BİRBİRİMİZE KALAN kitap kapağı

9. bölüm / 14

Beyaz

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Beyaz

Derin Erdem

Arabanın içinde derin bir sessizlik vardı. Aynı zamanda benim içimde de derin bir merak vardı. Ormanda yaralandığımda Hakan'ın ağzından çıkan o birkaç kelimelik cümle...

“Demek hâlâ aynı.”

Ne demekti bu? Hakan kafamı çok fazla karıştırıyordu. Acaba beni hatırlıyor muydu?

Aslında hatırlamasını istemem. Çünkü eğer beni hatırlarsa sanki her şey daha fazla karışacak gibi geliyordu.

“Derin, geldik.”

Hakan'ın sesiyle düşüncelerimden kurtulup dünyaya döndüm. Bunları düşünürken öyle bir dalmışım ki geldiğimizi fark etmemiştim bile.

Kucağımda duran çantamı omzuma attım. Bacağım hastanedeki kadar ağrımıyordu ama sızlıyordu. Ben inmeden Hakan arabadan inip benim kapımı açtı.

“Sağ ol.”

Bir bacağımı dışarı attım ve daha sonra yavaşça yaralı bacağımı çıkardım. Hakan sessizce beni izliyordu. Koltuktan kalktığımda canım acıdığı için yüzümü hafiften buruşturmuştum. Hakan bunu fark etmiş olacak ki elini belime attı ve yürümeme yardım etti. Asla acele etmiyordu, canımı yakmak istemiyordu.

Garibime giden de buydu zaten. Yaralandığımdan beri fazla önemsiyordu ve canımı yakmamak için fazlasıyla uğraşıyordu.

Belki de normaldi bu davranışlar. Ben mi kafamda büyütüyordum acaba?

Sessizlik beni çok rahatsız etmişti. Binanın girişine gelmiştik. Çantamdan anahtarı çıkardım ve kapıyı açtım. Hakan'ın eli hâlâ belimdeydi. Sanki beni bıraksa ayakta duramayacakmışım gibi hissediyordum. Kahretsin, neden böyle hissediyordum? Böyle olmamalıydı.

Asansörün yanına geldik ve Hakan konuşmaya başladı.

“Çok sessizsiniz, Savcı Hanım.”

“Şimdi de Savcı Hanım mı olduk, Komiser Bey?”

“Şimdi de Komiser Bey mi olduk, Derin?”

Hafifçe sırıtıvermiştim. Bunu istemeden yapmıştım.

O sırada asansör geldi ve asansöre bindik. Hakan bir anda bir şarkı mırıldanmaya başladı ama kısık bir sesle.

Kısık bir ses olmasına rağmen şarkıyı hemen anlamıştım. Çünkü ergenliğimde manyak gibi saatlerce dinlediğim o şarkıydı.

“Ben kayboldu sanmıştım, meğer sendeymiş

Görür görmez anladım hemen o anda

Sarı sandıklara kilitlemişsin aşkımızı

Sahip çıkmışsın, canım, eksik olma

Nasıl özlemiş kalbim böyle atmayı

Oysa yerini bile unuttum, hayli zamandır.”

Hakan'ın birkaç saniyede söylediği bu cümleler bana fazlasıyla çocukluğumu hatırlatmıştı. Bunlar birer tesadüf müydü, yoksa...

“Sesin güzelmiş, Komiser Bey.”

Hakan gözlerime bakarken gülümsemişti. Bana ilk defa bu kadar içten bir tebessüm etmişti. Çok güzel gülüyordu. Çocukken de gülüşüne hayrandım ama bana hiçbir zaman gülümsememişti. Onun tebessümünü hep uzaktan izlemiştim. Kendimi her zaman uzaktan izlemeye mahkûm sanırdım ama bugün bu düşüncem beni yanıltmıştı.

Birkaç saniyelik bu gülüş aklımdaki bütün sesleri susturmuş, bacağımdaki sızıyı hissettirmeyecek hâle getirmişti.

Hakan bana bunları birkaç günde nasıl yapmıştı?

Sonunda asansör beşinci katta durdu. Hakan asansörün kapısını açtı ve yürümeme yardım etti. Dairemin önüne gelene kadar ellerini üstümden hiç çekmedi. Zile bastım.

Selin kapıyı açtı. Keşke açmasaydı çünkü yanımda Hakan'ı görünce donup kalmıştı. Umarım Hakan'ın garibine gidecek bir hareket yapmazdı.

Selin tam ağzını açtığı sırada konuşmaya başladım.

“Selin, Hakan Komiser.”

