31. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 31
Hastane koridoru bu kez eskisi kadar soğuk değildi.
Duvarlar aynıydı ama bekleyiş başka bir renge bürünmüştü.
Doktor dosyayı kapattı.
Emir’in yüzüne baktı, bu kez gözlerinde mesafe değil, insanî bir yumuşaklık vardı.
“Tedaviye verdiğin yanıt çok iyi,” dedi.
“Tümör temizlendi.
Şu an için… kanseri yendik.”
Nazlı’nın nefesi kesildi.
Elini ağzına götürdü, gözlerinden yaşlar sessizce aktı.
Ağlamadı.
Şükretti.
Emir başını geriye yasladı.
Uzun zamandır ilk kez omuzlarındaki yük hafiflemişti.
“Yaşayacaksın,” diye devam etti doktor.
“Ama dürüst olmam gerekiyor.”
O an odanın havası değişti.
Nazlı bunu hissetti.
“Bu tür vakalarda,” dedi doktor,
“ilerleyen yıllarda tekrar etme ihtimali var.
Bu bir tehdit değil… bir uyarı.”
Emir başını salladı.
Kaçmadı.
İnkâr etmedi.
Nazlı doktorun ardından kapı kapanınca konuştu.
“Yani… bu bir vedâ değil mi?”
Emir elini tuttu.
“Hayır,” dedi.
“Bu bir farkındalık.”
Nazlı gözlerinin içine baktı.
“O zaman daha çok seveceğiz,” dedi.
“Daha az erteleyeceğiz.
Daha çok ‘sonra’ya inanmadan.”
Emir gülümsedi.
Bu kez yorgun değil, kararlıydı.
“Ben yarınlardan korkmuyorum,” dedi.
“Çünkü bugün sen varsın.”
Nazlı başını omzuna koydu.
“Eğer bir gün tekrar gelirse…” dedi,
“o da bizi hazır bulacak.”
Emir fısıldadı:
“Birlikte.”
Hastaneden çıktıklarında gökyüzü açıktı.
Ama hikâye…
Artık daha değerliydi.