15. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 15
Annesi telefonla aramıştı ve Nazlı annesinin rahatsızlandığını sesinden anlamış dayanamam ve 5 günlük izin alıp gitmeye karar vermişti valizi sessizce hazırladı. Kanada’dan çıkmak her zaman zor gelirdi ama bu kez kalbinde ayrı bir ağırlık vardı. Emir’e yazdıktan sonra telefonu kapattı; duygularını toparlaması gerekiyordu.
Sabah erken saatlerde Kanada’dan İstanbul’a uçağa bindi. Cam kenarındaydı. Atlantik’in üzerinde ilerlerken bulutlara baktı; her şey beyaz, sakin ve karmaşıktı… tıpkı içi gibi.
Uçak İstanbul’a indiğinde kısa bir mesaj geldi.
Emir:
“İndin mi? Yorgunsundur şimdi.”
Nazlı gülümsedi.
Nazlı:
“İndim. Bir uçak daha var. Ama iyiyim.”
İstanbul’dan Trabzon uçağına bindiğinde yorgunluk iyice çökmüştü ama Karadeniz kıyıları göründüğünde içi ısındı. Trabzon Havalimanı’ndan çıktıktan sonra, bu kez kara yoluyla Kelkit’e giden arabaya bindi.
Dağlar yükseldikçe telefon çekimi zayıfladı. Ama Emir son mesajını göndermişti.
Emir:
“Ulaşamasam bile bil istedim… Buradayım.”
Nazlı o mesajı defalarca okudu.
Kelkit’e vardığında hava serindi. Annesinin yüzünü gördüğünde bütün yolculuk anlam kazandı. Evin kokusu, çocukluğundan kalma sessizlik, mutfaktan gelen tanıdık sesler… Hepsi onu biraz daha yumuşattı.
Akşam olunca telefonu tekrar eline aldı.
Nazlı:
“Geldim. Annem iyi görünüyor. Biraz içim rahatladı.”
Kanada’da Emir pencerenin önünde durdu. Uzak bir şehir, uzak bir ülke… ama kalbi yakındı.
Emir:
“İyi ki gittin. Burada seni beklemek kolay… yeter ki iyi ol.”
Nazlı yatağa uzandı. Yol uzun, mesafe büyüktü ama bağ kopmamıştı.
Aksine, her mesajla biraz daha derinleşmişti.