BİRBİRİMİZE KALAN kitap kapağı

14. bölüm / 14

Söylenmeyenler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Söylenmeyenler

Telefonumun ekranında yazan cümleye bir kez daha baktım.
Mert Karaca dosyasını bırakmanız sizin için daha iyi olur, Savcı Hanım.
Bir süre öylece kaldım.
Mesajın kimden geldiğini bilmiyordum. Numara kayıtlı değildi. Herhangi bir isim, açıklama ya da başka bir şey yoktu.
Yalnızca tek bir cümle.
Ama bu tek cümle, sabah aldığım kararı daha da kesinleştirmişti.
Dosyayı bırakmayacaktım.
Telefonun ekranını kapatıp çantama koydum. Ardından arabayı çalıştırdım.
Adliyenin bahçesinden çıkarken dikiz aynasına göz attım. Binanın önünde insanlar gelip geçiyordu. Her şey sıradandı. Kimsenin benim az önce ne okuduğundan haberi yoktu.
Birileri beni korkutmaya çalışıyordu.
Güzel.
En azından doğru bir şeyin üzerine gittiğimi düşünmek için yeni bir sebebim vardı.
Yola çıktım.
İlk birkaç dakika boyunca yalnızca trafiğe odaklanmaya çalıştım. Ancak aklım sürekli aynı noktaya dönüyordu. Mert Karaca'nın cinayeti, şirket bağlantıları, Hakan'ın geçmişte yürüttüğü operasyon ve bugün önüme konulan o karar...
Bütün bunların birbirleriyle bağlantılı olabileceğini düşünüyordum.
Ama düşünmekle bilmek arasında büyük bir fark vardı.
Benim de tahminlere değil, kanıtlara ihtiyacım vardı.
Kırmızı ışıkta durduğumda telefonumu araç tutucusuna yerleştirip adliyenin sistemine giriş yapmaya çalıştım. Dosyaya erişimim sınırlandırılmıştı. Bazı belgelere ulaşabiliyor, bazılarını ise açamıyordum.
Dudaklarımı sıktım.
Gerçekten bütün yetkimi kaldırmışlardı.
Işık yeşile döndüğünde telefonu bıraktım ve yola devam ettim.
Eve gittiğimde önce üzerimi değiştirecek, sonra da elimde kalan belgeleri yeniden inceleyecektim. Resmî görevimden alınmış olabilirdim ama bugüne kadar öğrendiklerim bir anda silinmemişti.
Üstelik henüz kimseye vermediğim notlarım vardı.
Onları gözden geçirmek için dosyaya erişmem gerekmiyordu.
En azından şimdilik.
...
Eve girdiğimde ilk fark ettiğim şey sessizlik oldu.
Selin'in ayakkabıları kapının yanındaydı ama kendisi ortalıkta görünmüyordu. Çantamı vestiyere bırakıp salona geçtim.
"Selin?"
"Mutfaktayım!"
Sesini duyunca mutfağa yöneldim.
Tezgâhın önünde durmuş, telefonuyla uğraşıyordu. Beni görünce başını kaldırdı.
"Geldin mi? Nasıl geçti?"
Çantamı sandalyenin üzerine bıraktım.
"Harika."
Selin gözlerini kıstı.
"Bu harika, senin gerçekten iyi olduğun anlamına mı geliyor, yoksa birilerini mahkemeye vermeyi düşündüğün anlamına mı?"
İstemeden güldüm.
"İkincisi olabilir."
"Derin!"
"Ne var? Daha kimseyi mahkemeye vermedim."
"Henüz."
"Bak, beni tanıyorsun."
Selin başını iki yana salladı. Sonra bakışları bacağıma kaydı.
"En azından otur da şu bacağını dinlendir. Bir de bana neler olduğunu anlat."
Sandalyeye oturdum.
"Dosyadan çıkarıldım."
"Onu biliyorum. Sonra?"
"Sonra bir şey yok. Esat Başsavcı'yla, Murat Komiser'le ve Hakan'la konuştum. Kararın güvenlik gerekçesiyle alındığını söylediler."
