48. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 48
RÜYA – EL ELE
Gece sessizdi.
Nazlı uyuyordu ama huzur yoktu.
Rüyasında kendini Kelkit’in sessiz vadisinde gördü.
Etraf karanlıktı, sadece hafif bir ışık vardı.
Ve gördü… Ali ve Emir, el ele tutuşmuş, yüzlerinde gülümseme vardı.
Nazlı koşmak istedi ama ayakları hareket etmiyordu.
“Baba… anne…”
Ali’nin sesi ince, masum ve acı doluydu.
Emir Nazlı’ya yaklaştı, yumuşak bir sesle:
“Nazlı… korkma… biz buradayız. Seni bekliyoruz…”
Ali elini Nazlı’ya uzattı:
“Biz buradayız… senin için… ama artık birlikteyiz. Burada bekliyoruz seni.”
Nazlı diz çöktü, gözleri dolu dolu:
“Hayır… hayır, ben sizi kaybettim… bunu yapamam!”
Ama rüyada zaman durmuş gibiydi.
Ali ve Emir sadece gülümsüyor, ellerini Nazlı’ya uzatıyorlardı.
“Artık acını bırak… ama biz buradayız,” diyordu Emir.
Nazlı ağlıyordu.
Sessizce, boğuk bir çığlıkla…
Ama rüya ona aynı zamanda hem acıyı hem de varlıklarını hissettirmişti.
Gözyaşları yanağından süzülürken, kalbi hem kırık hem de tuhaf bir huzurla doldu.
“Bizi unutma… ama yaşamaya devam et… seni bekliyoruz,” fısıldadı Ali.
Nazlı uyandı.
Yatakta tek başına, gözyaşlarıyla ıslanmış…
Ama rüya, acının ortasında ona bir iz bırakmıştı: