11. bölüm · Aynı Gök Yüzü Altında
Bölüm 11
MÜJDE
Nazlı öğleye doğru askıları düzeltirken
telefonu cebinde titreşti.
Ekrana bakmaması gerekiyordu.
Baktı.
Emir:
Müsait misin?
Bir şey söylemem lazım.
Nazlı arka tarafa geçti.
Sesini alçak tuttu, yazdı.
Nazlı:
Şu an evet.
Ne oldu?
Cevap anında geldi.
Emir:
Yeni iş buldum.
Bugün imzaladım.
Nazlı bir an durdu.
Sonra yüzü aydınlandı.
Nazlı:
Gerçekten mi?
Çok sevindim!
Emir:
Ben de.
Uzun zamandır ilk kez “tamam” dedim bir şeye.
Nazlı kalbinin yumuşadığını hissetti.
Bu “tamam” ona da dokunmuştu.
Nazlı:
Kutlamak lazım o zaman.
Bir süre “yazıyor…” göründü.
Emir:
Akşam yemeğe çıkalım mı?
Ama…
Kahve değil.
Nazlı gülümsedi.
Nazlı:
Ne var aklında?
Emir:
Türk restoranı.
Kuru fasulye, pilav, soğan.
Biraz da memleket.
Nazlı kahkaha atmamak için kendini zor tuttu.
Nazlı:
Romantikmiş.
Emir:
Abartıya gerek yok.
Gerçek olan şeyler yetiyor.
Nazlı hiç düşünmedi.
Nazlı:
Olur.
Saat kaçta?
✍️ SAHNE – TÜRK RESTORANI
Restoran küçük ve kalabalıktı.
Duvarlarda eski Türkiye fotoğrafları vardı.
Bir köşede kısık sesle Türkçe bir şarkı çalıyordu.
Masaya oturduklarında
ikisi de menüye bakmadan söyledi.
Kuru fasulye.
Pilav.
Soğan.
— Bunu özlemişim, dedi Nazlı.
— Ben de, dedi Emir.
— İnsan bazen büyük hayallerden önce
— bir tabak fasulye istiyor.
Nazlı güldü.
— Yeni iş hayırlı olsun bu arada.
— Teşekkür ederim.
— Bir şeyin yoluna girmesi iyi geliyor.
Yemekler geldi.
Buharı tütüyordu.
— Soğan kokar, dedi Nazlı.
— Olsun, dedi Emir.
— Gerçek şeyler biraz kokar zaten.
Nazlı ona baktı.
Bu cümleyi sakladı.
— Annem bu yemeği yaptığında, dedi Nazlı,
— evde herkes susardı.
— Ama o suskunluk huzurluydu.
Emir başını salladı.
— Bizde de.
— Babam yemeğin ortasında kalkar,
— mutfağa gidip anneme yardım ederdi.
— Hiçbir şey söylemeden.
Nazlı’nın gözleri doldu.
Ama gülümsemesi geçmedi.
— İyi ki geldik, dedi.
— İyi ki teklif ettin.
Emir kaşığını bıraktı.
— İyi ki varsın Nazlı.
Bu kez
sessizlik geldiğinde
ikisi de kaçmadı.
Soğan kokusu vardı.
Memleket vardı.
Ve ilk kez
gelecek korkutmuyordu.