4. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 4
LEONARDO JEAN
Leonardo Jean mağazası öğleden sonra sakindi.
Işıklar fazla parlak, müzik gereğinden yumuşaktı.
Nazlı askılardaki kotları düzeltirken,
hayatını da aynı dikkatle toparladığını düşündü.
Burada çalışmak ona iyi geliyordu.
Kimse geçmişini sormuyordu.
Sadece beden ölçüsünü, rengi, fiyatı.
Kapı açıldığında zil çaldı.
Nazlı refleksle başını kaldırdı.
Bir anlık gecikmeyle tanıdı.
Emir.
Bu kez otobüs durağı yoktu.
Kaçacak bir cam, saklanacak bir mesafe de.
Emir onu fark ettiğinde duraksadı.
Sanki yanlış mağazaya girmiş gibi.
Ama çıkmadı.
Nazlı profesyonel sesini taktı.
Bu sesi sonradan öğrenmişti.
— Merhaba. Yardımcı olabilir miyim?
Emir başını salladı.
— Bakıyorum sadece.
Nazlı gülümsedi.
Gerçek bir gülümseme değildi.
Ama soğuk da değildi.
Emir raflara yöneldi.
Kotlara dokundu.
Etiketlere baktı ama okumadı.
Bir süre sonra seslendi:
— Şu modelin…
Durdu.
— Koyu olanı var mı?
Nazlı yanına gitti.
Aralarında yine o tanıdık boşluk vardı.
— Var, dedi.
— Ama kalıbı dar. Alışık değilseniz zorlar.
Emir ona baktı.
— Zorlayan şeylere biraz alışığım.
Nazlı istemsizce sustu.
Sonra askıdan kotu aldı.
— Deneme kabini orada.
Emir kabine yöneldi.
Nazlı arkasından bakmadı.
Ama varlığını hissetti.
Kabinden çıktığında
kot tam olmuştu.
Ama Emir rahat görünmüyordu.
— Oldu mu? diye sordu Nazlı.
Emir aynaya baktı.
Sonra Nazlı’ya.
— Oldu da…
Durdu.
— Burada her şey insana ait değilmiş gibi duruyor.
Nazlı başını eğdi.
— Bir süre sonra alışıyorsun.
— Gerçekten mi?
Nazlı cevap vermedi.
Kasaya yürüdü.
Emir kotu aldı.
Ödeme yaparken sordu:
— Burada çalışmak zor mu?
Nazlı fişi uzattı.
— Zor değil.
Kısa bir duraklama.
— Sessiz.
Emir fişi aldı.
Çıkmadan önce durdu.
— Tesadüfler garip, dedi.
Nazlı başını kaldırdı.
— Bazen de inatçı.
Emir başını salladı.
— Evet.
Kapı kapandı.
Zil yine çaldı.
Nazlı derin bir nefes aldı.
Kalbi hızlı atmıyordu.
Ama yer değiştirmiş gibiydi.
Bu daha tehlikeliydi.