1. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 1
BANKADA
Bankanın içi fazla sessizdi.
Sessizlikten çok, bekleyiş vardı.
Ekranda yanan numaralar ilerlemiyor gibiydi.
Nazlı, elindeki belgeleri düzeltti.
Göçmenliğin kağıtları hep fazlaydı;
hayatının kendisinden bile kalın.
Arkasından bir ses geldi.
— Affedersiniz…
— Buyurun?
Nazlı döndü. Adam elindeki formu uzatıyordu.
— Bu satırı doldururken “middle name” istiyor. Bizde yok ya… boş mu bırakıyoruz?
Nazlı hafifçe gülümsedi.
— Bizde çoğu şey yok zaten. Boş bırakmakta ustayız.
Adam güldü. Kısa, yorgun bir gülüş.
— Demek Türksünüz.
— Demek öyle anlaşılıyor.
— Kağıtları görünce… insanın memleketi belli oluyor.
Ekran bipledi. Numara ilerledi. Onlarınki hâlâ uzaktaydı.
— Kaç yıldır buradasınız? dedi adam.
Nazlı düşündü.
— Takvimle sayınca üç. Kalple sayınca… hâlâ ilk gün.
Adam başını salladı.
— Ben Emir.
— Nazlı.
Kısa bir sessizlik oldu.
Rahatsız edici değil.
Tanıdık.
— Türkiye’den en çok neyi özlüyorsunuz? diye sordu Emir.
Nazlı tereddüt etti.
— Birinin “Nasılsın?” diye gerçekten sormasını.
Emir cevap vermedi.
Sadece baktı.
Çünkü aynı şeyi o da özlüyordu.
Ekranda bu kez Nazlı’nın numarası yandı.
— Sanırım gitmem lazım, dedi Nazlı.
— Evet…
Bir an durdu Emir.
— Sırada beklemek bazen iyiymiş.
Nazlı başını salladı.
— Evet. İnsanla karşılaşıyorsun.
Nazlı gişeye yürürken arkasından ekledi Emir:
— Burada her şey geçici diyorlar…
Nazlı durdu, dönmeden cevap verdi:
— Bazı insanlar değil.