Selin'in yüzündeki ifade ciddileşti.
"Peki, haklı bir gerekçeleri var mı?"
Bir an düşündüm.
"Olabilir."
"Olabilir mi?"
"Selin, Hakan'ın geçmişte yürüttüğü operasyonla bu dosya arasında bağlantı varmış. Operasyon sırasında içeriden bilgi sızdırılmış. İnsanlar hayatını kaybetmiş."
Selin bir süre sustu.
"Bu ciddi bir mesele."
"Biliyorum."
"Peki, sen neden bu kadar öfkelisin?"
Ona baktım.
Gerçekten cevap vermemi bekliyordu.
Çatalı elimde çevirdim.
"Çünkü benimle konuşmadan karar verdiler. Bana ne bildiklerini, neden böyle bir karar aldıklarını düzgünce anlatmadılar. Ben de bu soruşturmanın içindeyim. En azından neyle karşı karşıya olduğumu bilmeye hakkım var."
Selin başını salladı.
"Haklısın."
Cevabı beklediğimden daha kolay gelmişti.
"Bir de..." dedim, sonra sustum.
Selin hemen bana döndü.
"Bir de ne?"
"Hakan'ın tavrı sinirimi bozdu."
Dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Yalnızca tavrı mı?"
Gözlerimi devirdim.
"Başlama."
"Ben bir şey demedim."
"Yüzün söyledi."
Selin kahkaha attı.
"Bugün herkesin yüzü bir şeyler söylüyor galiba."
İstemeden gülümsedim ama kısa sürede sustum.
Çünkü Hakan'ın yüzündeki o anı yeniden hatırlamıştım.
Bana sesini yükselttiği anı.
Sonrasında koridorda karşılaştığımızda söylediği sözleri.
Yeterince.
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
Selin'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
"Derin?"
"Hı?"
"Yine gittin."
"Nereye?"
"Kafanın içine. Orada ne yapıyorsun bilmiyorum ama arada bir bize de uğra."
Güldüm.
"Saçmalama."
"Tamam, saçmalamıyorum. Sen de biraz dinleniyorsun."
Ayağa kalktı, tezgâhtaki bardağını aldı.
"Ben birazdan Mustafa'yla konuşacağım. Sen de odana geç, bacağını daha fazla zorlama."
"Emredersiniz."
"Dalga geçme."
"Geçmiyorum."
Bana inanmadığı yüzünden belliydi.
Mutfağın kapısından çıkarken arkamdan seslendi.
"Bu arada, telefonunu kontrol et. Mustafa sana bir şey göndermiş olabilir."
Başımı kaldırdım.
"Bakarım."dedim ve odama gitmek için kalktım.Koridoru geçip odama girdim.
Kapıyı kapattıktan sonra yüzümdeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Soğukkanlı kalmaya çalışıyordum ama beceremeyecektim sanırım.
Acaba direkt Esat Savcıyla mı konuşsaydım?
Oflayarak kendimi yatağa bıraktım.Napacaktım?
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Derin bir nefes aldım.
Panik yapmak hiçbir şeyi çözmeyecekti.
Önce düşünmem gerekiyordu.
Mesajı Esat Başsavcı'ya gönderebilirdim. Hatta göndermem gerekirdi. Ancak bunu yapmadan önce elimde ne olduğunu bilmek istiyordum.
Numara kayıtlı değildi.
Mesajların ikisi de aynı numaradan gelmişti.
Telefonumda başka bir şey yoktu.
Arama yoktu.
Fotoğraf yoktu.
Konum bilgisi yoktu.
Sadece iki mesaj.
Ama ikisinin de zamanlaması tesadüf olamayacak kadar açıktı.
İlk mesaj dosyadan çıkarıldığımı öğrendiğim gün gelmişti.
İkincisi ise kararın arkasında duracağımı düşündükleri anda.
Yatağın kenarına oturdum.
“Beni nereden biliyorlar?” diye mırıldandım.
Asıl soru buydu.
Dosyanın içindeki herkes benim savcı olduğumu biliyordu. Ama dosyadan çıkarıldığımı öğrendikten hemen sonra bana mesaj atabilmeleri başka bir şey söylüyordu.
