışkın olduğu her hâlinden belliydi. Aralarındaki ilişkiyi anlamak için uzun bir konuşmaya gerek yoktu.

Hakan kapıya ulaşmadan önce bana döndü.

“Başsavcım, yarın sabah görüşürüz.”

“Görüşürüz Hakan Komiser. Gelişmeleri haber verirsiniz.”

“Tabii.”

Murat da başıyla selam verdi.

“İyi geceler, başsavcım.”

“İyi geceler.”

Minel kapının yanında durup bana baktı.

“Size de iyi geceler, Esat Bey. Umarım bu gece başka kimseyi sorgulamak zorunda kalmazsınız.”

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

Ardından Hakan'ın yanına geçti. İkisi birlikte koridordan uzaklaşırken Hakan'ın kardeşine bir şey söylediğini, Minel'in de başını hafifçe yana eğerek onu dinlediğini gördüm. Ne konuştuklarını duyamıyordum ama Minel'in yüzündeki ifadeden ağabeyinin yine bir konuda nasihat verdiğini tahmin etmek zor değildi.

Bir süre sonra kapı kapandı.

Ben de masama dönmek üzere arkamı çevirdim.

“Başsavcım, dosyaya devam edelim mi?”

Murat'ın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

“Edelim.”

Masama oturup önümdeki evrakları kendime doğru çektim. Mert Karaca cinayetiyle ilgili raporu yeniden incelemeye başladım. Şüphelinin ifadesinde çelişkiler vardı ve bunların nedenini bulmamız gerekiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

22okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…