Selin kafasını aşağı yukarı salladı. Fazla heyecanlıydı çünkü yıllardır ona anlattığım çocuğu, yani adamı, ilk defa canlı ve eli benim belimde görüyordu. Bu, Selin için fazlasıyla heyecan verici bir şeydi çünkü Selin bir şeyleri abartmayı her zaman çok severdi.

“Memnun oldum, Komiserim. Selin ben de.”

“Ben de memnun oldum, Selin Hanım. Derin'i daha fazla ayakta bekletmeyelim bence.”

Selin başını salladı ve eğilip ayakkabılarımı çıkarmama yardım etti.

“Bebek miyim ya ben? Biri düşmeyeyim diye belimden tutar, diğeri ayakkabılarımı çıkarır.”

Selin'in dudakları kıvrıldı. Ayakkabılarımı çıkarıp kenara koydu.

O sırada nasıl olduğunu anlamadım ama Hakan bir anda bir elini dizlerimin arkasından, diğer elini de belimin biraz üstünden geçirip beni kucağına aldı. Bir anda yaptığı için nefesim kesilmişti. Kalbim acayip hızlı bir şekilde atıyordu. Umarım fark etmezdi.

O da ayakkabılarını çıkarıp içeri geçti.

“Salona mı getireyim, yatak odana mı?”

“Salon. Yalnız kendim yürüyebilirdim.”

O sırada Selin eliyle salonu gösterdi.

“Küçük bir yardım, Savcı Hanım.”

Beni salondaki beyaz L koltuğa dikkatlice bıraktı. Omzumdaki çantayı koltuğa bıraktım.

“Tekrardan geçmiş olsun, Savcı Hanım.”

“Her şey için çok teşekkürler.”

“Rica ederim.”

Dedi ve gitti. Selin de arkasından kapıya kadar gitti.

Onunla geçirdiğim bu bitmek bilmeyen gece bitmişti.

Keşke hiç bitmeseydi...

Selin kapıyı kapattıktan sonra koşarak yanıma geldi. Yüzündeki o sırıtıştan ne söyleyeceğini tahmin etmek zor değildi.

“Tek kelime söyleme.”

Kaşlarını kaldırdı.

“Daha hiçbir şey söylemedim.”

“Söyleyeceğin şeyi yüzünden okuyabiliyorum.”

Kollarını göğsünde birleştirip karşımdaki koltuğa oturdu.

“Tamam. O zaman ben de sadece gözlem yapacağım.”

“Selin.”

“Ne?”

“Sus.”

Kahkahayı bastırmaya çalıştı ama başarılı olamadı.

“Tamam, tamam. Ama şunu söylemeden geçemeyeceğim...”

Gözlerini üzerimde gezdirdi.

“Komiser Bey bayağı özenliymiş.”

Gözlerimi devirdim.

“Yaralı olduğum için yardım etti.”

“Ben de onu diyorum zaten.”

“Ne diyorsun?”

“Hiçbir şey.”

Başımı koltuğun arkasına yasladım.

“Selin, lütfen.”

Bir süre yüzüme baktı. Sonra bakışları yumuşadı.

“İyi misin gerçekten?”

Bu kez cevap vermeden önce duraksadım.

“İyiyim.”

“Bacağın?”

“Sızlıyor ama geçer.”

“Peki.”

“Selin.”

“Efendim?”

“Hakan... Asansörde bir şarkı mırıldandı.”

“Ne şarkısı?”

“Beyaz.”

“Senin eskiden deli gibi dinlediğin şarkı mı?”

“Evet...”

“Seni hatırlamadığına emin misin?”

“Tesadüftür.”

Selin birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Ben de aynı kelimeyi içimde tekrar ettim.

Tesadüf...

Ama nedense bu kelime bana eskisi kadar inandırıcı gelmiyordu.

Hakan'ın ormanda söylediği söz.

Asansörde mırıldandığı şarkı.

Ve ardından bana gülümsemesi...

Belki gerçekten kafamda büyütüyorumdur.

Belki de bunların hiçbirinin anlamı yoktur.

“Derin.”

“Efendim?”

“Yine gittin.”

“Nereye?”

“Bilmiyorum. Ama kesin Hakan Komiser'in olduğu bir yere.”

“Selin.”

“Tamam, tamam. Bir şey demedim.”

Başımı yana çevirip gülmemek için kendimi tuttum. Ama aklım hâlâ aynı yerdeydi.

Hakan beni hatırlıyor muydu?

Eğer hatırlıyorsa neden hiçbir şey söylemiyordu?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…