Birileri içeriden bilgi alıyordu.
Bu düşünceyle birlikte aklıma Hakan'ın anlattıkları geldi.
Geçmişteki operasyon.
İçeriden sızdırılan bilgiler.
Hayatını kaybeden insanlar.
Mert Karaca.
Telefonu.
Şirket bağlantıları.
Hepsi aynı yerde birleşiyordu.
Sanki geçmiş tekrarlaniyordu.
Birileri tekrardan mi ölecekti.
Belki de ben...
"Saçmalama Derin."diye söylendim kendi kendime.
Ama hata yapmak istemiyordum.Gelecekte keskelerle yaşamak istemiyordum.
Bir süre sonra telefonu kapattım.
Kimseye söylemeyecektim.
En azından şimdilik.
Esat Başsavcı'ya gidersem ne olacağını tahmin edebiliyordum. Önce güvenliğim için önlemler alınacak, sonra soruşturmaya yaklaşmam kesinlikle yasaklanacaktı. Hakan'ın da bu konuda söyleyeceklerini düşünmek bile istemiyordum.
Zaten dosyadan çıkarılmıştım.
Bir de tehdit edildiğimi öğrenirlerse beni soruşturmadan tamamen uzak tutmak için ellerinden geleni yaparlardı.
Bunu istemiyordum.
Üstelik mesajı gönderen kişinin ne bildiğini, kim olduğunu ve neden özellikle beni hedef aldığını henüz bilmiyordum.
Beni korkutmak istiyorlardı.
Onlara bu fırsatı vermeyecektim.
Telefonumu komodinin üzerine bıraktım ve yüzümü ellerimin arasına aldım.
Kendime güveniyordum. Mesleğime, kararlarıma, bugüne kadar öğrendiklerime güveniyordum. Fakat ilk defa, neyle karşı karşıya olduğumu bilmeden hareket etmek zorunda kalıyordum.
Bu his hiç hoşuma gitmemişti.
Bir süre sonra yatağımdan kalkıp çalışma masama geçtim. Çantamdan çıkardığım defteri açtım. Mert Karaca'nın cinayetiyle ilgili tuttuğum notları baştan sona yeniden okumaya başladım.
Belki de cevap, daha önce gözümün önünde duran bir ayrıntıdaydı.
Sayfaları çevirdim.
Mert Karaca'nın son görüşmeleri, şirket bağlantıları, cinayetten önceki günlerdeki hareketleri...
Kalemimi elime alıp önemli gördüğüm isimlerin yanına küçük işaretler koydum.
Bir noktada durdum.
Daha önce üzerinde durduğum bir şirketin adı dikkatimi çekmişti. Mert Karaca'nın bağlantılı olduğu şirketlerden biriydi ancak doğrudan cinayetle ilişkilendirebileceğim bir bilgiye ulaşamamıştım.
Şimdilik.
Defterin kenarına şirketin adını yeniden yazdım.
Altına da tek bir cümle ekledim.
Geçmişteki operasyonla bağlantısı araştırılacak.
Kalemi masaya bıraktım.
Hakan'ın anlattıkları aklıma geldi. Operasyon sırasında içeriden bilgi sızdırılmıştı. Bu yüzden insanlar hayatını kaybetmişti. Şimdi ise Mert Karaca dosyasından çıkarılmamın ardından tehdit mesajları alıyordum.
Bütün bunların bağlantılı olduğundan emin değildim.
Ama aralarında hiçbir ilişki yokmuş gibi davranmak da doğru gelmiyordu.
Bilgisayarımı açıp daha önce kaydettiğim notları kontrol ettim. Adliyedeki erişimim sınırlandırılmıştı ama kendi notlarım hâlâ elimdeydi. Bunları kullanarak araştırabileceğim bazı noktalar vardı.
En azından bir başlangıç yapabilirdim.
Telefonum yeniden titrediğinde irkildim.
Ekrana baktım.
Selin'den mesaj gelmişti.
"Yemek söyleyeceğim, ne istersin?"
İstemeden gülümsedim.
