1.Bölüm/Veda

2006/Siirt
Tuana ve Yiğit okuldan çıkmış el ele lojmana doğru yürüyorlardı.Aralarında 3 yaş vardı ve Tuana yeni okuma yazma öğrenirken Yiğit ilkokul son sınıf olduğu için büyüklük taslayarak Tuana’nın yanından ayrılmıyordu.Tuana ise bu durumdan hiç şikayetçi değildi çünkü Yiğit’le çok iyi anlaşıyor onu çok seviyordu.
Lojmana geldiklerinde zaten karşılıklı oturan ailelerin Tuanalarda toplandıklarını gördüler.Kapıyı çaldıklarında açan kişi Yiğit’in annesi Sevil’di.
“Hoş geldiniz çocuklar.Geçin bakalım içeri,sizle önemli bir konu konuşacağız.”dedi.
Çocuklar içeri geçtiğinde Tuana’nın annesi Behiye,babası Timur,ablası Yazgı;Yiğit’in babası Kutay,abisi Tolga ve kardeşi Eylül vardı.
Herkes toplandığı için konuyu merak eden çocuklar sabırsızlıkla çantalarını çıkarıp koltuğa yerleştiler.Sessizliği ilk bozan Tolga oldu:
“Babamların tayini çıktı,Tuanalar Van’a bizde Tunceli’ye taşınıyoruz.”diyerek herkesin karın ağrısını tek seferde söyledi.Sıkılırdı böyle anlardan.Ne de olsa söylenecek geciktirmenin anlamı ne diye düşünürdü.
Fakat Tuana ve Yiğit için aniden bunu duymak,farklı illerde olmak büyük birşeydi.
Tuana”Tayin ne demek Tolga abi.Farklı şehirlere gideceğiz derken yine de birlikte olacakmıyız?”diye masumca bir soru yöneltti.
“Hayır abiciğim.Bundan sonra görüşsek bile Allah bilir ne zaman olur.”diyerek patavatsızlığını devam ettirdi.
“Oğlum çocukları korkutmasana.Alıştıra alıştıra söyleyecektik ne diye lafa atlıyorsun sen?”diyen Sevil’di.
“Ne gerek var anne?Söyledim bitti işte.Siz şimdiye daha ne diyeceğiz diye düşünüyordunuz.”dedi Tolga.
“Baba,artık Tuana’yı göremeyecek miyim?”diye Kutay’ın kulağına fısıldayan Yiğit’ti.
“İkinizde artık uzak şehirlerde olacaksınız oğlum.Yine de tatillerde,bulduğumuz her fırsatta görüşeceğiz.”diyerek aynı sessizlikte cevap verdi oğluna Kutay.
“Anladım.”diyerek bitirdi Yiğit.Gereksiz konuşmaz,konuşmayı gerekli görmezdi.Diyeceği birşey varsa net olurdu.10 yaşında olmasına rağmen çok konuşulmasından rahatsız olurdu.
Tuana,”Ben artık Yiğit’le okul çıkışı birlikte gelemeyecekmiyim yani!”deyip ağlamaya başladı.
Timur’un göğüsü kızının gözünden düşen her damlayla acıyordu.Hiç kıyamıyordu küçük kızına.Hassas ve kırılgan bir yapıya sahip olmamasına rağmen konu Yiğit olunca onun için akan seller duruyordu.Beraber büyüdüğü kişiyle artık karşılıklı dairelerde oturmayacaklarını anlayınca ağlamasını durduramamıştı.
Yiğit,Tuana’ın elinden tutarak odasına yürüyerek kapıyı kapattı.
“Babam her fırsatta bizi görüştüreceklerini söyledi boncuk.O yüzden şu ağlamanı durdur lütfen.Ayrıca ağlayınca çirkin oluyorsun.”diyerek onu teselli etmeye çalışsada pek başarılı olamadı.
“Hiçte bile!Çirkin falan değilim ben huysuz.Sende şu burnunu kırıştırmayı bırak o zaman.Sende böyle çok çirkinsin!”diyerek cevabını yapıştırdı.
Yiğit ise kendine laf ettirmeyen kıza bakarak gülümsedi.”Tamam kırıştırmayacağım.Ağlama.”dedi.
Tuana’nın ağlaması dursada üzgünlüğünü belli etmekten kaçınmıyordu.”Ben seni çok özlerim şimdi huysuz.Hem ben sensiz ne yapacağım başka yerlerde?”
“Yeni bir okula gidip yeni arkadaşlar edineceksin boncuk.Bu okuldaki gibi seni kollayacak biri olmayacak maalesef.O yüzden insanlara bulaşma.Seni her gün ararım merak etme.Tatillerde de ailecek görüşürüz zaten.O yüzden canını sıkma.”cevabını verdi.
Tuana ise bu cevaba karşılık Yiğit’e sıkıca sarıldı.Yiğit’te ona sarılan küçük kollara karşılık vererek usulca başını öptü.Ve içinden “bende seni çok özleyeceğim boncuk”diye geçirdi.

Fakat iki çocuğunda başlarına gelecek felaketten haberleri yoktu.Keskin ailesi Timur Keskin’e veda edecekken,Kara ailesi Kutay Kara’ya veda edecekti.Bir aile Van’dan bir aile Tunceli’den birer şehit vereceklerdi…