SON..

Allah der ki:

Kimi benden çok seversen onu senden alırım.

Ve ekler:

“Onsuz yaşayamam.” deme, seni onsuz da yaşatırım.

Belki de hayatın en acımasız yanı, sevdiğimiz insanları bizden alması değil, onlar gittikten sonra dünyanın hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam etmesidir.

Güneş yine doğar. Kahveler yine soğur. Sokaklar yine kalabalıklaşır. İnsanlar yine güler. Ama senin içinde bir yer, o gidişin olduğu yerde kalır.

Bir zamanlar birlikte kurduğun hayaller, artık yalnızca hatırlamaya cesaret edebildiğin uzak bir ihtimale dönüşür. Söyleyemediğin sözler boğazında düğümlenir, sarılamadığın biri için kolların boşlukta kalır.

Ve bir gün anlarsın ki özlemek, yalnızca birini yanında istemek değildir. Onunla yaşayamadığın bütün yarınların yasını tutmaktır.

Aras'ın hikâyesi bana şunu hatırlattı: Bazen bir ömür, yıllarla ölçülmez. Bazen birkaç güzel an, insanın bütün hayatına sığar. Bazen birinin sana verdiği sevgi, o gittikten sonra bile yolunu aydınlatmaya devam eder.

Defne'nin öğrendiği gibi, "birini unutmak zorunda değilsin ki yaşamaya devam edebilesin." Bazı insanlar kalbimizden çıkmaz; yalnızca hayatımızdaki yerleri değişir. Bir zamanlar yanımızda yürürler, sonra anılarımızda bizimle yürümeyi sürdürürler.

Belki de gerçek veda, birini artık sevmemek değil; onu sevdiğin hâlde onsuz da nefes almayı öğrenmektir.

Bu hikâyeyi okuyan herkese küçük bir hatırlatma bırakmak istiyorum:

Sevdiğiniz insanlara onları sevdiğinizi söyleyin. Birlikte geçirdiğiniz sıradan günleri küçümsemeyin. Bir kahveyi, bir yürüyüşü, sebepsiz bir kahkahayı ertelemeyin. Çünkü bazen insanın yıllar sonra en çok özlediği şey, bir zamanlar ne kadar sıradan bulduğudur.

Ve eğer bir gün hayatınızdan çok sevdiğiniz biri giderse, kendinizi yaşamaya devam ettiğiniz için suçlamayın. Gülmek ihanet değildir. Mutlu olmak unutmak değildir. Yeniden nefes almak, geride bıraktığınız sevgiyi değersizleştirmez.

Çünkü bazı vedalar sevgiyi bitirmez; yalnızca ona dokunabileceğimiz yeri değiştirir.

**Aras ve Defne'nin hikâyesi burada sona eriyor. Ama belki de onların bize bıraktığı en önemli soru, tam şimdi başlıyor:**

*Bir gün her şey sona erecekse, bugün sevdiklerimize biraz daha fazla sarılmak için neden bekliyoruz?*

Beni bu yolculukta yalnız bırakmayan, Aras ve Defne'nin hikâyesine ortak olan, her satırda onlarla birlikte hisseden bütün okurlarıma teşekkür ederim.

Belki bu kitabın son sayfasını çevirdiniz. Belki gözleriniz doldu, belki bir süre hiçbir şey söylemek istemediniz.

Ama umarım kitabı kapattığınızda kalbinizde küçük de olsa bir şey kalmıştır.

Bir anı…

Bir cümle…

Bir his…

Ve belki de bir gün, sevdiğiniz birine daha sıkı sarılmanıza neden olacak küçücük bir hatırlatma.

Çünkü bazı hikâyeler bittiğinde geriye yalnızca bir son kalmaz. Bazen insanın içinde, bir ömür taşıyacağı bir iz bırakır.

Aras ve Defne'yi kalbinizde yaşattığınız için teşekkür ederim.

Sevgiyle,

Reiana🖋️

Bazı insanlar hayatımızda bir ömür kalmaz. Ama bize, bir ömrün içine sığabilecek kadar çok şey bırakırlar.🥀