"Ne söylersen yerim."
Cevabı hemen geldi.
Bunu ekran görüntüsü alıp saklayacağım. Hayatımda ilk defa yemek seçmeyen Derin Erdem gördüm.
Başımı iki yana salladım.
Abartma.
Telefonu bıraktım.
Birkaç saniye sonra yeniden elime aldım ve mesajlar bölümüne girdim.
Kayıtlı olmayan numaranın bulunduğu konuşmayı açtım.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra telefonu kapattım.
...
Bir hafta geçmişti.
Son yedi günün nasıl geçtiğini sorsalar, muhtemelen birbirine benzeyen birkaç cümleden fazlasını söyleyemezdim.
Sabahları erkenden uyanıyor, kahvemi hazırlıyor, bilgisayarımın başına geçiyordum. Öğlene kadar elimdeki notları inceliyor, ulaşabildiğim belgeleri yeniden gözden geçiriyor, aklıma takılan isimleri araştırıyordum. Öğleden sonraları ise bazen Selin'in bütün ısrarlarına rağmen odama kapanıyor, bazen de bacağımın daha fazla ağrımasına aldırmadan evin içinde dolaşıp duruyordum.Kısacası dinlenmeyi beceremiyordum.
Selin'e sorarsanız bu durumun adı çalışmak değil, kendime eziyet etmekti.
Bana sorarsanız henüz yeterince ilerleyememiştim.
Mert Karaca dosyasına resmî erişimim sınırlandırıldığı için araştırmamın büyük bölümü kendi notlarıma dayanıyordu. Bazı bilgileri doğrulayabiliyor, bazılarını ise şimdilik yalnızca bir kenara yazmakla yetiniyordum. Üzerinde durduğum şirketin geçmişteki operasyonla bağlantısını ortaya çıkarabilecek somut bir kanıt bulamamıştım.
Fakat şirketin adı, incelediğim belgelerin birkaçında daha karşıma çıkmıştı.
Bana sorarsanız henüz yeterince ilerleyememiştim.
Mert Karaca dosyasına resmî erişimim sınırlandırıldığı için araştırmamın büyük bölümü kendi notlarıma dayanıyordu. Bazı bilgileri doğrulayabiliyor, bazılarını ise şimdilik yalnızca bir kenara yazmakla yetiniyordum. Üzerinde durduğum şirketin geçmişteki operasyonla bağlantısını ortaya çıkarabilecek somut bir kanıt bulamamıştım.
Fakat şirketin adı, incelediğim belgelerin birkaçında daha karşıma çıkmıştı.
Bu kadarı bile dikkatimi çekmeye yetiyordu.
Tehdit mesajlarına gelince...
Bir hafta boyunca telefonuma başka bir mesaj gelmemişti.
İlk iki gün, ekran her aydınlandığında istemsizce o numarayı kontrol etmiştim. Sonraki günlerde kendimi bundan vazgeçirmeye çalışmıştım. Mesajları silmemiştim ama kimseye de söylememiştim.
Bazen bunun doğru bir karar olup olmadığını sorguluyordum.
Özellikle geceleri.
Ancak sabah olduğunda yine aynı düşünceye dönüyordum. Önce neyin içinde olduğumu anlamalıydım.
Sonrasında ne yapacağıma karar verebilirdim.
En azından kendime söylediğim buydu.
...
Bugün de yedi gündür yaptığım gibi masama geçmiş çalışıyordum.
Hakanla da en son o gün adliyeden çıkmadan önce görmüştüm.
Ama benim önceliğim her zaman mesleğimdi.Ne kadar sevdiğim bir kişi olsa bile mesleğimi yapmamı engelliyorsa o kişiyle arama sınırımı koyardım.
Bunları düşünürken Hakan'in bana en başta attığı Mert Karaca'nin mesajlarını gözden geçiriyordum.
Ve bişey fark ettim.
Mert'in bir arkadaşıyla konuşması aslında arkadaşına birşeyler anlatmaya çalışmıştı mesajda.Tabii ya bunu nasıl gözden kaçırdık.
DK şirketi adı altındaki o örgüt.
Sandalyemde doğrulup defterimi önüme çektim. İlgili sayfayı bulmak için birkaç sayfa çevirdikten sonra durdum.
Mert'in son görüşmelerinden birini not almıştım. Mesajların tamamına erişimim yoktu ancak Hakan'ın bana gösterdiği konuşmalardan bazı bölümleri hatırlıyordum.
Özellikle de arkadaşına gönderdiği son mesajı.
Mert, bir şeylerin yolunda gitmediğini söylemişti. Birinden şüphelendiğini belli eden ifadeler kullanmış, ardından konuşmayı yarıda kesmişti.
O gün bunun cinayetten önce yaşadığı kişisel bir sorunla ilgili olabileceğini düşünmüştüm.
Şimdi aynı konuşmayı başka bir açıdan değerlendiriyordum.
Ya Mert, örgütten ayrılmaya çalıştığı için değil, geçmişte örgütü çökertmeye çalışan ve hayatta kalan memurları hedef alan bir planın parçası olduğu için öldürüldüyse?
Kalemim parmaklarımın arasında hareketsiz kaldı.
Bir kez daha düşündüm.
Hayır.
Bu, düşündüğümden çok daha büyük bir meseleydi.
Başımı kaldırıp karşımdaki duvara baktım. Zihnimde birbirinden bağımsız olduğunu düşündüğüm olaylar birbiri ardına sıralanmaya başladı.
Geçmişteki operasyon.
İçeriden sızdırılan bilgiler.
Başarısızlıkla sonuçlanan müdahale.
Hayatını kaybeden insanlar.
Mert Karaca'nın cinayeti.
Ve şimdi, dosyadan çıkarılmamın ardından aldığım tehditler.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Biz başından beri yanlış yere bakıyor olabilirdik.
Mert'in örgütten ayrılmak istediğini düşünmüştük. Belki de bu doğruydu. Ancak onun öldürülmesine neden olan asıl şey, örgütten ayrılma isteği değil, örgüt hakkında bildikleri olabilirdi.
Ya da birilerinin, onun bildiklerini başkalarına anlatacağından korkması.
Sandalyemde doğruldum.
"Tabii ya..."
Sesim odanın sessizliğinde kayboldu.
Defterimi önüme çektim. Sayfanın ortasına büyük harflerle DK ŞİRKETİ yazdım.
Altına bir çizgi çekip yanına Depo 17'yi ekledim.
Bir süre iki isme baktım.
Depo 17.
Bu isim daha önce de karşımıza çıkmıştı. Fakat şimdiye kadar onu, örgütün faaliyetleriyle bağlantılı bir nokta olarak değerlendirmiştik. Oysa belki de depo yalnızca kullanılan yerlerden biriydi. DK şirketi ise örgütün faaliyetlerini gizlemek için kullandığı yapılardan birini oluşturuyordu.
Şirketin kendisiyle örgütün aynı şey olduğunu söylemek için henüz yeterli kanıtım yoktu. Ancak aralarındaki bağlantıyı araştırmadan ilerlemem de mümkün değildi.
Kalemimi yeniden elime aldım.
DK Şirketi → Depo 17 → Geçmişteki operasyon
Bu kez Mert Karaca'nın adını da listenin en altına yazdım.
Ardından bir süre hiçbir şey yapmadan sayfaya baktım.
Eğer düşündüğüm doğruysa, geçmişte çökertilmeye çalışılan örgüt hiçbir zaman tamamen ortadan kaldırılmamıştı.
Yalnızca geri çekilmişti.
Belki de yıllar boyunca sessizce faaliyetlerine devam etmiş, kendisini açığa çıkarabilecek bütün izleri ortadan kaldırmıştı. Şimdi ise geçmişteki operasyonla bağlantılı kişileri yeniden hedef alıyordu.
Amaçları neydi?
Yarım kalan işi tamamlamak mı?
Yoksa yıllar önce kendilerine karşı yürütülen operasyonun intikamını almak mı?
Elimde bu soruların hiçbirine cevap verecek bilgi yoktu.
Yine de bir şeyden emindim.
Mert Karaca dosyasını yalnızca bir cinayet soruşturması olarak ele almak artık yeterli olmayabilirdi.
Telefonumu masadan alıp Hakan'ın adının bulunduğu konuşmayı açtım.
Başparmağım ekranın üzerinde hareketsiz kaldı.
En son konuştuğumuz günü hatırladım. Bana anlatmak istemediği şeyler vardı. Bunu o gün de anlamıştım. Operasyonun başarısızlığından söz ederken bile bazı ayrıntıları kendisine saklamıştı.
Belki de anlatabileceğinden fazlasını biliyordu.
Belki de benim bilmediğim şeyler, onun yıllardır peşini bırakmayan o operasyonun tam merkezindeydi.
Mesaj yazma bölümüne dokundum.
Derin: Hakan, seninle konuşmamız gerekiyor.
Bir süre yazdığım cümleye baktım.
Sonra tamamını sildim.
Hayır.
Ona bu şekilde yazmayacaktım.
Ne söyleyeceğimi bilmeden, yalnızca tahminlerimi anlatmak için Hakan'ı aramak istemiyordum. Üstelik aramızdaki son konuşma düşünüldüğünde, bu görüşmenin sakin geçeceğine dair en ufak bir umudum da yoktu.
Telefonu masaya bıraktım.
Önce elimdeki bilgileri doğrulamam gerekiyordu.
Fakat bu kez bir fark vardı.
Artık yalnızca Mert Karaca'nın katilini aramıyordum.
Geçmişte yarım kalan bir operasyonun, bugün yeniden karşımıza çıkmış olabileceğini düşünüyordum.
Ve eğer haklıysam, bu mesele Hakan'ın sandığından çok daha yakınımızdaydı.
Tam yeniden bilgisayarıma dönecektim ki telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Arayan Selin'di.
Kaşlarımı çatarak telefonu açtım.
"Efendim?"
"Derin, evde misin?"
"Evet. Ne oldu?"
"Bir şey soracağım ama önce sakin ol."
Gözlerimi kapattım.
"Selin, böyle başladığında insanı sakinleştirmiyorsun."
"Tamam, haklısın. Ama ciddi bir şey soracağım."
Sandalyemde doğruldum.
"Sor."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Son birkaç gündür seni arayan, soran biri oldu mu?"
Kaşlarım çatıldı.
"Ne demek bu?"
"Bugün eve geldiğimde kapının önünde bir adam vardı. Beni görünce uzaklaştı. Belki birini bekliyordu, bilmiyorum. Ama seninle ilgili bir şey mi var diye merak ettim."
İçimde bir şeylerin gerildiğini hissettim.
"Nasıl bir adam?"
"Uzaktan gördüm. Çok dikkat etmedim. Siyah bir montu vardı. Neden?"
Bakışlarım masanın üzerindeki deftere kaydı.
DK Şirketi.
Depo 17.
Geçmişteki operasyon.
Ve haftalardır kimseye anlatmadığım mesajlar.
"Derin?" dedi Selin. "İyi misin?"
Bir an boyunca cevap veremedim.
Sonra sesimi toparladım.
"İyiyim. Belki birini bekliyordur."
"Bilmiyorum. Sadece sana söylemek istedim."
"İyi yaptın."
Telefonu kapattıktan sonra bir süre olduğum yerde kaldım.
Belki Selin'in gördüğü adamın benimle hiçbir ilgisi yoktu.
Belki de bütün bunlar, birbirinden bağımsız olaylardı.
Ama artık tesadüflere güvenemeyecek kadar çok soru birikmişti.
Defterimi kapattım.
Soğukkanlı kalmak zordu.Ayrica artık evde yalnızdım çünkü bacağım yeterince iyilesmisti.Ayrica Mustafa gelmiş ve Selinle düğün hazırlıklarının peşinde kosturuyorlardi.
Masamdan kalkıp odamdan çıktım.Telefonun elimdeydi.Mutfaga gittim.
İçimde kötü bir his vardı.
Korkuyormuydun?
Hayır.
Evet.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

20okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…